Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Έτσι ξέχασα τον έρωτα»

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινή. Μόνο τα ονόματα είναι φανταστικά. Το πρώτο τηλεφώνημα το δέχθηκα πριν από 15 ημέρες. Ήταν από καρτοκινητό. «Αλεξάνδρα Αθηναίου, οροθετική». Ανταλλάξαμε ηλεκτρονικές διευθύνσεις και έτσι κατέληξα να «αλληλογραφώ» με μια άγνωστή μου στο yahoo. Τα «πάθη» της θα μπορούσαν να γεμίσουν τις μεσημεριανές εκπομπές ενός μήνα. Ο γιος της, το μωρό της, χάθηκε από ΑΙDS, με τον άντρα της χώρισε, οι γιατροί της «έδιναν» μια πενταετία.
Οι λίγοι που ήξεραν την ιστορία της την είχαν ξεγραμμένη, αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια. Ένας νέος έρωτας ήταν η αφορμή για να «σηκωθεί» ξανά. Η ίδια δεν θα το παραδεχθεί, αλλά τα γεγονότα αυτό μαρτυρούν.
Ο νέος άντρας έφυγε κι αυτός, αλλά η Αλεξάνδρα ήταν πια όρθια. Σκούπισε τα μάτια της και πήρε απόφαση ότι δεν θα αναζητήσει ξανά έρωτες.

Για να «ξεμπλέξει» με το παρελθόν άρχισε να γράφει την ιστορία της. «Και βέβαια δεν σε αφορά». Μια αυτοβιογραφία που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο από τις εκδόσεις Οξύ. Ο άντρας που της μετέδωσε τον ιό είχε και αυτός πεθάνει, οπότε δεν είχε κανέναν να προστατεύσει. Ούτε τον ίδιο της τον εαυτό. Άλλωστε ακόμη και σήμερα το περιβάλλον της Αλεξάνδρας δεν γνωρίζει ότι είναι οροθετική. Ίσως να την αναφέρουν απλώς ως άτυχη που έχασε γιο και άντρα. Την αλήθεια δεν την ξέρει ούτε ο πατέρας της, που συνεχίζει να τη ρωτά αν θα ξαναφτιάξει τη ζωή της.

Πώς ήταν η ζωή σας πριν από την αρρώστια;

Ζούσα στην ανώτερη κοινωνική τάξη και απολάμβανα δύναμη και υγεία, σαν να είχα γεννηθεί μόνο γι΄ αυτά. Δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε να με αφορά ένα πρόβλημα υγείας και μάλιστα αυτό που συνοδευόταν από ντροπή και εξευτελισμό.

Δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι η αρρώστια αυτή σας αφορά;

Ποτέ. Παλαιότερα θα έκλεινα την αποκρουστική συζήτηση γι΄ αυτό το θέμα, έχοντας χαρακτηρίσει τον οροθετικό τοξικομανή ή ομοφυλόφιλο. Μέχρι που έπεσα από το βάθρο της αλαζονείας και της παντοδυναμίας… Πώς προσβληθήκατε από τον ιό; Όταν διαγνώστηκα οροθετική ήμουν ήδη τέσσερα χρόνια με τον ίδιο σύντροφο. Δεν είχα εξωσυζυγικές σχέσεις και απέκλεια και την πιθανότητα να διατηρούσε εκείνος εξωσυζυγικές ή ομοφυλοφιλικές σχέσεις.

Δεν είχατε ζήσει ποτέ εφήμερους έρωτες;

Πριν από αρκετά χρόνια είχα ζήσει μόνο μια νύχτα καλοκαιρινής τρέλας με κάποιον άγνωστο που όμως είχε ήδη παιδί. Ήταν ένα από τα σπάνια μεθύσια μου.

Και πώς μαθαίνετε ότι νοσείτε; Το έμαθα όταν ήταν ο γιος μου στο νοσοκομείο. Του κάνουν εξετάσεις και δείχνουν ότι πάσχει από ανοσοποιητική ανεπάρκεια. Ούτε που κατάλαβα τι εννοούσαν οι γιατροί. Όταν υποβληθήκαμε ο σύντροφός μου κι εγώ σε εξετάσεις, μας είπαν ότι «ήμασταν όλοι ετοιμοθάνατοι».

Καταρρεύσατε με αυτό το «ετοιμοθάνατοι»;

Ο κόσμος μου όλος γκρεμίστηκε. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο παρά μόνο να ζήσει ο Άγγελος. Η καταστροφή είχε έρθει αθόρυβα και ύπουλα, μαζί με τη μεγαλύτερη χαρά που ήταν η γέννηση του γιου μου. Στους ανθρώπους γύρω σας τι είπατε;

Οι γιατροί του Άγγελου μας πρότειναν να επικαλεστούμε μια ασθένεια η οποία δεν θα προκαλούσε την κοινωνική κατακραυγή και την απομόνωση.

Προφασιστήκαμε λοιπόν μια ασθένεια που δεν θα τη συνόδευε ο ρατσισμός αλλά η λύπηση. Αναφέραμε ένα νόσημα που θα δικαιολογούσε τον πιθανό χαμό του Άγγελου και που θα αφορούσε μόνο τον ίδιο. Θα ισχυριζόμασταν ότι είχαμε την ατυχία να είμαστε γονείς ενός βαριά άρρωστου μωρού.

Πότε καταλάβατε ότι θα χάσετε τον γιο σας;

Έπειτα από έναν χρόνο νοσηλείας και ενώ είχα πιστέψει ότι ο γιος μου θα ζούσε, έχασε την όρασή του από άλλον έναν ιό που χτυπάει στα μάτια. Τότε κατάλαβα ότι το ανοσοποιητικό του σύστημα κατέρρεε προσελκύοντας όλες τις πιθανές λοιμώξεις και ιούς. Τι σκεφτόσασταν εκείνες τις ημέρες;

Παλαιότερα θα έκλεινα την αποκρουστική συζήτηση έχοντας χαρακτηρίσει τον οροθετικό τοξικομανή ή ομοφυλόφιλο. Μέχρι που έπεσα από το βάθρο της αλαζονείας και της παντοδυναμίας…

Ήταν αποτρόπαιο το τέλος του γιου μου. Και εγώ είχα παρασυρθεί από την υπεραισιοδοξία μου, σε μια ατέρμονη ταλαιπωρία του γιου μου χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Είχα πιστέψει στους γιατρούς που μου έλεγαν ότι θα ζούσε καλά. Είχα πιστέψει στα φάρμακα παραβλέποντας τις τραγικές παρενέργειές τους. Είχα πιστέψει στον Θεό ότι θα τον κρατούσε στην ζωή. Είχα πιστέψει στον εαυτό μου και στις υπεράνθρωπες προσπάθειές μου που θα τον βοηθούσαν να ξεπεράσει τα προβλήματά του. Με την τύφλωση του Άγγελου πόνεσα περισσότερο από ό,τι όταν έμαθα για την ασθένεια γιατί δεν πίστευα πια στη θεραπεία. Έπεσα σε κατάθλιψη.

Και όταν «φεύγει» ο Άγγελος διαταράσσεται και η σχέση σας με τον πατέρα του;

Ναι. Ήθελα να ξεφύγω από ό,τι με πονούσε. Ήθελα να ξεκινήσω μια νέα ζωή μακριά από ό,τι μου θύμιζε την αρρώστια, τη θλίψη, τον θάνατο. Η σχέση μου με τον Μενέλαο χάθηκε από τότε που αντιδράσαμε τόσο διαφορετικά απέναντι στον Άγγελο και στην ασθένεια.

Πώς είναι σήμερα η σχέση σας με τους άντρες;

Στα 10 χρόνια που είμαι χωρισμένη, με αποδέχτηκαν 3 από τους 4 στους οποίους το εκμυστηρεύτηκα. Αν και είναι ελάχιστες αν όχι μηδαμινές οι πιθανότητες να μεταδοθεί ο ιός από γυναίκα σε άντρα, δεν ήθελα να φέρω καμία ευθύνη αλλά ούτε και να κινδυνέψω αν ήταν φορείς κάποιας άλλης λοίμωξης μια που εγώ έχω ευαίσθητο ανοσοποιητικό σύστημα. Κι έτσι ξέχασα τον έρωτα…

Το σεξ πόσο σημαντικό υπήρξε στη ζωή σας;

Η ειρωνεία είναι ότι το σεξ δεν έπαιξε καθόλου σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Το σεξ ερχόταν μετά τον έρωτα, μέσα σε μια σχέση διάρκειας.

Αν ξαναρχίζατε τη ζωή σας,τι θα κάνατε διαφορετικά;

Αν κάποιος μου είχε φωνάξει ή έστω μου είχε ψιθυρίσει πόσο επικίνδυνος είναι ο απροφύλακτος έρωτας με ανθρώπους που φαίνονται ή νομίζουν ότι είναι υγιείς, θα πρόσεχα και θα απολάμβανα ακόμα τη χαρούμενη ζωή μου. Παράλληλα, όμως, σκέφτομαι ότι και να είχα δει διαφημίσεις ή ρεπορτάζ δεν θα είχα σκεφτεί καν ότι με αφορούσαν. Μόνο λύπη και αποστροφή θα μου προκαλούσαν. Τέτοιο ήταν το μέγεθος της άγνοιάς μου.

Σε όλα αυτή την ταλαιπωρία που έχετε ζήσει,νιώσατε προκατάληψη και ρατσισμό;

Βέβαια με έχουν αντιμετωπίσει με προκατάληψη αλλά ευτυχώς έχει περάσει ο Μεσαίωνας και δεν μας ρίχνουν στην πυρά, έχει περάσει και ο ναζισμός και δεν μας απομονώνουν σε γκέτο.

Πότε αποφασίσατε να κάνετε βιβλίο την περιπέτειά σας;

Όταν βίωσα την απόρριψη ως οροθετική μέσα σε μία σχέση και συγχρόνως έμαθα ότι ο Μενέλαος, ο πατέρας του γιου μου, δεν υπήρχε πια. Δεν υπήρχε λόγος πια να προστατεύσω τον άντρα μου. Και είδα τον εαυτό μου σαν μια γυναίκα με μολυσμένο αίμα και ένα γυμνασμένο σώμα που δεν αγγιζόταν πια. Ήθελα να ουρλιάξω και το ουρλιαχτό έγινε βιβλίο. Υποχρέωσα τον εαυτό μου να επαναλάβει την ιστορία του, όπως οι νικημένοι αγωνίζονται να διατηρήσουν τη γλώσσα τους για να μην ξεχάσουν την πατρίδα που δεν θα ξαναδούν.

Δεν ήταν δύσκολο να «επιστρέψετε» σε όλα αυτά που ζήσατε; Ήταν επώδυνο. Γράφοντας την ιστορία μου έζησα ξανά όσους αγάπησα κι έχασα για πάντα, τον γιο μου και τον σύντροφό μου. Κατανόησα όμως τον εαυτό μου ελαφρώνοντάς τον από το φορτίο του. Η αυτογνωσία μπορεί να μην έφερε την ευτυχία, έφερε όμως το θάρρος να παλέψω γι΄ αυτήν.

Θα αποκαλύψετε ποτέ την πλήρη ταυτότητά σας;

Δεν θα το κάνω ποτέ γιατί η αποκάλυψη της επωνυμίας μόνο την περιέργεια κάποιων θα κάλυπτε, δεν θα πρόσφερε τίποτε άλλο. Ό,τι πραγματικά μπορεί να ενδιαφέρει είναι καταγεγραμμένο στο βιβλίο. Μπορεί να είμαι κάθε γυναίκα λαμπερή και επιτυχημένη δίπλα σας, δεν είμαι μόνο μία.


Το μίσος για τον γιατρό

Στις κουβέντες μας η Αλεξάνδρα δεν φανέρωνε θυμό. Μιλούσε ψύχραιμα και μετρημένα. Ακόμη και τον άντρα που της είχε μεταδώσει τον ιό τον δικαιολογούσε. «Ίσως να μην ήξερε και αυτός». Όλοι είχαν πάρει συγχωροχάρτι. Όλοι εκτός του γυναικολόγου της. «Μίσος εξακολουθώ να έχω μόνο γι΄ αυτόν τον άνθρωπο. Ο καταξιωμένος γιατρός που με παρακολουθούσε θα μπορούσε να έχει σώσει τον γιο μου από την άθλια ζωή του. Θα έπρεπε με μια απλή εξέταση αίματος να έχει εντοπίσει την ασθένειά μου και να έχω προβεί σε διακοπή της εγκυμοσύνης. Ακόμη και αν από δική μου επιλογή είχα κρατήσει τον Άγγελο, θα τον είχα γεννήσει με καισαρική και βέβαια δεν θα τον είχα θηλάσει. Μη γνωρίζοντας, του είχα δώσει τον θάνατο με κάθε τρόπο. Αισθάνθηκα υπεύθυνη για το βρέφος που καταδίκασε ένας ανεύθυνος γυναικολόγος, ο οποίος ήταν υποχρεωμένος το 1995 να ζητήσει την εξέταση. Η υγεία μου υπέστη μη αναστρέψιμη φθορά με την εγκυμοσύνη, τη γέννα και τα δύο χρόνια μάχης για την επιβίωση του Άγγελου. Το τέρας που εξακολουθεί να δουλεύει και να απολαμβάνει τη ζωή του, μου έδωσε ένα ετοιμοθάνατο παιδί, έναν κοινωνικό αποκλεισμό και μια απίστευτη ψυχοσωματική ταλαιπωρία. Θα μπορούσε να έχει σώσει την οικογένειά μου αν είχε λάβει υπόψη τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης. Αλλά η διάγνωσή του ολοκληρώθηκε επιστημονικά με το σχόλιο “ήσουν υπεράνω υποψίας”. Το μέλλον μου στηρίχθηκε στις υποψίες του. Το μέλλον του στηρίχθηκε στην ανοχή μου και τη σιωπή μου. Θα τον μισώ για πάντα».
Η σχέση με τον Ορέστη

Πώς είναι ο έρωτας στις ζωές των οροθετικών; Αυτή ήταν η απορία μου όταν πλησίασα την Αλεξάνδρα. Και αυτή επέλεξε να μου μιλήσει αναλυτικά για την πιο πρόσφατη περιπέτειά της.

«Γνώρισα τον Ορέστη σ΄ ένα ταξίδι μου στην Τουρκία ως ανταποκρίτρια Τύπου. Ήταν φωτογράφος και θα συνεργαζόμασταν για πρώτη φορά. Ένιωσα έναν σπινθήρα να ξυπνάει τις νεκρωμένες μου αισθήσεις από τη στιγμή που συστηθήκαμε. Παρατηρούσαμε, σχολιάζαμε κι απολαμβάναμε τα ίδια πράγματα. Θαύμαζε την οργανωτικότητα και τις γνώσεις μου, θαύμαζα το πάθος και την υπομονή του όταν αναζητούσε την καλύτερη γωνία για να φωτογραφίσει. Την τελευταία μέρα στην Κωνσταντινούπολη, στη γέφυρα του Γαλατά και με φόντο το Πέραν, με φίλησε. Επέστρεψα στην Ελλάδα ερωτευμένη και μελαγχολική. Είχαμε γεννηθεί και οι δύο στις 5 του ίδιου μηνός, όπως και ο πρώην άντρας μου, ο Μενέλαος, και είχαμε γνωριστεί 5 χρόνια μετά τον χωρισμό μου. Σύμπτωση; Για μένα, που πίστευα στα σημάδια, όχι. Κάποια βραδιά ήρθαμε πολύ κοντά. Ο Ορέστης προσπάθησε να αποφύγει την τόσο απαραίτητη προφύλαξη. Επέμενε ότι ήθελε να με νιώσει, ελεύθερα για μία και μοναδική φορά. Αλλά όσο ανένδοτος ήταν ο Ορέστης άλλο τόσο αποφασισμένη ήμουν εγώ. Έτσι αναγκάστηκα να του πω όλη την αλήθεια. Βουρκωμένη και με φωνή πνιγμένη από τον φόβο, αλλά σίγουρη ότι έκανα αυτό που έπρεπε, δεν του έκρυψα τίποτα. Ήταν η πιο εξουθενωτική εμπειρία… Στην αρχή δεν ήθελε να με πιστέψει. Δεν μπορούσε να δεχθεί αυτό που του είχε συμβεί. Είχε ερωτευτεί μια οροθετική, άρα “επικίνδυνη”. Όταν συνήλθε, μου είπε: “Μην ανησυχείς, θα παίρνω όλες τις προφυλάξεις. Δεν μπορώ να σε αφήσω, όσο κι αν τρομάζω. Αυτό που έχεις δεν σε χαρακτηρίζει. Σε έχω ερωτευτεί, είσαι ό,τι αναζητούσα”. Όμως, όσο ο καιρός περνούσε τόσο απομακρυνόμασταν ο ένας από τον άλλον. Απέφευγε να με συναντά συχνά και στις κοινωνικές συναναστροφές δεν ήταν εκδηλωτικός. Σε μία κοινωνική εκδήλωση βρέθηκε ένας γνωστός του πρώην άντρα μου και φίλος του Ορέστη ο οποίος με αναγνώρισε. Του ζήτησε πανικόβλητος να με εγκαταλείψει γιατί ήμουν φορέας του ΑΙDS, τονίζοντάς του ότι έπρεπε να πάει να εξεταστεί αμέσως, ειδάλλως να μην ξαναπατούσε στο σπίτι του. Για άλλη μια φορά ερχόμουν αντιμέτωπη με το στίγμα της οροθετικότητας. Για άλλη μια φορά έβλεπα πόσο μου είχε κοστίσει η δανεική επωνυμία μου. Αν ο Άγγελος δεν ήταν γιος επώνυμου, πιθανότατα δεν θα το είχαν μάθει τόσοι άνθρωποι, δεν θα είχαν ενδιαφερθεί να με κουτσομπολέψουν, να με απομονώσουν. Πληγώθηκα από τη στάση που είχε κρατήσει ο σύντροφός μου μη τολμώντας να ξεστομίσει ότι ήξερε την αλήθεια και είχε επιλέξει να είναι μαζί μου.

Στο τέλος αποδέχτηκα ό,τι είχε να μου προσφέρει ο Ορέστης. Ήθελε να είναι μαζί μου αλλά χωρίς να το ξέρει κανείς. Κάποια στιγμή φύγαμε για να καλύψουμε ένα ρεπορτάζ στο Πακιστάν. Σε εκείνες τις είκοσι μέρες, κάναμε έρωτα κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία μας φορά. Με έσφιγγε όλη νύχτα στην αγκαλιά του σαν να φοβόταν ότι θα με έχανε.

Με φωτογράφιζε σαν να ήμουν η μούσα του.

Περάσαμε υπέροχα.

Ήταν όμως η τελευταία ψευδαίσθηση του έρωτα.

Στην Αθήνα θα χωρίζαμε. Ο έρωτάς μας δεν είχε γίνει αποδεκτός επειδή το ένα μέλος του είχε θεωρηθεί μολυσματικό, πράγμα που καθιστούσε το ζευγάρι επικίνδυνο, επισύροντας την κατακραυγή, τον χωρισμό και την απομόνωση».

Πληγώθηκα από τη στάση που είχε κρατήσει ο σύντροφός μου μην τολμώντας να ξεστομίσει ότι ήξερε την αλήθεια και είχε επιλέξει να είναι μαζί μου