[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Άραγε, το μωράκι τι να σκέφτεται;

Είναι οκτώ μηνών. Πάσχει από λευχαιμία και κάνει χημειοθεραπείες. Στο στηθάκι του υπάρχουν μόνιμα σωληνάκια, για ορούς και φάρμακα. Κάθεται ήσυχα και κοιτάζει τριγύρω στην κούνια του. Δεν γελάει. Ακόμα δεν μπορεί να σταθεί καθιστό παρ΄ ότι τα μωρά συνήθως το πετυχαίνουν αυτό από τον έκτο μήνα. Ζει μια βαρετή, με σπάνιες εκπλήξεις καθημερινότητα μέσα στο κρεβατάκι τού νοσοκομείου, παρατηρώντας τις ευγενικές κυρίες του συλλόγου «Πίστη» που του κάνουν εθελοντικά παρέα. Όταν τον είδα για πρώτη φορά, αυτονόητα συναισθήματα με κατέκλυσαν. Απέραντη λύπη γιατί αυτό το μωράκι το εγκατέλειψαν οι γονείς του… Και μετά, απέραντη οργή. «Ξέρεις ότι έχουμε 32.000 μοσχεύματα μυελού των οστών και δεν τα έχουν αναλύσει για να δουν την ιστοσυμβατότητα, ώστε να κάνουν μεταμοσχεύσεις σε παιδιά;», μου λέει η- ας την πούμε Ελένη, για λόγους δικής της προστασίαςμητέρα παιδιού επίσης με λευχαιμία. «Τριάντα δύο χιλιάδες μοσχεύματα μυελού των οστών που σαπίζουν, ενώ υπάρχουν 40 παιδιά σήμερα που απλά περιμένουν να πεθάνουν… Ξέρω μητέρα 15χρονου που πέθανε τελικά από λευχαιμία, η οποία ερευνά για να δει εάν είχαν αναλυθεί τα μοσχεύματα. Μου είπε ότι θέλει να μάθει εάν υπήρχε ανάμεσα σε αυτά αυτό που θα μπορούσε να σώσει τον γιο της. Δεν ξέρω τι θα κάνει μετά, αλλά μου είπε ότι μόνο αυτό θέλει να μάθει μετά κι ας πεθάνει».

Αφήνω το ακουστικό κι αισθάνομαι πιο άδεια από πριν. Βλέπω το μωράκι των οχτώ μηνών που δεν χαμογελάει, να σφίγγει την αγκαλιά μου. Γυρίζει και με κοιτάζει εξεταστικά. Ίσως σκέφτεται πως είμαι άλλο ένα από τα πρόσωπα που περνούν συνέχεια για μια- δυο ώρες από την καθημερινότητά του, για να εξαφανιστούν στη συνέχεια, κι όχι εκείνο το σταθερό πρόσωπο που είναι ή μπορεί να γίνει η μητέρα του. Προσπαθώ να μη βάλω τα κλάματα μπροστά του. Ξέρετε ότι κάνει κακό να είσαι λυπημένος μπροστά στα μωρά; Νιώθουν απέραντη ανασφάλεια…