Πόλεμος γαλαξιών στο Διάστημα

Ένας γαλαξίας έχει μετατραπεί σε «άστρο θανάτου» και εκτοξεύει με τεράστια ορμή εναντίον γειτονικού του γαλαξία έναν πίδακα σωματιδίων και μαγνητικής ακτινοβολίας που καταστρέφει στο διάβα του κάθε ίχνος ζωής που μπορεί να υπάρχει, ανακοίνωσαν αστρονόμοι.

Oι δύο γαλαξίες φαίνεται πως συγχωνεύονται και η διαταραχή στο μαγνητικό πεδίο που προκαλείται από την κίνηση αυτή φαίνεται πως έχει ξυπνήσει μια τεράστια μαύρη τρύπα στον έναν από τους γαλαξίες. Οι αστρονόμοι έχουν εικόνες από το θρίλερ αυτό, το οποίο λαμβάνει χώρα στο σύστημα που είναι γνωστό ως 3C321. Δεδομένα από το τηλεσκόπιο

ΠΙΔΑΚΕΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑΣ

Οι γαλαξίες ίσως έχουν πλανητικά συστήματα, όμως τίποτα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από την ακτίνα θανάτου

ακτίνων Χ Τσάντρα της ΝΑSΑ δείχνουν πως αμφότεροι οι γαλαξίες έχουν στο κέντρο τους υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες και ο 3C321, ο μεγαλύτερος γαλαξίας που οι αστρονόμοι αποκάλεσαν «άστρο του θανάτου», εκτοξεύει αυτόν τον πίδακα ενέργειας και σωματιδίων από την περιοχή της μαύρης τρύπας που βρίσκεται στο κέντρο του. Ο ανώνυμος μικρότερος γαλαξίας φαίνεται πως βρέθηκε στον δρόμο του πίδακα αυτού.

Ραδιογαλαξίες
Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι γαλαξίες, περιλαμβανομένου του δικού μας, πιστεύεται πως έχουν στο κέντρο τους υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Λίγοι από αυτούς εκπέμπουν ισχυρούς πίδακες από την περιοχή της μαύρης τρύπας και είναι γνωστοί ως ραδιογαλαξίες, επειδή οι πίδακες αυτοί είναι πολύ «ορατοί» στις ραδιοσυχνότητες.

Πάντως δεν χρειάζεται να ανησυχούμε μήπως αυτή η ακτίνα θανάτου πλήξει τη Γη, καθώς οι γαλαξίες αυτοί βρίσκονται 1,4 δισεκατομμύριο χρόνια μακριά (ένα έτος φωτός είναι η απόσταση που διανύει το φως σ΄ έναν χρόνο, δηλαδή περίπου 10 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Οι αστρονόμοι συμφωνούν ότι και οι δύο γαλαξίες είναι πιθανό να έχουν πλανητικά συστήματα, όμως τίποτε που να μοιάζει με ζωή δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από αυτήν την ακτίνα θανάτου σε οποιονδήποτε πλανήτη. «Υπάρχουν δεκάδες έως εκατοντάδες εκατομμύρια άστρα στον δρόμο του πίδακα αυτού. Μερικά από αυτά σχεδόν σίγουρα έχουν πλανήτες», λέει ο Μάρτιν Χάρντκασλ, αστροφυσικός στο βρετανικό Πανεπιστήμιο του Χέρντφορσαϊρ. Μολονότι έχουν παρατηρηθεί και πάλι τέτοιοι πίδακες ενέργειας και σωματιδίων, είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται ένας που πλήττει άλλον γαλαξία, αναφέρουν οι ερευνητές στην «Επιθεώρηση Αστροφυσικής» («Αstrophysical Journal»).

Στον δρόμο του πίδακα
Το συνδυαστικό αποτέλεσμα της ακτινοβολίας και των σωματιδίων που ταξιδεύουν σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την ατμόσφαιρα όποιου πλανήτη, όπως η Γη, βρισκόταν στον δρόμο του πίδακα. Για παράδειγμα, το προστατευτικό στρώμα του όζοντος στα άνω στρώματα της ατμόσφαιρας του πλανήτη θα καταστρεφόταν, πράγμα που θα οδηγούσε στη μαζική εξάλειψη οποιασδήποτε ζωής είχε αναπτυχθεί σ΄ αυτόν. «Οι μαύρες τρύπες φημίζονται ότι δημιουργούν χάος στο περιβάλλον τους», σχολίασε ο Νιλ Τάισον, διευθυντής τους Αστεροσκοπείου Χέιντεν στη Νέα Υόρκη. «Αυτή η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα αναστατώνει την περιοχή της, καταπίνοντας ύλη που φτάνει πολύ κοντά της- αυτή είναι η πηγή της ενέργειας του πίδακα. Εκτοξεύει επίσης έναν πίδακα έξω από τον γαλαξία. Είναι λοιπόν μια μαύρη τρύπα που πουλάει νταηλίκι, δίνοντας γροθιά στη μύτη ενός περαστικού γαλαξία».


Χορεύουν ο ένας γύρω από τον άλλον

ΓΙΑ ΝΑ σχηματιστεί μια εικόνα του βίαιου αυτού διαστημικού γεγονότος χρησιμοποιήθηκαν αρκετά τηλεσκόπιατο Τσάντρα, αλλά και τα διαστημικά τηλεσκόπια Χαμπλ και Σπίτζερ, καθώς και επίγεια όπως τα ραδιοτηλεσκόπια Very Large Αrray στο Νέο Μεξικό και ΜΕRLΙΝ στη Βρετανία.

Δεν είναι σαφές γιατί ο μεγαλύτερος γαλαξίας άρχισε να εκτοξεύει τις θανατηφόρες ακτίνες. «Ξέρουμε πως μια μαύρη τρύπα μπορεί να αφυπνιστεί με την αλληλεπίδραση δύο γαλαξιών, επειδή έτσι αναστατώνεται το πεδίο βαρύτητας που ήταν προηγουμένως σταθερό», λέει ο Νιλ Τάισον.

Ο Νταν Ίβανς του Κέντρου Αστροφυσικής ΧάρβαρντΣμιθσόνιαν εξηγεί πως οι δύο γαλαξίες φαίνεται πως έχουν ξεκινήσει μια συγχώνευση διάρκειας ενός δισεκατομμυρίου ετών. «Κάνουν ένα είδος χορού ο ένας γύρω από τον άλλον», δήλωσε. Και ίσως να μην είναι μόνο θάνατος και καταστροφή, προσθέτει ο Τάισον, καθώς τέτοια γεγονότα μπορεί τελικά να οδηγήσουν στη δημιουργία «αστρικών κοιτίδων» και στη γέννηση νέων αστεριών.