«Με το blog μου, ξορκίζω το φόβο»

Το περιοδικό «Τime» την συμπεριέλαβε στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Την χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό απόγονο του διαδηλωτή που στάθηκε μπροστά στα τανκς στην πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου, το 1989». «Τιενανμέν 2.0», αυτός είναι ο τίτλος τιμής που απένειμε στην ίδια και το μπλογκ της. «Απλώς λέω την αλήθεια», λέει η μόλις 24 ετών Ζενγκ Τζινγιάν στα «ΝΕΑ».
«Αν δεν την έλεγα θα ένιωθα άσχημα».

«Άνθρωποι σαν εμένα δεν έχουν άλλη επιλογή. Η Κίνα χρειάζεται υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων», προσθέτει. «Προχωράς και πείθεις διαρκώς τον εαυτό σου να μη φοβάται». Την βρήκα μέσω του μπλογκ που διατηρεί στο Ίντερνετ και δέχθηκε αμέσως να μου μιλήσει, άργησε όμως πολύ να απαντήσει στις ερωτήσεις που της έστειλα κι έφτασα να πιστεύω πως κάτι είχε συμβεί. Άλλωστε, η Τζινγιάν και ο 34χρονος σύζυγός της, Χου Τζιά, πέρασαν τις 214 από τις 365 ημέρες του 2006 (απο)κλεισμένοι στο σπίτι τους, στη συνοικία Μπόμπο Φρίντομ Σίτι (Πόλη της Ελευθερίας…) του Πεκίνου. Αστυνομικοί με πολιτικά είναι εγκατεστημένοι συνέχεια απ΄ έξω- πολλά πρωινά η Τζινγιάν βρίσκει κάποιον να ροχαλίζει στο πλατύσκαλο, με το αυτί ξεχασμένο ακόμα πάνω στην πόρτα. Χρειάζονται ειδική άδεια για να βγουν, αλλά και τότε ακόμα τους ακολουθεί ολόκληρη κουστωδία.

Το παιδί της. Η Τζινγιάν μου απαντάει τελικά με την είδηση πως για πρώτη φορά στη ζωή της απολαμβάνει τον κατ΄ οίκον περιορισμό! Είχε φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκ. Την ρωτάω τι ονειρεύεται και μου απαντάει: «Μια συνηθισμένη ζωή. Να πηγαίνω στη δουλειά το πρωί, να γευματίζω με φίλους. Να έρχομαι σπίτι το βράδυ, να φροντίζω την οικογένειά μου. Να μην είμαι μονίμως υπό αστυνομική επιτήρηση, να μπορώ να βγω έξω με τον σύζυγό μου για έναν περίπατο οποιαδήποτε στιγμή. Να μη βρίσκεται το διαβατήριό μου στα χέρια των Αρχών, να μην επισκέπτονται αστυνομικοί τους γονείς μου».

Το σκοτάδι. Ο σύζυγός της εξαφανίστηκε πέρυσι για 41 ημέρες, αφήνοντας την Τζινγιάν να παλεύει με το σκοτάδι «της πιο μαύρης περιόδου της ζωής μου». Η νεαρή Κινέζα βομβάρδισε εκείνη την περίοδο με ηλεκτρονικά μηνύματα τον κόσμο ολόκληρο, από τον Τζορτζ Μπους μέχρι τον Κινέζο ηγέτη, Χου Τζιντάο. Έτσι έγινε γνωστή- στο εξωτερικό, γιατί στην Κίνα οι Αρχές φροντίζουν να παραμένει άγνωστη. Όχι τόσο για τον αγώνα που δίνει η ίδια και ο Τζιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα- σε κάθε τομέα: από την ελευθερία της έκφρασης που ασφυκτιά «μέσα στην κοινωνία ψεμάτων στην οποία ζουν οι Κινέζοι πολίτες», μέχρι το περιβάλλον, που δεινοπαθεί στον βωμό της οικονομικής ανάπτυξης, και το ΑΙDS, που εξακολουθεί λίγο-πολύ να θεωρείται από το καθεστώς «αρρώστια των τοξικομανών και των ομοφυλόφιλων»- όσο για τον αγώνα που δίνει το Πεκίνο να τους φιμώσει.

Την ρωτάω γιατί δεν επέλεξε τη «συνηθισμένη» ζωή που ονειρεύεται, γιατί αποφάσισε να φωνάξει όταν τόσοι άλλοι βολεύονται στη σιωπή. «Ο πατέρας μου (εργάζεται ως έμπορος στην επαρχία Φουτζιάν) μου δίδαξε με τη συμπεριφορά του πως πρέπει κανείς να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθάει όσους έχουν ανάγκη», απαντά απλά.

TA NEA on line

Το ιστολόγιο της Ζενγκ Τζινγιάν στο:

http://zengjinyan.spaces.live.com

Απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του ζευγαριού στο:

http://www.youtube.com/watch?v=4q-rcsoWFRk

ΕΙΠΕ

Ονειρεύομαι μια συνηθισμένη ζωή. Να μην είμαι μονίμως υπό αστυνομική επιτήρηση. Να μπορώ να βγω βόλτα με τον σύζυγό μου. Να μην επισκέπτονται αστυνομικοί τους γονείς μου

«Τα ΜΜΕ είναι φερέφωνα του Κόμματος»

«Ας ανθήσουν, λοιπόν, χίλια μπλογκ», έγραψε στο «Τime» η Ελληνοαμερικανίδα μπλόγκερ (μεταξύ άλλων) Αριάνα Χάφινγκτον (πρώην Στασινοπούλου) αποτίνοντας φόρο τιμής στη μικροκαμωμένη Κινέζα με την τεράστια δύναμη. Αλήθεια, τι είναι γι΄ αυτήν το μπλογκ της; «Στην αρχή ήταν απλώς ένας χώρος μέσω του οποίου μοιραζόμουν την καθημερινότητά μου. Σιγά σιγά έγινε το προσωπικό μου μέσο ενημέρωσης. Και ένας τρόπος να ξορκίζω τον φόβο». Δεν είναι η μοναδική Κινέζα μπλόγκερ, σε μια χώρα όπου τα μέσα ενημέρωσης «είναι πρώτα και κύρια το φερέφωνο του κόμματος. Αναρίθμητοι πολίτες καταφεύγουν στην ανωνυμία του Ίντερνετ για να ασκήσουν κριτική». Η ίδια μάλιστα πιστεύει ότι υπάρχουν στην Κίνα πολύ καλύτεροι μπλόγκερ όσον αφορά «το ύφος της γραφής και το βάθος του περιεχομένου». Για να έχει μπλοκάρει η κινεζική «αστυνομία του Ίντερνετ» την είσοδο στο μπλογκ της από την Κίνα, προφανώς το «εκτιμάει» περισσότερο.


Φυλακισμένοι στην Πόλη της Ελευθερίας

Επί του παρόντος, τόσο η Τζινγιάν όσο και ο σύζυγός της εργάζονται ως «ελεύθεροι επαγγελματίες» (αν και το Πεκίνο προτιμά τον χαρακτηρισμό «άνεργοι αστοί»), γράφουν όσο μπορούν σε ξένα έντυπα, δραστηριοποιούνται όσο τους αφήνουν σε μη κυβερνητικές οργανώσεις και ετοιμάζουν ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Φυλακισμένοι στην Πόλη της Ελευθερίας»όπου ζουν. Ένα πρώτο δείγμα έχει ήδη δημοσιευθεί στο ΥouΤube: ένα βίντεο όπου ο Χου Τζιάν παρακολουθεί με την κάμερα από το παράθυρο του σπιτιού του τους «συγκάτοικους» που τους έχουν φορτώσει με το ζόρι. Αλήθεια, έτυχε ποτέ κάποιος από αυτούς να τους αντιμετωπίσει πιο ανθρώπινα; «Κάποιοι μας παραπονέθηκαν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι δουλειά για ανθρώπους, είναι βαρετή. Και ένας έκανε κάτι πολύ ευγενικό, δεν μπορώ να πω περισσότερα αυτή τη στιγμή. Οι περισσότεροι λένε απλώς “εμείς ακολουθούμε εντολές, δεν έχουμε ευθύνη”». Ο έξω κόσμος τι ευθύνες έχει, τι περιμένει από αυτόν; Το Πεκίνο ετοιμάζεται να φιλοξενήσει του χρόνου τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πιστεύει πως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το γεγονός ως εργαλείο πίεσης- ίσως ακόμα και να μποϊκοτάρουμε τους Αγώνες; «Δεν πιστεύω ότι ένα μποϊκοτάζ θα έκανε καμιά μεγάλη διαφορά. Η διεθνής πίεση, όμως, θα βοηθούσε. Ελπίζω, μέσα από αυτό το μεγάλο γεγονός, η Κίνα να ανοιχτεί λίγο περισσότερο». Η ίδια θα είναι εκεί; «Αν κρίνω με βάση το παρελθόν, νομίζω πως ο κατ΄ οίκον περιορισμός θα κριθεί η… καλύτερη λύση για εμάς».


Με μια ματιά

● ΕΩΣ ΚΑΙ 3.000 ΖΩΕΣ στοίχισε η αιματηρή καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων υπέρ της δημοκρατίας στην πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου το 1989 ● Η ΚΙΝΑ ΕΚΤΕΛΕΙ κάθε χρόνο όσους ανθρώπους εκτελούν όλες μαζί οι υπόλοιπες χώρες που εφαρμόζουν ακόμα τη θανατική ποινή: περίπου 7.500 άτομα ● ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΕΙ μηδενική ανοχή στην οργανωμένη διαφωνία. Οι συλλήψεις και οι φυλακίσεις διαφωνούντων, συχνά για μεγάλες χρονικές περιόδους και χωρίς δίκη, αποτελούν ρουτίνα ● «ΣΚΛΗΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ενός, εκφοβισμός στην υποταγή πολλών». Αυτό φέρεται να είναι το «σύνθημα» του Γιου Χονγιουάν, υποδιευθυντή της Υπηρεσίας Δημόσιας Ασφάλειας του Πεκίνου, ώστε να διασφαλιστεί η επιτυχία των Ολυμπιακών του 2008, όπως διασφαλίστηκε και η επιτυχία του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΚ τον Οκτώβριο