[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Το ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνει καν τα λάθη του

Σήμερα είναι πιο πιεστική η ανάγκη για ένα σύστημα «που να διασφαλίζει τις νεώτερες γενιές», λέει ο Τάσος Γιαννίτσης, ο οποίος συμβουλεύει τον Β. Μαγγίνα να δώσει προτεραιότητα στην κοινωνική εμπιστοσύνη. Δεν μετανιώνει για τη δική του πρόταση για το Ασφαλιστικό που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων το 2001, διότι, όπως τονίζει, δεν χειρίστηκε το θέμα με πολιτική υποκρισία. Η Ελλάδα δεν αίρεται στο ύψος των ευρωπαϊκών περιστάσεων, «γιατί δεν θέλει» ενώ επικρίνει τον προοδευτικό χώρο, που «αντί να αναμετριέται με τα προβλήματα, επιδίδεται σε ρητορείες υπεκφυγής και συνθηματολογία».

Τι θα συμβουλεύατε τον κ. Μαγγίνα;

Να δώσει προτεραιότητα στην κοινωνική εμπιστοσύνη και να λειτουργήσει ως υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας και μόνο.

Θα θέλατε να είστε συνομιλητής του ως αντιπολίτευση;

Δεν έχω καμιά εμμονή με το Ασφαλιστικό.

Έχετε μετανιώσει για την πρότασή σας στο Ασφαλιστικό; Το Ασφαλιστικό επανέρχεται συνεχώς με όλο και χειρότερους όρους. Θέλετε να μετανιώσω για μια πρόταση που θα είχε προλάβει την εξέλιξη αυτή;

Θα πρέπει να νιώσατε πολύ μόνος…

Θεωρώ κρίσιμο ότι δεν κατέληξα να χειριστώ το θέμα με πολιτική υποκρισία και ανευθυνότητα, διατυπώνοντας «περικοκλαδιασμένες» κενολογίες με στόχο την υπεκφυγή.

Σήμερα, θα κάνατε κάτι διαφορετικό;

Σήμερα είναι πιο πιεστική η ανάγκη για ένα σύστημα που να διασφαλίζει τις νεώτερες γενεές.

Στο βιβλίο μου κάνω μια σειρά από προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή.

Γιατί ποτέ δεν ολοκληρώνονται οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα; Πώς να ολοκληρωθούν, όταν κανείς σχεδόν δεν πιστεύει σε όσα λέει και κανείς δεν πιστεύει σε όσα του λένε.

Ο εκσυγχρονισμός, είπαν, δεν είχε στόχο την ικανοποίηση του λαού, αλλά τον εξορθολογισμό της κοινωνίας, ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος. Ήταν έτσι; Γιατί δεν οργανώνονται συγκροτημένες δημόσιες διαμάχες για τόσο σοβαρά θέματα;

Τι πιστεύετε ότι υπονόμευσε το εγχείρημα Σημίτη;

Πολλά, όπως η ευρεία αίσθηση της κοινωνίας για διαφθορά, αλαζονεία και αυταρέσκεια του ΠΑΣΟΚ. Η άρνηση πολλών στελεχών να συγκρουστούν με μείζονα κοινωνικά προβλήματα. Η προτεραιότητα που πήραν προσωπικά πάθη και μίση μέσα στο κόμμα απέναντι στην πολιτική. Στο νέο σας βιβλίο «Το Ασφαλιστικό ως ορφανό πολιτικής και μια διέξοδος» υποστηρίζετε ότι ο προοδευτικός χώρος αρνείται να αντιμετωπίσει τα δύσκολα προβλήματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Γιατί;

Αντί να αναμετριέται με τα προβλήματα, επιδίδεται σε ρητορείες υπεκφυγής και συνθηματολογία. Γιατί στο όνομα μιας συστηματικής άρνησης οποιασδήποτε αλλαγής, εγκαταλείπει τον μετασχηματισμό της χώρας στις συντηρητικές δυνάμεις. Έχει έτσι μια «αφανή συνευθύνη» για πολλές επώδυνες κοινωνικές πραγματικότητες.

Λέτε ότι η κοινωνία βγαίνει χαμένη. Πώς θα πεισθεί να κάνει κι άλλες θυσίες;

Αν δεν επενδύσει για το μέλλον της θα βγει ακόμα πιο χαμένη. Δείτε τι γίνεται στα περιβαλλοντικά.

Γιατί κάθε μεταρρύθμιση στην Ελλάδα αναβάλλεται και γίνεται με… δόσεις;

Γιατί ο μεταρρυθμιστής- το πολιτικό σύστημα- είναι και (συν)υπεύθυνος του προβλήματος.

Έτσι, πάσχει σε αξιοπιστία. Γιατί είμαστε μια κοινωνία που δεν έχουμε την ικανότητα να επενδύσουμε για ένα καλύτερο μέλλον μας.

Θα αλλάξει ποτέ αυτό; Ίσως, όταν τα απέραντα κύματα κενολογίας και υπεκφυγής μετατραπούν σε οραματικές πολιτικές. Όταν ο προοδευτικός χώρος κατανοήσει ότι χωρίς αλλαγές μια κοινωνία δεν βγαίνει κερδισμένη.

Κάθε μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού μοιάζει με συναλλαγή μεταξύ των γενεών, όπου ό,τι χάνει η μία, το παίρνει η άλλη. Υπάρχει άλλος δρόμος;

Το απόλυτο λάθος. Με απουσία μεταρρύθμισης θα χάσουν όλοι. Τα πετυχημένα κοινωνικά κράτη δεν οικοδομήθηκαν με αρνητισμό.

Είχατε δηλώσει ότι η κυβέρνηση ακολουθεί ένα μείγμα άναρχου φιλελευθερισμού και άγριου σοσιαλισμού. Τι εννοούσατε; Την ελευθεριότητα και πανσπερμία στις δηλώσεις Πρωθυπουργού και υπουργών και το ότι η αρπαγή πόρων από το κράτος, είτε μέσω δομημένων ομολόγων είτε μέσω αφαίρεσης αποθεματικών, βαφτίζεται μεταρρύθμιση. Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των ευρωπαϊκών περιστάσεων;

Γιατί δεν θέλει. Ή και αν θέλει, αρνείται να ακολουθήσει τις διαδρομές της επιτυχίας.

Το σημαντικότερο λάθος της οκταετίας Σημίτη;

Η αδυναμία καλλιέργειας ενός ισχυρού ιδεολογικού υπόβαθρου για τον σύγχρονο σοσιαλισμό στην Ελλάδα τού αύριο.

Και στη μετά Σημίτη εποχή; Η Ν.Δ. δεν οικοδόμησε στο βάθρο που κληρονόμησε για να πάει την Ελλάδα πιο μπροστά. Το ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνει καν τα λάθη του, αποχαιρετώντας τις προσδοκίες χιλιάδων ανθρώπων.

Παραμένει ζητούμενο ο εκσυγχρονισμός;

Η έννοια εκσυγχρονισμός είναι αφηρημένη. Αυτό που μετράει είναι η δημιουργία όρων διασφάλισης μεγάλων κοινωνικών στόχων.

Μήπως πάσχουμε από σύγχυση ανάμεσα στο τι θέλουμε και τι μπορούμε;

Απόλυτα. Γι΄ αυτό και το θεαματικό χάσμα μεταξύ πολιτικής αναξιοπιστίας και κοινωνικής δυσπιστίας.