Πιστοί ενός κατώτερου θεού

Τρούλος και καμπαναριό δεν υπάρχουν. Ούτε μανουάλια με κεριά. Ακόμα και οι εικόνες αγίων είναι λιγοστές. Και όμως πρόκειται για ιερό ναό. Στεγάζεται σε ένα διαμέρισμα στον 7ο όροφο της οδού Μενάνδρου 26 και είναι η εκκλησία όπου γίνεται η Θεία Λειτουργία για τους κωφούς μία φορά τον μήνα!

Τριάντα πέντε χρόνια τώρατόσα γίνεται η λειτουργία σε διαμέρισμα- η Αρχιεπισκοπή δεν έχει καταφέρει να βρει ούτε έναν ναό, από τους 145 ενοριακούς και τα 158 παρεκκλήσια που διαθέτει, όπου θα υπάρχει απλώς ένας διερμηνέας για να μεταφράζει στη νοηματική τα λόγια του ιερέα στους κωφούς. Έτσι, οι πολίτες με προβλήματα ακοής αναγκαστικά στριμώχνονται στον ναό της οδού Μενάνδρου 26, που περισσότερο θυμίζει σπίτι ή γραφείο παρά εκκλησία. Εκεί, οι πιστοί δεν βλέπουν αψιδωτά παράθυρα με διακοσμήσεις, αλλά μπαλκονόπορτες με κουρτίνες. Στους τοίχους δεν υπάρχουν περίτεχνες αγιογραφίες, αλλά δυο-τρεις εικόνες. Και από το ταβάνι δεν κρέμονται πολυέλαιοι, αλλά μερικοί ανεμιστήρες οροφής. Στον κατ΄ ανάγκη ναό – διαμέρισμα που χρησιμοποιούν οι κωφοί όλα είναι λιτά και απλά. Μόλις το ασανσέρ φθάσει στον 7ο όροφο και ανοίξει η πόρτα, ο επισκέπτης έχει ήδη μπει στην εκκλησία: έξω από το ασανσέρ υπάρχουν δυο-τρεις εικόνες και σε απόσταση περίπου 3 μέτρων η ωραία πύλη.

Όσο για το ιερό, ίσα ίσα που χωράει η Αγία Τράπεζα. Μπροστά ο ιερέας, ο πατήρ Παναγιώτης, και δεξιά ο Στράτος Πατρινός, ο διερμηνέας νοηματικής. Αυτόν προσέχουν οι περίπου 100 πιστοί με προβλήματα ακοής καθ΄ όλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Η πιο προσηλωμένη απ΄ όλους είναι μία γυναίκα που κάθεται πίσω πίσω, στη δεξιά πλευρά δίπλα στον άντρα της. Κι αυτό, διότι έχει να επιτελέσει διπλό έργο: Η κ. Μαρία Νικολακοπούλου κρατάει το χέρι του συζύγου της που έχει χάσει και την όρασή του. Και πάνω σ΄ αυτό του μεταφράζει με την αφή όσα διαβάζει από τον διερμηνέα! Ιδιωτική προσπάθεια. Ο πατήρ Παναγιώτης λέει και ξαναλέει ότι «η προσπάθεια είναι ιδιωτική». Η Θεία Λειτουργία πραγματοποιείται με τη βοήθεια δύο σωματείων (οι φίλοι των κωφών «Προφήτης Ζαχαρίας» και η χριστιανική αδελφότητα κωφών και βαρηκόων Ελλάδας «Εφφαθά»). Ο διερμηνέας ο Στράτος Πατρινός κάνει τις διερμηνείες αφιλοκερδώς και ο ιερέας χρειάζεται κάθε φορά να παίρνει άδεια από την Αρχιεπισκοπή για να λειτουργήσει στην οδό Μενάνδρου… Ξεχασμένοι από την Εκκλησία αισθάνονται οι πολίτες με προβλήματα ακοής. «Η Αρχιεπισκοπή θα έπρεπε να μας στέλνει ιερέα κάθε Κυριακή. Το ευαγγέλιο είναι διαφορετικό κάθε εβδομάδα. Γιατί να μην μπορώ να το παρακολουθώ όλες τις Κυριακές;» λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του σωματείου Κωφών κ. Γιάννης Κανάρης. Σημειώνεται ότι Θεία Λειτουργία στη νοηματική έστω και σε… κατά συνθήκην ιερό ναό δεν γίνεται σε καμία άλλη πόλη εκτός από την Αθήνα. Ο ιερέας, πάντως, λέει ότι το πρόβλημα για τους κωφούς πολίτες είναι ακόμη βαθύτερο. «Οι κωφοί δεν είναι ενταγμένοι σε καμία ενορία. Συνεπώς, εμείς εδώ χρειάζεται να πηγαίνουμε πόρτα πόρτα για να τους βρούμε, να μάθουμε τα προβλήματά τους και να τους βοηθήσουμε. Χρειάζεται λοιπόν κεντρικά η Εκκλησία να κάνει πολύ περισσότερα πράγματα. Να εκπαιδευτούν στελέχη…». Ή θα μπορούσαν να μάθουν τη νοηματική οι ιερείς, όπως συμπληρώνει ο κ. Πατρινός, που για περισσότερα από 15 χρόνια μεταφράζει στη νοηματική τη Θεία Λειτουργία.


Από την Τρίπολη και τα Μέγαρα στην Αθήνα!

Πολλά χιλιόμετρα χρειάζεται να διανύουν οι πολίτες με προβλήματα ακοής, προκειμένου να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία στο διαμέρισμα- ναό της οδού Μενάνδρου 26. Πιστοί έρχονται από τη Γλυφάδα, τη Βουλιαγμένη, τα Μέγαρα ακόμα και από την Τρίπολη. «Στην Τρίπολη πηγαίνω στην εκκλησία. Ανάβω το κερί μου. Προσεύχομαι.

Αλλά δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη λειτουργία. Γι΄ αυτό τον λόγο, μία φορά τον μήνα, κάνω τη θυσία και έρχομαι στην Αθήνα για να την παρακολουθήσω», λέει ο συνταξιούχος κ. Κώστας Μπιρμπίλης.