«Διαίρει και βασίλευε»

Εμφανή συμπτώματα ατονίας παρουσίασε χθες, κατά την τρίτη της ημέρα, η γενική απεργία των συνδικάτων στη Γαλλία. Πολλοί Γάλλοι αναγκάστηκαν και πάλι να πάνε στη δουλειά τους πεζή, με ποδήλατο, ακόμα και με πατίνια. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς που λειτούργησαν, ωστόσο, ήταν σαφώς περισσότερα. Μπορεί ο Νικολά Σαρκοζί να μην έχει κερδίσει ακόμα τον πόλεμο, φαίνεται πάντως ότι με τη δοκιμασμένη τακτική τού διαίρει και βασίλευε κερδίζει μια μάχη.

Μόνο δύο γραμμές του Μετρό έμειναν χθες κλειστές στο Παρίσι. Περίπου 260 τρένα σε σύνολο 700 λειτουργούσαν κανονικά, από 150 που λειτούργησαν την Πέμπτη. Όσο για τις ουρές των αυτοκινήτων στον περιφερειακό, ήταν ελάχιστα μεγαλύτερες απ΄ ό,τι συνήθως. Αποδεχόμενος την πρόταση του Μπερνάρ Τιμπό, του γ.γ. της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών (CGΤ, το δεύτερο μεγαλύτερο συνδικάτο της Γαλλίας) για τριμερείς συνομιλίες μεταξύ εργατών, εργοδοσίας και κυβέρνησης, ο Γάλλος πρόεδρος κατάφερε να σπάσει το ενωμένο μέτωπο των συνδικάτων, παίρνοντας- έστω και προσωρινά- το πάνω χέρι στην προσπάθειά του να καταργήσει το ειδικό καθεστώς των συντάξεων, που επιτρέπει σε περίπου 500.000 υπαλλήλους του δημοσίου τομέα να συνταξιοδοτούνται στα 37,5 αντί για τα 40 έτη εργασίας.

Ο Γάλλος υπουργός Εργασίας δήλωσε πως η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αρχίσει διάλογο, αν δεν σταματήσουν πρώτα οι κινητοποιήσεις

Οι φοιτητές. Την ίδια τακτική ακολουθεί και στο άλλο ανοιχτό μέτωπο, αυτό των πανεπιστημίων. «Οι φοιτητές καταλαβαίνουν πως δεν χρειάζεται να εισβάλεις στα πανεπιστήμια με σιδηρολοστούς προκειμένου να γίνεις κατανοητός», δήλωσε η Ζιλί Κουντρί, η επικεφαλής της Συνομοσπονδίας Φοιτητών λίγο πριν από μία ακόμα συνάντησή της με τη Βαλερί Πεκρές, την υπουργό που «ευθύνεται» για τον νόμο περί αυτονομίας των πανεπιστημίων. Πριν από 18 μήνες, η 28χρονη Κουντρί ήταν η σταρ των φοιτητικών οδοφραγμάτων- στα οποία και σκόνταψε τελικά το Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης. Σήμερα, πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια εκτόνωσης της κρίσης που «άγγιξε» την περασμένη εβδομάδα, με καταλήψεις και απεργίες, σχεδόν τα μισά γαλλικά πανεπιστήμια. Τίποτα δεν έχει ακόμα κριθεί οριστικά. Η ένταση μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναζωπυρωθεί. Ο Γάλλος υπουργός Εργασίας δήλωσε πως η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αρχίσει διάλογο αν δεν σταματήσουν πρώτα οι κινητοποιήσεις. Στις 20 Νοεμβρίου είναι σειρά των εκπαιδευτικών, των υπαλλήλων σε δημαρχεία και ταχυδρομεία, και άλλων δημοσίων υπαλλήλων να απεργήσουν. Μία εβδομάδα αργότερα, θα ακολουθήσουν οι δικαστές. Όπως επισημαίνει ο Εconomist, αν ο Νικολά Σαρκοζί θέλει πραγματικά να «φτάσει μέχρι τέλους», πρώτα θα πρέπει μάλλον να κάνει κάποιες υποχωρήσεις.


Απειλούν με νέες απεργίες μέσα στις γιορτές

Μεγάλη ταλαιπωρία υπέστησαν χθες εκατομμύρια Γερμανοί πολίτες, καθώς συνεχίστηκε για τρίτη ημέρα η απεργία των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Λόγω των προβλημάτων, η κοινή γνώμη φαίνεται να περιορίζει την υποστήριξή της στην κινητοποίηση (υπέρ της απεργίας τάσσεται το 40% της κοινής γνώμης, σε σύγκριση με το 50% τον περασμένο μήνα). Τα συνδικάτα δηλώνουν ανυποχώρητα στις απαιτήσεις τους από την εταιρεία των σιδηροδρόμων Deutche Βahn για αύξηση των μισθών και προανήγγειλαν απεργία διαρκείας την περίοδο των γιορτών, η οποία εάν πραγματοποιηθεί, θα οδηγήσει τη χώρα σε παράλυση.

Ο υπουργός Μεταφορών αρνήθηκε να πάρει θέση στην αντιπαράθεση, δήλωσε όμως ότι το δικαίωμα στην απεργία πρέπει να χρησιμοποιείται σε αναλογία με τα προβλήματα που προκαλεί. «Αυτό το Σαββατοκύριακο οι δύο πλευρές πρέπει να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συμφωνήσουν», πρόσθεσε.

Οι κινητοποιήσεις. Το συνδικάτο των οδηγών έχει 34.000 μέλη και ζητά ξεχωριστές αυξήσεις πέραν του 4,5% που δόθηκε τον Ιούλιο. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι εάν συνεχιστούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις, η οικονομία της Γερμανίας θα δεχθεί ισχυρό πλήγμα, καθώς κάθε ημέρα απεργίας κοστίζει 50 εκατομμύρια ευρώ, ενώ εάν οι κινητοποιήσεις διαρκέσουν περισσότερο από μία εβδομάδα, το ποσό αυτό θα ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια ευρώ. Οι φόβοι είναι ακόμα μεγαλύτεροι, καθώς η εορταστική περίοδος έχει αρχίσει και τα καταστήματα αναμένουν να εφοδιαστούν με προϊόντα. Η απειλή για απεργία στην περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς δημιουργεί ανησυχίες και στον τουριστικό τομέα.


Τα τρία ατού του Νικολά Σαρκοζί

1 Δεν έκρυψε τίποτα από τους Γάλλους. Το 1995, ο Ζακ Σιράκ δεν είχε στηρίξει την προεκλογική του εκστρατεία στην υπόσχεση της μεταρρύθμισης αλλά της «αποκατάστασης του κοινωνικού ιστού». Ο Σαρκοζί, αντίθετα, εξήγησε προεκλογικά ακριβώς τι θέλει να κάνει: να καταργήσει το ειδικό καθεστώς των συντάξεων, να εξυγιάνει τον δημόσιο τομέα. 2 Οι απεργοί προκαλούν τη δυσφορία της κοινής γνώμης. Πριν ακόμα αρχίσουν οι κινητοποιήσεις, μόλις τρεις στους δέκα Γάλλους δήλωναν ότι υποστηρίζουν τα αιτήματά τους και επτά στους δέκα εξέφραζαν την ελπίδα να μην υποχωρήσει η κυβέρνηση.

Αντιθέτως, το 1995, η κοινή γνώμη βρισκόταν στο πλευρό των απεργών.

3 Ο Γάλλος πρόεδρος έχει μελετήσει καλά τις προηγούμενες απεργίες. Το 1995, η κυβέρνηση του Αλέν Ζιπέ είχε αντιμετωπίσει τα συνδικάτα με περιφρόνηση. Το 2006, ο Ντε Βιλπέν δεν μπήκε στον κόπο να συζητήσει το Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης πριν το υιοθετήσει. Και οι δύο αναγκάστηκαν να αποσύρουν τα σχέδιά τους. Ο Σαρκοζί, αντίθετα, φιλεύει τους συνδικαλιστές σε μοδάτα εστιατόρια και λέει πως η πόρτα του είναι «πάντα ανοιχτή».