[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Στάμος Ζούλας

(ο αρθρογράφος, για την υπόθεση Ζαχόπουλου)

Στην περίπτωση Ζαχόπουλου είχαμε, σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, έναν εξαναγκασμό σε παραίτηση· κάτι το οποίο ασφαλώς μπορεί να θεωρηθεί ως κυβερνητική υπεραντίδραση, αν η υπόθεση περιορίζεται σε ερωτική παρεκτροπή του τέως γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού. Υπάρχει όμως και ο αντίλογος ότι το δραματικό διάβημά του, αμέσως μετά την παραίτηση, απέτρεψε την κυβέρνηση να προβεί σε περισσότερες εξηγήσεις για την πολιτική του καρατόμηση. Όμως αυτή η διστακτική σιωπή, αποδιδόμενη- έστω- σε ανθρωπιστικούς λόγους, δεν μπορεί να παραταθεί επί μακρόν. Ούτε φυσικά να διαιωνισθεί, με το άλλοθι της δικαστικής διερευνήσεως. Διότι, όπως προαναφέραμε, πολιτική ευθύνη υφίσταται οπωσδήποτε. Με το πρόσθετο δεδομένο ότι δεν αποπέμπεις «αναιτιολόγητα» έναν ανώτερο κρατικό λειτουργό, για τον οποίο η κυβερνητική ευθύνη, πέραν της αρχικής επιλογής του, έχει και προεκτάσεις. Δηλαδή την εκχώρηση ασυνήθων υπερεξουσιών και τη διατήρησή του στην ίδια θέση επί τέσσερις υπουργικές θητείες. (Με την καλύτερη και απροκατάληπτη εκδοχή ότι εθεωρείτο από την κυβέρνηση ως άξιος, αποτελεσματικός και αδιάφθορος).

(«Η Καθημερινή της Κυριακής»)