Γνώμη

Θέαμα εισαγωγής

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στους σχετικούς πίνακες των στατιστικών που απεικονίζουν τις εννέα πρώτες αγωνιστικές της Σούπερ Λίγκας, θα κάνει μια βασική διαπίστωση.

Οι Έλληνες παίκτες είναι οι πιο συνεπείς, αλλά οι ξένοι είναι οι πρωταγωνιστές!

Πώς γίνεται αυτό; Οι δικοί μας έχουν τις περισσότερες συμμετοχές στους μέχρι τώρα αγώνες, αφού η πρώτη δεκάδα των παικτών που έχουν αγωνιστεί και στα εννέα παιχνίδια έχει μόνο Έλληνες, με εξαίρεση τον Ολλανδό τερματοφύλακα της Βέροιας Τέρολ.

Η κατάσταση αλλάζει, όμως, δραματικά εις βάρος των «δικών μας» στις λίστες με τους σκόρερ και τις ασίστ.

Στην πρώτη, που είναι και η πλέον σημαντική, στις πιο υψηλές θέσεις θα συναντήσουμε τους Κοβάσεβιτς και Τζιμπούρ, στην τρίτη τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη, αλλά στη συνέχεια γεμίζει και πάλι με αλλοδαπούς.

Με Μπλάνκο, Φιλόμενο, Σίλβα Τζούνιορ, Λουτσιάνο.

Και στις ασίστ κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον Ριβάλντο, ενώ τον ακολουθούν οι Τζόρτζεβιτς, Γκαλέτι, Κιντάνα, Σίμιτς μέχρι να φτάσουμε στον Γιώργο Καραγκούνη.

Αυτό που μένει είναι ότι στην ελληνική Λίγκα μπορεί να παίζουν συνέχεια οι Έλληνες, αλλά αυτοί που προσφέρουν τις συγκινήσεις και το θέαμα είναι οι εισαγόμενοι. Κάπου είναι ίσως λογικό, αφού οι καλύτεροι του Ότο Ρεχάγκελ παίζουν οι πιο πολλοί (σχεδόν όλοι δηλαδή) στο εξωτερικό, οπότε τον Γκέκα, τον Αμανατίδη, τον Μπασινά και τον Κατσουράνη τούς χαίρονται κάποιοι άλλοι.

Επί του παρόντος, οι Έλληνες δεν έχουν απολέσει τις θέσεις εργασίας τους στο δικό μας πρωτάθλημα, αφού κερδίζουν την εμπιστοσύνη των αλλοδαπών, στην πλειονότητά τους, προπονητών αλλά η «πρώτη σελίδα» δεν ανήκει σε αυτούς.

Στη μαρκίζα επικρατούν τα ονόματα κάποιων άλλων, αν και το πρόγραμμα στηρίζεται σε αυτούς.

Μήπως θα πρέπει να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί;