Από τη φτώχεια του Σουδάν στις πασαρέλες

Στα 9 της, η Άλεκ Βεκ εγκατέλειψε το σπίτι της στο ρημαγμένο από τον πόλεμο Σουδάν παίρνοντας μαζί της μόνο τα ρούχα που φορούσε. Τώρα είναι ένα σούπερ μόντελ και στις 8 Νοεμβρίου κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία της, όπου αφηγείται την εκπληκτική πορεία της από τη φτώχεια του Σουδάν ώς τις πασαρέλες της Ευρώπης. Ακολουθούν αποσπάσματα του βιβλίου από προδημοσίευση στους βρετανικούς «Σάντεϊ Τάιμς».

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα από τον ήχο πυροβολισμών. Πετάχτηκα από το κρεβάτι και άρπαξα τα ρούχα μου. Οι πολιτοφύλακες ήταν απ΄ έξω. Ήμουν τρομοκρατημένη.

Μετά παρατήρησα το φως που έμπαινε από τη χαραμάδα της πόρτας του δωματίου. Συνειδητοποίησα πού βρισκόμουν: σ΄ ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου στο Μιλάνο.

Άκουσα και πάλι τους πυροβολισμούς: ήταν ένα απορριμματοφόρο που μάζευε τα σκουπίδια στην πλατεία κάτω από το παράθυρό μου. Δεν βρισκόμουν στο Σουδάν. Δεν υπήρχε απειλή.

Ταξιδεύω με βρετανικό διαβατήριο επειδή η Βρετανία με δέχθηκε ως παιδί πρόσφυγα. Έχω όμως πράσινη κάρτα που μου επιτρέπει να ζω και να εργάζομαι στην Αμερική. Πληρώνω πολλούς φόρους· έχω σπίτι στη Νέα Υόρκη· και διευθύνω εκεί μια επιχείρηση με γυναικείες τσάντες. Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ από τι ξέφυγα όταν ήμουν παιδί.

Πήρε και από τους δύο γονείς.

Γεννήθηκα σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Βάου, το έβδομο από τα εννέα παιδιά της οικογένειας. Άλεκ σημαίνει «αγελάδα με μαύρα στίγματα», σύμβολο καλής τύχης για τον λαό μου, τους Ντίνκα. Πήρα το ύψος μου από τον πατέρα μου- είμαι 1,80 μ.- και από τη μητέρα μου πήρα το χαμόγελό μου. Η απόχρωση του δέρματός μου προέρχεται και από τους δύο.

Οι Ντίνκα χωρίζονται σε δύο φυλές, που είναι επίσης χωρισμένες σε μικρότερες ομάδες καθεμιά από τις οποίες ελέγχει γη που μόλις επαρκεί για να παράσχει νερό και βοσκή για τα βόδια και τις αγελάδες τους. Τα ζώα αυτά είναι τόσο ουσιώδη για τους Ντίνκα ώστε, μολονότι οι γονείς μου μάς μεγάλωσαν στην πόλη, η μητέρα μου είχε περίπου 15 μακρυκέρατες αγελάδες. «Μην ξεχάσετε να μαζέψετε την κοπριά», μας έλεγε πριν πάμε στο σχολείο.

Η κοπριά των αγελάδων είναι πολύ καθαρή- είναι μόνο γρασίδι και νερό. Αφήναμε την κοπριά να στεγνώσει όσο ήμασταν στο σχολείο και το βράδυ την καίγαμε για να διώχνουμε τις μύγες και τα κουνούπια. Μερικές φορές χρησιμοποιούσαμε τη στάχτη της κοπριάς, που είχε απολυμανθεί από τη φωτιά, ως οδοντόκρεμα. Δεν είχαμε τότε πλαστικές οδοντόβουρτσες. Μασούσαμε ένα κομμάτι ξύλο μέχρι να μαλακώσει και μετά το τρίβαμε στα δόντια και στα ούλα μας. Χρόνια μετά, στα 26 μου, πήγα για πρώτη φορά σε οδοντίατρο. Είπε πως είχα απίστευτα υγιή δόντια, έτσι μπορώ με σιγουριά να συστήσω το ξύλο και τη στάχτη της κοπριάς για καλή στοματική υγιεινή.

«Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν αυτό που έχω γίνει»

Τα παιδικά χρόνια. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Ζούσαμε σ΄ ένα τσιμεντένιο σπίτι δύο δωματίων με μια αυλή για τις αγελάδες. Ήμασταν οκτώ: η μητέρα μου, ο πατέρας μου και έξι παιδιά- τα τρία μεγαλύτερα είχαν ήδη φύγει. Ο πατέρας μου εργαζόταν στο τοπικό εκπαιδευτικό συμβούλιο.

Δύο εξελίξεις σήμαναν το τέλος της ασφάλειας στην παιδική μου ηλικία. Πρώτα, ο πατέρας μου έπεσε ένα βράδυ με το ποδήλατο και έσπασε τον αριστερό γοφό του. Γιατροί στο Χαρτούμ έβαλαν ατσάλινα καρφιά στο κόκαλο. Μετά, το 1983, λίγο αφότου επέστρεψε στο σπίτι για να αναρρώσει, ξέσπασε και πάλι ο εμφύλιος…

Ο πατέρας μου σχεδίαζε να επιστρέψει στο Χαρτούμ για να αφαιρέσει τα καρφιά από τον γοφό του, τώρα ήταν όμως αδύνατον να φύγει από το Βάου. Ο γοφός του μολύνθηκε άσχημα και κούτσαινε πολύ. Καθώς δυσκολευόταν να περπατήσει, έπεσε και έσπασε και το αριστερό χέρι του.

Γάζωσαν τους τοίχους. Μια νύχτα μια ομάδα πολιτοφυλάκων άρχισαν να χτυπούν τη μεταλλική πόρτα της αυλής. Η μητέρα μου έσβησε τη λάμπα κηροζίνης και αγκαλιαστήκαμε σιωπηλοί και τρομοκρατημένοι. Καθώς μπήκαν στην αυλή, η μητέρα μου ξαφνικά σηκώθηκε λέγοντας: «Άφησα ξεκλείδωτη την μπροστινή πόρτα». Προχώρησε ώς την πόρτα και έβαλε τον σύρτη. Ακούστηκε ένας μεταλλικός θόρυβος. Αμέσως τα όπλα των πολιτοφυλάκων ακούστηκαν σαν έκρηξη. Γάζωσαν τους τοίχους μας και τα παράθυρά μας. Μείναμε στο πάτωμα όλη τη νύχτα ακούγοντας τους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις. Την επομένη, οι γονείς μου αποφάσισαν πως ήταν ώρα να φύγουμε.