Μουσική

«Τo τραγούδι θέλει να καις τον λαιμό σου»

Ο Παναγιώτης Λάλεζας, με πολλές ώρες «μάχης» στα πανηγύρια και πάνω από 20 δίσκους στο ενεργητικό του, είναι ο νέος (σε ηλικία) σταρ του δημοτικού τραγουδιού
«Έκανα μια δοκιμή. Ανέβηκα ένα βράδυ στα “Αστέρια” της Γλυφάδας- στις 02.00, μετά τον Αντύπα- και είπα δημοτικά. Δεν έμεινε λουλούδι!». Ο 35χρονος Παναγιώτης Λάλεζας φέτος επιχειρεί κάτι καινούργιο.

«Πολλοί αναρωτήθηκαν τι δουλειά έχω στα “Αστέρια”. Εμένα όμως με ενδιαφέρει να φουντώσει το δημοτικό τραγούδι σε μέρη όπου πάει η νεολαία. Αν κηρύττεις τον Λόγο του Θεού σε μια εκκλησία, αυτός που είναι να έρθει θα έρθει. Το θέμα είναι να πας και πιο πέρα».

Μιλάει με αγάπη για το δημοτικό τραγούδι, που κυριαρχόυσε στο αγροτόσπιτο της αρχαίας Κορίνθου όπου γεννήθηκε. Το γραμμόφωνο έπαιζε ολημερίς και η φωνή του Παπασιδέρη και του Ρούκουνα ήταν το καλύτερο σχολείο.

«Αν και αγρότης ο πατέρας μου, τραγουδούσε κιόλας. Ήταν καλός και ο Παπασιδέρης τον παρότρυνε να ασχοληθεί. Του είχε κάνει δώρο και μια κιθάρα». Το πρόσωπό του λάμπει, όπως έλαμψε και όταν στα οκτώ χρόνια του ερμήνευσε το «Όλα τα πουλάκια ζυγά ζυγά» σε μια συναυλία για το δημοτικό τραγούδι στο Αιγάλεω. Στα εννιά του, έκανε τον πρώτο δίσκο του. Από τότε, κάθε χρόνο κι ένας (πλέον ξεπερνάει τους είκοσι!).

Ύστερα ήρθε το «πανεπιστήμιο» των πανηγυριών. «Στο κορμί μου έχω ακόμη… σφαίρες. Από παιδί μέσα στη φωτιά. Τραγούδησα με όλους τους μεγάλους: Τασία Βέρρα, Γιώργο Κόρο, Δημήτρη Ζάχο, Σοφία Κολλητήρη. Θα ΄θελα να είμαι συνέχεια μαζί τους, όμως πήγα κόντρα στα πανηγύρια που έχουν γίνει τρας».

Θυμάται τα πρώτα του βήματα. «Στην αρχή πήγαινα στην Κόρινθο, μετά όργωσα την Αρκαδία. Σε όλα τα πανηγύρια. Από τότε, το παραδοσιακό τραγούδι είχε αρχίσει να μπαίνει στην άκρη. Έπαιζαν νεοδημοτικά σουξέ- σήμερα το κακό παράγινε. Παρ΄ όλα αυτά γίνονται ακόμη κάποια καλά πανηγύρια στην Αρκαδία και στο Ζαγόρι».

Μετά τα 20 δραστηριοποιείται πολύ σε συναυλίες και στα χορευτικά συγκροτήματα. «Έτσι έμαθα ρεπερτόριο απ΄ όλη την Ελλάδα. Λίγο μετά, όταν ο Ανδρέας Κατσιγιάννης χρειάστηκε τραγουδιστή για την Εστουδιαντίνα της Νέας Ιωνίας Βόλου». Ο Γιώργος Νταλάρας άκουσε το ντέμο, εντυπωσιάστηκε και έκανε την παραγωγή.

Ο Παναγιώτης Λάλεζας ταξίδεψε με την Εστουδιαντίνα σε όλη την Ελλάδα, συνεργάστηκε με τον Νταλάρα, τη Γλυκερία και την Ελένη Τσαλιγοπούλου, πήγε στο εξωτερικό. «Μου έκανε πολύ καλό αυτή η περίοδος. Έτσι κι αλλιώς ό,τι αγκαλιάστηκε από το γραμμόφωνο με ενδιαφέρει.

Πώς ήταν μια γειτονιά στην Αθήνα;

Είχε το προσφυγάκι, τον ρεμπέτη, τον βλάχο… Σαν τις φιγούρες του Καραγκιόζη… Έτσι κι εγώ, τραγουδώ για όλους τους τύπους ανθρώπων. Τραγουδώ για όλη τη γειτονιά».

Σήμερα; Υπάρχουν καλοί τραγουδιστές.

Θαυμάζω τον Χατζηγιάννη αλλά δεν μπορώ να πω τα τραγούδια του, γιατί θα τα ντύσω με στολίδια άλλων εποχών. Κάποτε ήταν ο Ρούκουνας, ο Παπασιδέρης, μετά ήταν ο Καζαντζίδης. Και το δημοτικό έχει πολύ μέλλον.

«Το δημοτικό τραγούδι έχει πολύ μέλλον. Τα Μουσικά Γυμνάσια, αλλά και το ΤΕΙ Άρτας (όπου έχω διδάξει)
δούλεψαν. Βγαίνουν φοβερά κλαρίνα»

«Ας κόψουμε πια την echo»

«Στα “Αστέρια” έχω τον δικό μου χώρο και προσπαθώ να διαμορφώσω ένα ρεύμα νέων ανθρώπων γύρω από το δημοτικό τραγούδι» λέει ο Παναγιώτης Λάλεζας, που ολοκληρώνει μια νέα δουλειά με τον σπουδαίο κλαριντζή από την Κόνιτσα Νίκο Φιλιππίδη και έναν δίσκο με σαρακατσάνικα. «Έχω και συμμετοχές σε δύο δίσκους του Νίκου Μαμαγκάκη: ο πρώτος για τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, για τους Ήρωες του ΄21 ο δεύτερος».

Τα όνειρά του; «Να βρεθεί μια εταιρεία να κάνω δίσκους από όλη την Ελλάδα: Δωδεκάνησα, Κυκλάδες, Θράκη κ.α. Θα ΄θελα επίσης να τραγουδήσω στον θρυλικό “Έλατο” της Ομόνοιας. Να έχω μαζί μου τον Φιλιππίδη, τον Αρκαδόπουλο, ένα σαντούρι, ένα βιολί, ένα λαούτο. Να αλλάξει ο ήχος. Χωρίς echo. Εμείς τραγουδάμε γυμνοί, σκέτα. Καίμε τον λαιμό. Όπως παλιά».