Δίκτυο

Εγκαίνια… ξανά

Καλά η ασημένια μπαγκέτα μαέστρου που χάρισαν στον υπουργό Πολιτισμού, οι «αρμόδιοι» της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Καλά οι αναφορές στον θείο Κωνσταντίνο Καραμανλή (επί πρωθυπουργίας του το 1959 ιδρύθηκε η ΚΟΘ, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή απέκτησε στέγη). Αλλά το περσινό κορνιζωμένο βραβείο από το λουξεμβουργιανό έντυπο «Πιτσικάτο» προς την ΚΟΘ, γιατί του το φόρτωσαν του υπουργού; «Ως δείγμα ευχαριστιών», «ως αντίδωρο» στο δώρο της κοπής τής κορδέλας στον ανακαινισθέντα χώρο δοκιμών της ΚΟΘ, που έχει ήδη εγκαινιασθεί από το περασμένο καλοκαίρι, λειτουργεί και όπου ήδη έχουν δοθεί μίνι συναυλίες; Διευκρίνιση: από πότε εγκαινιάζονται τα νοικιασμένα κτίρια; Διότι το ΥΠΠΟ δεν προικοδότησε με «σπίτι» την ΚΟΘ. Απλώς της το νοίκιασε από τον τυχερό ιδιώτη ιδιοκτήτη της για δεκαπέντε χρόνια (αντί μηνιαίου μισθώματος 12.000 ευρώ ή 1 εκατ. τον χρόνο) και το ανακαίνισε με έκτακτη εφάπαξ επιχορήγηση 925.000 ευρώ…


Στην πολιτική σκακιέρα

Διεθνή κατακραυγή προκάλεσε ο προπηλακισμός του Γκάρι Κασπάροφ από την αστυνομία στην πλατεία Ζαχάροφ της Μόσχας και στη συνέχεια η σύλληψη και η επιβολή πενθήμερης κράτησης για «διαδήλωση χωρίς κρατική άδεια και αντίσταση κατά της αρχής». Ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι ετέθη επικεφαλής πορείας διαδηλωτών για να καταγγείλει τις «άδικες και παράνομες εκλογές» που θα διεξαγάγει ο Πούτιν στις 2 Δεκεμβρίου. Μεταξύ των πρώτων που εξέφρασαν την ανησυχία τους για τη σύλληψη Κασπάροφ και για τις διώξεις εις βάρος των αντιπάλων του Ρώσου προέδρου ήταν ο Λευκός Οίκος και η κυβέρνηση της Γερμανίας. Το ερώτημα είναι αν ο σπεσιαλίστας των στρατηγικών ελιγμών αποδεικνύεται κακός παίκτης στην πολιτική σκακιέρα ή αν ωθεί την κατάσταση πέρα από τα ασφυκτικά όρια που θέτει το καθεστώς, προκειμένου να το εκθέσει στη διεθνή κοινή γνώμη.


Το «άλλο» κέρδος

Και όμως υπάρχει. Ήταν εκεί, ανήσυχο, ζωηρό και- κυρίως- νεανικό, στην ηλικία και στην καρδιά. Το «άλλο» κοινό της Θεσσαλονίκης που δεν το συναντά κανείς στα αμέτρητα τρέντι ουζάδικα, μπαράκια, ξενυχτάδικα και σκυλάδικα. Ήταν παρόν στις αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, λες και ξέρει να ανακαλύπτει ό,τι νέο, ανήσυχο, ρηξικέλευθο στην οθόνη του κόσμου. Προαγόρασε μέρες έως και βδομάδες τα εισιτήρια, γέμισε τις αίθουσες (που σαν να μην επαρκούν…)

ασφυκτικά, στριμώχθηκε στους διαδρόμους, κάθησε στα σκαλάκια, συζήτησε με τους δημιουργούς, ζυμώθηκε σε πηγαδάκια. Με λαμπερά πρόσωπα, με μάτια ανοιχτά στο ενδιαφέρον και καινούργιο του σινεμά, το οποίο και χειροκρότησε πολύ θερμά με την καρδιά του το «άλλο» αυτό κοινό. Σε ένα Φεστιβάλ στο οποίο δεν μπορούσε να λειτουργήσει η λογική της αγοράς εισιτηρίων την τελευταία στιγμή. Εκεί συναντούσε κανείς την πολύ- μα εντυπωσιακά πολύ- ευγενική άρνηση των ευπροσήγορων ανθρώπων του Φεστιβάλ (μα πώς γίνεται όλοι, και οι εθελοντές, να μην χάνουν ποτέ το χαμόγελο και την ευγένειά τους;) στα ταμεία, στις αίθουσες ή στα σημεία πληροφόρησης και υποδοχής- και του Τύπου. Όμως το κέρδος απ΄ αυτό το Φεστιβάλ ήταν το βροντερό «παρών» αυτού του θαυμαστά διαφορετικού «άλλου» κοινού. Γιατί όπως έλεγε και μία ατάκα- σύνθημα του πρόωρα χαμένου Νίκου Νικολαΐδη στη μικρή αλλά υποβλητικά στημένη έκθεσή του στο Μουσείο Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης: «Το κόστος της διαφορετικότητάς μας είναι και η αμοιβή μας».