«Είναι καλό να εκτονώνεσαι σε νεκροταφεία αυτοκινήτων»

«Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα και υποχρέωση των πολιτών. Δεν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν έχουμε το δικαίωμα να σηκωθούμε και να φωνάξουμε, είτε ο καθένας μόνος του είτε ομαδικά, ενάντια σε ό,τι μας ενοχλεί. Οι μύες ατροφούν όταν δεν εξασκούνται και το ίδιο συμβαίνει και με τα δικαιώματά μας», λέει ο Τιμ Ρόμπινς στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica». Και δεν το λέει απλώς. Το εφαρμόζει κιόλας στη νέα του ταινία «Νoise» (Θόρυβος) που σκηνοθετεί ο Χένρι Μπιν. Διαμαρτύρεται- λίγο ακραία ίσως- για όσα τον ενοχλούν.

Τι τον ενοχλεί ακριβώς; Ό,τι και στην προσωπική του ζωή. Η φασαρία. Ο θόρυβος από τις εξατμίσεις και τους συναγερμούς των αυτοκινήτων, οι οποίοι «είναι άχρηστοι, σύμφωνα και με την Αστυνομία της Νέας Υόρκης, από τη στιγμή που οι κλέφτες είναι και ικανότατοι και εντελώς αδιάφοροι απέναντι στον ήχο του συναγερμού». Γι΄ αυτό και ως κινηματογραφικός Ντέιβιντ που ζει μια ευτυχισμένη ζωή στη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα και την κόρη του, όταν διαπιστώνει πως δεν αντέχει άλλο τον εκκωφαντικό θόρυβο των συναγερμών αυτοκινήτων που του καταστρέφουν τον ύπνο του και όταν συνειδητοποιεί πως ούτε η Αστυνομία ούτε ο δήμαρχος αναλαμβάνουν να λύσουν το πρόβλημα, αποφασίζει να δώσει τη λύση. Ζώνεται μπαστούνια του μπέιζμπολ, σφυριά και γρύλλους και αρχίζει με τον τρόπο του να «αποκαθιστά» την ησυχία!

«Η αίσθηση ελευθερίας που αισθάνθηκα σπάζοντας ένα αυτοκίνητο με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ είναι μοναδική. Είναι καλύτερη από την ψυχανάλυση. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Θα ήταν ωραία ιδέα να δημιουργηθεί ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων, όπου θα μπορούσαμε να εκτονώνουμε τις κρίσεις των νεύρων μας», εξηγεί την εμπειρία του ο ηθοποιός, ο οποίος είχε και την ιδέα για την ταινία. «Εκείνο που με θορυβεί περισσότερο πάντως δεν είναι τόσο η φασαρία, όσο το γεγονός ότι είμαστε αναγκασμένοι να ανεχθούμε πολλά- και δεν μιλάω μόνο για τη φασαρία- χωρίς να αντιδράσουμε».

Αντίδραση χωρίς πολιτικές θέσεις δεν γίνεται και ο Τιμ Ρόμπινς δεν θα μπορούσε να μην έχει άποψη, εν όψει μάλιστα και τον αμερικανικών εκλογών του χρόνου. Τι θα επέλεγε ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και τον Ομπάμα; «Θα ήμουν ευχαριστημένος αν εκλεγόταν ο Αλ Γκορ, ο μοναδικός υποψήφιος που πραγματικά έχουμε ανάγκη. Εξαιτίας όμως των αμερικανικών εκλογικών μηχανισμών έχουμε έναν πρόεδρο που δεν εξελέγη ποτέ, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά».