Στα χνάρια της Εβίτας και της Χίλαρι

Στο εξωτερικό, τη συγκρίνουν με την Χίλαρι Κλίντον. Στο εσωτερικό, με την Εβίτα Περόν. Αξιοποιώντας κυρίως το δεύτερο, η Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίσνερ ετοιμάζεται να γίνει την Κυριακή η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα πρόεδρος της Αργεντινής. Σε τέσσερα χρόνια, πάντως, πιθανώς να επιστρέψει στον ρόλο της πρώτης κυρίας. Και σε άλλα τέσσερα στον ρόλο της Ρresidenta. Και ούτω καθεξής.

H εκστρατεία της 54χρονης Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίσνερ για την προεδρία της Αργεντινής ξεκίνησε επισήμως τον Ιούλιο, όταν ο σύζυγός της και απερχόμενος πρόεδρος, Νέστορ Κίσνερ, ξεκαθάρισε πως δεν θα έθετε για δεύτερη φορά υποψηφιότητα, σε πείσμα της δημοτικότητάς του, υποχωρώντας ιπποτικά προκειμένου να λάμψει το άστρο της γυναίκας του. Κατά μία έννοια, ωστόσο, η εκστρατεία της ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, ίσως ακόμα και από το 1975, όταν ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου (και της πολιτικής φιλοδοξίας) με τον Νέστορ.

Κάποιοι μιλούν για συμφωνία τύπου ΜπλερΜπράουν- με τη διαφορά ότι ο Κίσνερ δεν καθυστέρησε δέκα χρόνια να τιμήσει την υπόσχεσή του. Κάποιοι άλλοι, για νοοτροπία τύπου Πούτιν- το αργεντίνικο Σύνταγμα δεν επιτρέπει περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες αλλά τίποτα δεν απαγορεύει στο ζεύγος Κίσνερ να εναλλάσσεται στην προεδρία όσο αντέξει. Για να ολοκληρώσουμε τις συγκρίσεις, η Κριστίνα έχει πράγματι κοινά με την Χίλαρι: κι αυτή στη Νομική Σχολή γνώρισε τον σύζυγο, κι αυτή στάθηκε δίπλα του κερί αναμμένο, και αυτή πιθανότατα θα τον ακολουθήσει στην προεδρία. Η ίδια γνωρίζει προσωπικά και στηρίζει την Χίλαρι. Παίρνει όμως και τις αποστάσεις της: «Αντίθετα με εμένα, η Χίλαρι δεν είχε πολιτική καριέρα

Οι δημοσκοπήσεις τη δείχνουν ικανή να εκλεγεί από τον α΄ γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό μεγαλύτερο του 45%

πριν γίνει ο σύζυγός της πρόεδρος», δήλωσε κάποτε, υπενθυμίζοντας την πολύχρονη σταδιοδρομία της σε Τοπική Αυτοδιοίκηση, Βουλή και Γερουσία.

Οι συγκρίσεις. Τα ίδια κάνει και με την Εβίτα. Ενθαρρύνει τις συγκρίσεις- άλλωστε η δεύτερη σύζυγος του Χουάν Περόν, που πέθανε το 1952 σε ηλικία 33 ετών, λατρεύεται ακόμα από πολλούς Αργεντίνουςδιαφοροποιεί και τη θέση της ώστε να μην αποξενώσει τις μεσαίες τάξεις, που δεν νοσταλγούν ούτε τις εθνικιστικές ομιλίες ούτε τις συγκινητικές εκκλήσεις της Εβίτας στους εργάτες. Όπως λέει συχνάπυκνά, προτιμά να τη θυμάται όχι ως μια νεράιδα που μοίραζε δώρα στους φτωχούς, αλλά ως μία μαχητική γυναίκα που πάλεψε για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Στον αυριανό, πρώτο εκλογικό γύρο, η Κριστίνα Φερνάντες έχει να αντιμετωπίσει 12 αντιπάλους, με κυριότερη την βουλευτή Ελίσα Κάριο και τον Ρομπέρτο Λαβάνια, πρώην υπουργό Οικονομικών. Οι δημοσκοπήσεις, πάντως τη δείχνουν ικανή να εκλεγεί από τον πρώτο κιόλας γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό μεγαλύτερο του 45%, ή μεγαλύτερο του 40% εφόσον η διαφορά από τον δεύτερο είναι μεγαλύτερη του 10%- και είναι.


Τρία πράγματα που δεν γνωρίζουμε για την Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίσνερ

1. Είναι γνωστή ως La Ρinguina (ο θηλυκός πιγκουΐνος) λόγω της καταγωγής του συζύγου από την Παταγονία.

2. Γεννήθηκε στη Λα Πλάτα το 1953, σπούδασε νομικά, παντρεύτηκε τον Νέστορ Κίσνερ το 1975 και απέκτησε μαζί του δύο παιδιά, τον Μάξιμο και την Φλορένσια.

3. Ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία από την τοπική κυβέρνηση της Σάντα Κρουζ, το 1989. Έχει εκλεγεί τρεις φορές γερουσιαστής- το 1995, το 2001 και το 2005- και μία φορά βουλευτής, το 1997.


Και τρία πράγματα που θα προτιμούσε να μη γνωρίζουμε

1. Στη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής της στη Νέα Υόρκη, οι «Νew Υork Τimes» την αποκάλεσαν «Βασίλισσα Κριστίνα», συγκρίνοντας τις επικείμενες εκλογές με βασιλική διαδοχή.

2. Η Ελίσα Κάριο, πάλι, η κυριότερη αντίπαλός της, την αποκαλεί «Βασίλισσα του μπότοξ», ενώ ο Τύπος προτιμά τον χαρακτηρισμό «Ιμέλντα»- λόγω της αγάπης της για το εντυπωσιακό και ακριβό ντύσιμο.

3. Οι αντίπαλοί της καταγγέλλουν ότι το ζεύγος Κίσνερ κρύβει τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία, και δη το πραγματικό ποσοστό του πληθωρισμού, που έχει (ξανα)φτάσει το 20%.


ΓΝΩΜΗ Δεν είμαστε τρομοκράτες, είμαστε δημοσιογράφοι

Το να είσαι δημοσιογράφος σήμερα στο Ιράκ δεν είναι κάτι απλό. Κάθε δρόμος είναι διάσπαρτος με κινδύνους, κάθε σημείο ελέγχου, κάθε ερώτηση μια άμεση απειλή. Κάθε συνέντευξη που παίρνουμε μπορεί να είναι η τελευταία μας. Τόσα συμβαίνουν στο Ιράκ. Τόσα που προκαλούν ερωτήματα. Τόσα που εμείς, ως δημοσιογράφοι, προσπαθούμε να ερευνήσουμε και να μεταφέρουμε στον κόσμο που ενδιαφέρεται να μάθει.

Σε κάθε κοινωνία υπάρχει το καλό και το κακό. Οι νόμοι ρυθμίζουν τη λειτουργία της κοινωνίας. Η χώρα μου σήμερα δεν έχει νόμους. Αίμα αθώων χύνεται κάθε μέρα, απ΄ ότι φαίνεται χωρίς κανέναν λόγο. Είναι δική μας ευθύνη να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βρούμε τις απαντήσεις, αν χρειαστεί να σκάψουμε με γυμνά τα χέρια μας. Όμως αυτή η γνώση έχει ακριβό τίμημα. Από τότε που άρχισε ο πόλεμος, πριν από τεσσεράμισι χρόνια, κατά μέσο όρο ένας δημοσιογράφος κι ένας τεχνικός χάνουν τη ζωή τους κάθε βδομάδα κι εμείς πρέπει να ζήσουμε με αυτό.

Ζούμε διπλή ζωή. Κανένας από τους φίλους μας και τους συγγενείς μας δεν ξέρει τι κάνουμε. Τα παιδιά μου πρέπει να λένε ψέματα για τη δουλειά μου. Δεν μπορούν ποτέ να περηφανευτούν για τις επιτυχίες μου και δεν μπορώ ούτε εγώ. Κάθε πρωί, όταν φεύγω από το σπίτι μου, κοιτάζω πίσω μου με βαριά καρδιά γιατί μπορεί να μην το ξαναδώ ποτέ- σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που τα μάτια του εχθρού θα δουν αυτό που είμαι, μια δημοσιογράφος, παρά μια σαστισμένη ηλικιωμένη γυναίκα που ψάχνει για τους αγνοούμενους συγγενείς της περνώντας κάθε μέρα το ποτάμι. Χαμογελάω όταν αγκαλιάζω τα παιδιά μου πριν φύγουν για το σχολείο. Μόνο όταν γυρνούν την πλάτη τους τα μάτια μου πλημμυρίζουν γιατί ξέρω ότι κινδυνεύουν όσο κι εγώ.

Γιατί να συνεχίσουμε; Γιατί να μην παρατήσω το μολύβι μου; Γιατί κουράστηκα να θεωρούμαι τρομοκράτης, γιατί δεν είναι αυτό το μέλλον που ονειρεύομαι για τα παιδιά μου. Δεν είναι τρομοκράτες και η ζωή τους δεν είναι ασήμαντη. Αφιέρωσα τη ζωή μου προσπαθώντας να ανοίξω ένα παράθυρο μέσα από το οποίο η διεθνής κοινότητα θα μπορέσει να δει αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα, κανονικοί άνθρωποι με κανονικές επιδιώξεις και όχι αυτό που μας εμφανίζουν να είμαστε. Επιτρέψτε μου να απλώσω το χέρι μου. Βοηθήστε μας να χτίσουμε γέφυρες κατανόησης και αποδοχής. Ακόμη κι αν ο πόλεμος έριξε μια σκοτεινή σκιά πάνω από το έθνος σας και το δικό μου- δεν είναι ποτέ πολύ αργά.

Η Σαχάρ Ισά απηύθυνε αυτό το μήνυμα εκ μέρους έξι γυναικών δημοσιογράφων από το Ιράκ μετά τη βράβευσή τους από το Ιnternational Women΄s Μedia Foundation.