Το μακρύ ταξίδι της διαφθοράς

Ο πρόεδρος της FΙFΑ Ζεπ Μπλάτερ κατηγόρησε πέρυσι τις πλούσιες ευρωπαϊκές ομάδες για «κοινωνικό και οικονομικό ρατσισμό», για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στα παιδιά από την Αφρική. Όμως το κυρίως πρόβλημα εντοπίζεται στην ίδια την Αφρική. Επειδή οι περισσότεροι μάνατζερ έχουν απλώσει δίχτυα στην Γκάνα και την Ακτή του Ελεφαντοστού παιδιά από τον Νίγηρα, τη Νιγηρία, την Μπουρκίνα Φάσο, το Καμερούν και το Μάλι μεταναστεύουν σ΄ αυτές τις χώρες με την ελπίδα να εξασφαλίσουν ένα διαβατήριο και να παίξουν ουσιαστικά για τις εθνικές ομάδες αυτών των χωρών.

Είναι τόση η διαφθορά ώστε οι επιτήδειοι εξασφαλίζουν διαβατήρια έναντι 100 δολαρίων το ένα. Το να διαθέτει ένα παιδί διαβατήριο από την Γκάνα αποτελεί σπουδαία υπόθεση, γιατί θεωρείται το πρώτο βήμα για να πάρει μεταγραφή σε ομάδα της Ευρώπης.

Τουλάχιστον το 20% των παιδιών που «φοιτούν» στις ακαδημίες της Άκρα προέρχονται από άλλες χώρες της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής.

Το Culture Foot Solidaire είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που στόχο έχει να βοηθήσει τα παιδιά από την Αφρική που πέφτουν θύματα των υποσχέσεων των μάνατζερ και των συλλόγων και καταλήγουν στα παγκάκια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.

Όπως εξηγεί ο επικεφαλής της Ζαν Κλοντ Εμπβούμιν, ο αριθμός των παιδιών που κάνουν το ταξίδι από την Αφρική στην Ευρώπη αυξάνει συνεχώς. «Βίζα ενός μηνός είναι εύκολο να εξασφαλίσεις στην Αφρική, όπου οι πάντες δωροδοκούνται. Όμως όταν τελειώνουν τα δοκιμαστικά των παιδιών δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω γιατί δεν έχουν χρήματα. Αυτά τα παιδιά είναι 14 ετών και καταλήγουν στους δρόμους».

Με τη βοήθεια κοινωνικών προγραμμάτων στη Γαλλία ο Εμπβουμίν προσπαθεί να βοηθήσει αυτά τα παιδιά να ξεφύγουν από τους κινδύνους:

«Αυτήν τη στιγμή παρακολουθούμε 800 παιδιά ηλικίας 10 έως 18 ετών. Το καλοκαίρι δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορούν να κοιμούνται στους δρόμους, αλλά τώρα τον χειμώνα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και καταλήγουν να γίνονται εγκληματίες και χρήστες ναρκωτικών. Έρχονται εδώ με τις υποσχέσεις των μάνατζερ να ηχούν στα αυτιά τους και το μόνο που ακούν τελικά είναι οι σειρήνες από τα περιπολικά».

«Στην Αφρική, όταν ένας σπουδαίος άνθρωπος λέει σε μία οικογένεια πως ο γιος τους έχει ταλέντο, τότε αυτή η οικογένεια κάνει τα πάντα για να συγκεντρώσει χρήματα και να το στείλει το παιδί στη Δύση. Αυτοί οι ευάλωτοι άνθρωποι ωθούν το ίδιο τους το παιδί σε ένα είδος σκλαβιάς με την ελπίδα πως θα παίξει κάποια στιγμή σε μεγάλη ομάδα. Έτσι, πολλά παιδιά χάθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Μερικά απ΄ αυτά τα παιδιά είχαν σπουδαίο ταλέντο, αλλά αυτό που χρειάζονταν δεν ήταν ένας μάνατζερ αλλάς ένας πατέρας και μία μητέρα».