«Δεν μπορώ να παίζω με κακούς ηθοποιούς»

Βρέθηκαν σε πάρτι της χολιγουντιανής Μiramax παραμονή των Όσκαρ του 2000. Και οι δύο ήταν υποψήφιοι για Όσκαρ. Ο Τζουντ Λο για τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και ο σερ Μάικλ Κέιν για το «Θέα στον ωκεανό»- που τελικά το κέρδισε. Δεν χρειάστηκε να πουν πολλά. «Το θέμα με εμάς τους ηθοποιούς είναι πως συμπαθούμε τους πραγματικά αξιόλογους και σνομπάρουμε τους κακούς. Αν νιώθεις πως είσαι καλός τότε αμέσως γίνεσαι φίλος με κάποιον εξίσου καλό με σένα. Και μπορώ να πω πως ο Τζουντ είναι καλός ηθοποιός. Δεν μπορώ να παίζω με κακούς ηθοποιούς. Δεν εξελίσσομαι. Γίνομαι κι εγώ κακός μαζί». Τάδε έφη σερ Μάικλ Κέιν για τον νεαρό συμπατριώτη του. Οι δυο τους θα πρωταγωνιστούν στο ριμέικ του ερωτικού- κοινωνικού δράματος «Σλουθ» σε σκηνοθεσία Κένεθ Μπράνα. Οι συμπτώσεις ήδη έχουν αρχίσει.

Το 1972 έγινε η πρώτη μεταφορά του έργου του Άντονι Σέιφερ στον κινηματογράφο από τον Τζο Μάνκεβιτς. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε ο Τζουντ Λο. Τον ρόλο του ηλικιωμένου πλούσιου συγγραφέα κρατούσε ο σερ Λόρενς Ολίβιε και ο νεαρός τότε Μάικλ Κέιν ήταν ο ηθοποιός που του «έκλεβε» τη γυναίκα.

Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα ο σερ Μάικλ Κέιν εμφανίζεται στον ρόλο που είχε ο σερ Λόρενς Ολίβιε με τον Τζουντ Λο ως άλλον Μάικλ Κέιν. Επιπλέον, ο Λο έγινε ευρύτερα γνωστός από το ριμέικ του «Άλφι», ρόλο που είχε υποδυθεί στα 33 του ο σερ Μάικλ Κέιν. Ο Λο στον «Άλφι» ήταν 32 ετών.

«Παράλληλες ζωές
«Είναι σαν παράλληλες ζωές», σχολιάζει ο Μάικλ Κέιν. «Τότε ήταν ο σερ Λόρενς Ολίβιε και ήμουν ένας νεαρός ηθοποιός σαν όλους τους άλλους. Τώρα είμαι ο σερ Μάικλ Κέιν και ο Τζουντ είναι ο κύριος Τζουντ Λο. Ωστόσο τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Τότε οι εφημερίδες έγραφαν πως “ο σπουδαιότερος ηθοποιός του κόσμου θα κάνει μια χαψιά τον Μάικλ Κέιν που μόλις μάθαμε από τον “Άλφι””. Κι όμως θυμάμαι πως πρωτού καν γνωριστούμε από κοντά, ο Ολίβιε με επιστολή του μου τόνιζε πως “από τη στιγμή που θα συναντηθούμε και στο εξής θα με λες Λάρι”. Στην προκειμένη περίπτωση δεν χρειάστηκε κάτι τέτοιο. Ο Τζουντ ευθύς αμέσως με φώναζε Μάικλ».

Ωστόσο οι συμπτώσεις σταματούν εδώ. «Εγώ είχα το ένα τέταρτο της προσοχής των μίντια που έχει ο Τζουντ. Στην εποχή μου δεν υπήρχαν τα περιοδικά που κυκλοφορούν σήμερα και οι παπαράτσι ήταν ασφαλώς λιγότεροι. Τώρα τα έντυπα αγοράζουν και δημοσιεύουν φωτογραφίες χωρίς λόγο, χωρίς θέμα. Τι σπουδαίο μπορεί να έχει ένα καρέ με τον Τζουντ που πηγαίνει τα παιδιά του στο σχολείο; Δεν μου είχε συμβεί ποτέ. Κι εγώ πήγαινα τα παιδιά μου στο σχολείο οδηγώντας μια Ρολς Ρόις, αλλά ουδείς ασχολείτο.

Θυμάμαι επίσης που όλοι πηγαίναμε οικογενειακώς στο ίδιο εστιατόριο για μεσημεριανό κάθε Σάββατο. Σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί ήταν εκεί και ουδέποτε είδα έναν φωτογράφο να ξεροσταλιάζει απ΄ έξω. Στις μέρες μας καραδοκούν καμιά κατοσταριά 24 ώρες το 24ωρο».

Αμφότεροι διασκεδάζουν το θέμα των ριμέικ. «Ξέρεις πόσες ταινίες με τον Τζέσε Τζέιμς έχουν γυριστεί;

Δεκατέσσερις», λέει ο Λο.

«Κάποιος είπε στον Κένεθ ότι το “Σλουθ” που σκηνοθέτησε είναι ριμέικ κι εκείνος απάντησε: “Μη δίνεις σημασία. Ό,τι έχω κάνει είναι ριμέικ. Υπονοείς ότι δεν πρέπει να ξανανέβει ο “Οθέλλος””»;