ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ξαναπέσαμε με τα μούτρα στην πολιτική

«Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο…» (αυθορμήτως μου βγήκε κάτι σε τραγούδι, αλλά το παρακάμπτω), δεν θυμάμαι διάλειμμα που να μην πλακωνόμασταν με τους «άλλους»- παναθηναϊκοί εμείς, ολυμπιακοί οι «άλλοι». Μεγαλώνοντας, στο γυμνάσιο, τα ίδια. Μετά, στο πανεπιστήμιο, στα ηρωικά χρόνια της ΑΣΟΕΕ, τα πρώτα μεταπολιτευτικά, εκεί να δεις πλακώματα. Όχι για το ποδόσφαιρο, αλλά για τα πολιτικά. Ατελείωτες ώρες στα αμφιθέατρα, για να περάσει η ηγεμονία της δική σου άποψης, έναντι των υπολοίπων. Και όχι έτσι συνάδελφε, και όχι αλλιώς συνάδελφοι και συναδέλφισσες, και αυτό είπε ο Μαρξ για το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά εκείνο εννοούσε ο Ένγκελς για τον καπιταλισμό και τη συσσώρευση κεφαλαίου από την ολιγαρχία, και αυτά υποστήριζε το Κόμμα (ένα είναι το Κόμμα!), και εκείνα έλεγε ο Ζαχαριάδης, και ποιος ο ρόλος του Παπανδρέου στη μετακατοχική Ελλάδα, και η αποστασία, και τα ξερονήσια, και η χούντα, και ποιοι αγωνίστηκαν στην Αντίσταση και ποιοι συμβιβάστηκαν- χαμός! Τόσες ώρες που φάγαμε στα αμφιθέατρα να πλακωνόμαστε για τα πολιτικά, αν τις είχαμε διαθέσει για πραγματικό μάθημα, θα είχαμε γίνει όλοι από πυρηνικοί επιστήμονες και πάνω! Αλλά δεν γίναμε. Γιατί πρώτα έπρεπε να λύσουμε το ζήτημα τού με ποιον είμαστε και μετά να πάμε σε όλα τ΄ άλλα!… Το ντέρμπι
Και πέρασε η ζωή μας, σαν νεράκι, με τον καθένα να κοιτάζει πλέον- και δικαίως- πώς θα τα βγάλει πέρα. Γιατί αυτό που δεν μας είπε κανένας τότε (μας το κρατούσαν μυστικό) ήταν πως ο πιο μεγάλος αγώνας είναι αυτός που ακολουθεί- της ζωής. Κι έμεινε η πολιτική, να τη θυμόμαστε λίγο πριν από τις εκλογές ή το πολύ πολύ στη μέση μια τετραετίας, αν συνέβαινε κάτι σπουδαίο, κάτι σοβαρό, που θα μπορούσε να μας αποσπάσει από τη σκληρή καθημερινότητα. Κι έμελλε τριάντα χρόνια μετά, να ξαναπέσουμε με τα μούτρα στην πολιτική, αλλά όταν μιλάμε με τα μούτρα, πραγματικά με τα μούτρα! Κεφάλι δεν σηκώνουμε. Δεν υπάρχει σπίτι, γραφείο, παρέα- σε ταβέρνα, εστιατόριο, καφέ, μπαρ- που να μη δεσπόζουν ως θέμα συζήτησης τα όσα γίνονται στο ΠΑΣΟΚ: το ντέρμπι Παπανδρέου- Βενιζέλος. Και όχι απλώς το συζητούν όλοι ( ψήφισαν δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, άλλο ένα καταπληκτικό φαινόμενο!), αλλά πλακώνονται κιόλας! Για τα υπέρ και τα κατά τού ενός ή του άλλου. Έχουν διχαστεί οικογένειες με αυτήν την ιστορία. Άγρια. Ακούτε με που σας λέω…

Ακόμη είναι αρχή
Και είμαστε ακόμη στην αρχή. Στο τέλος αυτής της ιστορίας, μας βλέπω κανονικά για τις εφημερίδες, αλλά δεν το κάνω θέμα. Επί του παρόντος, προτιμώ να σχολιάσω ότι έστω και μ΄ αυτόν τον μάλλον… ανώμαλο τρόπο, η πολιτική εισέβαλε θυελλωδώς στη ζωή μας και κουβάλησε μαζί της και το ΠΑΣΟΚ! Ναι, αυτό το περιλάλητο ΠΑΣΟΚ, που έχει γίνει το κλοτσοσκούφι στα πόδια του καθενός και ουδείς σκέφτεται πως όλη αυτή η ιστορία με την αλλαγή ηγεσίας θα μπορούσε- αν υπήρχε σοβαρή υποδομή και σκέψη για το «μετά»- να αξιοποιηθεί με τρόπο τέτοιον ώστε να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ ελκυστικό. Να αρέσει και πάλι. Να γίνει «μαστ», ρε παιδί μου, που θα ΄λεγε κι ο Κωστόπουλος (γεια σου Πετράκη).

Αλλά ουδείς, είπαμε, το σκέφτεται (το ΠΑΣΟΚ). Όλοι σκέφτονται την πάρτη τους και την υστεροφημία τους. Η Βάσω, για παράδειγμα, μας είπε ότι δεν θέλει να συνυπάρχει με αυτούς που «πλουτίσανε» επί ΠΑΣΟΚ. Πολύ ωραία, αλλά γιατί δεν μας λέει και ποιοι είναι αυτοί, να τους μάθουμε (όσοι δεν τους ξέρουμε, τέλος πάντων) κι εμείς; Απλούστατα, γιατί και η Βάσω, κάνει ό,τι και ο Τζουμάκας: πετάει κάτι στον αέρα και το αφήνει να αιωρείται…

Τι έγινε το ΄89
Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι, δεν είναι μόνον αυτοί, που ακολουθούν την ίδια τακτική. Τα λένε για να τ΄ ακούσουν οι άλλοι. Καταγγέλλω, άρα δεν μπορεί να είμαι εγώ οτιδήποτε από αυτά που καταγγέλλω ή να με αφορούν όσα καταγγέλλω. Θα πρέπει να είμαι βλαξ ή να έχω τάση προς αυτοχειριασμό. Σωστά; Σωστότατα! Επανέρχομαι στα όσα παρατηρώ εκ του μακρόθεν όλες αυτές τις ημέρες: επειδή διαπιστώνω ότι πολύ συχνά γίνονται βαθιές βουτιές στο παρελθόν, ας γνωρίζουν όσοι τις επιχειρούν ότι όποιος αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα, και δη του προσφάτου παρελθόντος, πρέπει να αποφεύγει τα ψέματα όπως ο διάολος το λιβάνι (κανένα υπονοούμενο για τον σεβαστό Αντώνη). Το λέω αυτό, διότι όποιος με ψέματα επιχειρεί να αλλοιώσει την ιστορία κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ψεύτης (και όλα τα σχετικά) από εκείνους που γνωρίζουν τα πραγματικά περιστατικά και ενδεχομένως τον έχουν σε μια κάποια εκτίμηση. Κλείνω την παρένθεση αυτή, με την επισήμανση ότι το ΄89, δεν είναι δα και πενήντα ή εξήντα χρόνια πριν, μόλις 18 χρόνια έχουν περάσει, και πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν επακριβώς (και με λεπτομέρειες) τι έγινε τότε…

Έγινα αντιληπτός;

Να αλλάξει η… συσκευασία
Το ελπίζω. Όπως ελπίζω επίσης ότι θα βρεθεί κάποιος να δώσει μια ολοκληρωμένη απάντηση στο πρόβλημα που μου έθεσε φίλος διαφημιστής και σήκωσα τα χέρια ψηλά. Τι μου είπε ο άνθρωπος; Ιδού: έχω ένα προϊόν φθαρμένο από τον χρόνο και από τον ανταγωνισμό. Προσπαθώ να το στηρίξω επικοινωνιακά, αλλά συνεχώς χάνει σε πωλήσεις, όσες προσπάθειες και αν καταβάλλω. Τι πρέπει να κάνω;

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να του πω ήταν να αλλάξει… πελάτη! Αλλά μετά που το «βασάνισα» περισσότερο, του πρότεινα να αλλάξει τη… συσκευασία του προϊόντος! Να το παρουσιάσει υπό τη νέα του μορφή. Με νέα συστατικά ενδεχομένως. Και με νέο περιεχόμενο ασφαλώς. Για να μπορέσει να σταματήσει τη φθίνουσα πορεία και να αντισταθεί στην πίεση των ανταγωνιστών. Για να κατακτήσει κάποια στιγμή και πάλι την πρώτη θέση στην αγορά. Επειδή αυτό υπαγορεύει ένας νόμος του μάρκετινγκ. Από τους βασικούς…

Έκανα καλά;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Φοβερές επιτυχίες σε έναν μήνα

Στην αρχή τρόμαξα κι εγώ με την «είδηση» που μετέφεραν έγκυροι παπαγαλόπαιδες του Μαξίμου ότι «μετά τις πυρκαγιές ο Καραμανλής άλλαξε». Και πως αποφάσισε «να είναι πλέον πραγματικός πρωθυπουργός και επί τόπου στα προβλήματα». Και ακόμη ότι «είναι αποφασισμένος να αλλάξει συνήθειες». Πανικόβλητοι μια σειρά συμπαθών επαγγελματιών της περιοχής Ραφήνας και περιχώρων (ιδιοκτήτες ταβερνών, dvdάδικων, ουζερί κ.λπ) πληροφορήθηκαν την είδηση, αλλά τα καλά νέα (γι΄ αυτούς) είναι πως ούτε αυτήν τη φορά παραβιάστηκε η αρχή τού «κάθε θαύμα κρατάει τρεις ημέρες»! Όλα πλέον έχουν επιστρέψει στην παλιά τους, γνώριμη, ήρεμη κατάσταση, τότε δηλαδή που η χώρα πρωθυπουργό έλεγε ότι είχε και πρωθυπουργό δεν έβλεπε. Απευθύνθηκα σε υψηλόβαθμο κρατικό παράγοντα και με διαβεβαίωσε ότι παροδικό είναι το φαινόμενο της «επιστροφής στα γνωστά». Όπως μου ανέφερε, «παρουσιάζουμε χαμηλούς ρυθμούς, λόγω της κατάστασης στο ΠΑΣΟΚ. Δεν έχουμε λόγο εμείς να παρεμβαίνουμε τώρα. Θα μας δεις σε λίγο που θα πάρουμε μπρος». Σας είδαμε, σας είδαμε: και με τον προϋπολογισμό και με την γκάφα με το πετρέλαιο! Σημείωση: η κυβέρνηση Καραμανλή εξελέγη ακριβώς πριν από έναν μήνα και έχει αυτές τις φοβερές επιτυχίες…