Εναλλακτικά Χωρίς φτερά

ΚΟΥΙΖ στα 33.000 πόδια για πολυταξιδεμένους. Σε ποια χώρα οι επιβάτες φέρνουν πλέον μαζί το κολατσιό τους στις αεροπορικές πτήσεις; Σε ποια χώρα τα καθίσματα είναι τόσο μικρά και οι γραμμές μεταξύ τους τόσο περιορισμένες που είναι πολύ συχνοί οι καβγάδες μεταξύ επιβατών, όταν κάποιος ρίχνει πίσω την πλάτη του καθίσματός του; Σε ποια χώρα οι καθυστερήσεις είναι οι μεγαλύτερες και τα αεροσκάφη τα πιο γερασμένα;

Στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Μέκκα των απελευθερωμένων αγορών και του ανταγωνισμού. Εκεί που στα αεροπλάνα δεν προσφέρεται γεύμα, διότι έτσι εξοικονομούνται αρκετά εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, αλλά και δημιουργούνται δύο-τρεις σειρές ακόμη αφού ξηλώνεται ο εξοπλισμός αποθήκευσης και θέρμανσης φαγητού. Οι «Νιού Γιορκ Τάιμς» σημείωναν πρόσφατα ότι οι στατιστικές καθυστερήσεων θα ήταν πολύ χειρότερες αν ο υπολογισμός γινόταν ανά επιβάτη και όχι ανά χρόνο άφιξης αεροσκάφους. Το αεροπλάνο αργεί μια ώρα. Αλλά ο επιβάτης που χάνει το «τράνσφερ» σε άλλη πτήση, μπορεί να χάσει περισσότερες ώρες ή και ημέρες. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται; Οι μάνατζερ αεροπορικών εταιρειών πιστεύουν ότι οι επιβάτες δεν είναι πιστοί πελάτες: απλώς κυνηγούν τα πιο φθηνά εισιτήρια. Όσο για τους προορισμούς που δεν είναι εμπορικοί; Οι πτήσεις είναι ελάχιστες και σε άσχετες ώρες.

ΣΕ ΑΥΤΟ τον θαυμαστό κόσμο θα μπει το εγχώριο επιβατικό κοινό αν- ή μάλλον όταν- κλείσει η Ολυμπιακή. Η κυβέρνηση μιλάει για Βρυξέλλες, προσφυγές ανταγωνιστών, κακούς συνδικαλιστές και ελλείμματα- ουδείς όμως αναφέρεται στα συμφέροντα των Ελλήνων επιβατών. Τι επιτάσσουν αυτά; Ωστόσο, οι μεταφορές σε μια χώρα με τη γεωγραφική μορφολογία της Ελλάδας- δηλαδή με νησιά και βουνά- θα έπρεπε να ρυθμιστούν πρωτίστως με γνώμονα τη δημόσια ωφέλεια. Μαξίμου και Χατζηδάκης δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται. Και είναι πολύ πιθανό ότι τους ανά την Ελλάδα επιβάτες αναμένει η τύχη που επεφύλαξε η κυβέρνηση Καραμανλή στους νησιώτες, αφήνοντας τους ακτοπλόους να έχουν ό,τι δρομολόγια θέλουν, με ό,τι εισιτήρια θέλουν και όποια πλοία θέλουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Ολυμπιακή έχει γίνει κακοδιαχείριση. Και ότι η εμμονή της Κομισιόν στον ελεύθερο ανταγωνισμό, καθώς και η νομική πίεση χαμηλού κόστους εταιρειών- στην περίπτωσή μας η Ryanair- έχουν κάνει δύσκολη τη ζωή των κρατικών αερομεταφορέων. Τα θύματα είναι γνωστά: ανάμεσά τους η βελγική Sabena και η ελβετική Swissair, εταιρεία με brand εξίσου διάσημο όσο και οι «κύκλοι», που επανιδρύθηκε, με λεφτά των ελβετικών τραπεζών, ως Swiss. Ωστόσο το δίλημμα μεταξύ τού «αν θα κλείσει την Ολυμπιακή η κυβέρνηση ή οι Βρυξέλλες» είναι ψευδές. Υπάρχει η δυνατότητα της εξυγίανσης και της αναδιάρθρωσης, όπως έγινε με τη γερμανική Lufthansa. Αρκεί η προσπάθεια να είναι σοβαρή. Η τύχη της Αlitalia, που έχει σειρά στις Βρυξέλλες, θα δείξει αν μπορούσε να σωθεί η Ολυμπιακή.

Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ είναι περιουσιακό στοιχείο της Ελλάδας. Μέρισμα δικαιούνται όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν μια χώρα τόσο ελκυστική ως ταξιδιωτικός προορισμός να μην μπορεί να συντηρήσει, με ομαλή κερδοφορία, μια δημόσια αεροπορική εταιρεία. Γιατί το κέρδος αυτό δεν προσδοκούν οι Έλληνες και ξένοι ιδιώτες που περιμένουν να κλείσει η Ολυμπιακή; Αφήνοντας την Ολυμπιακή να καταρρεύσει, η κυβέρνηση αφήνει ανυπεράσπιστο το συμφέρον των επιβατών και της χώρας.