Εναλλακτικά Η δύναμη του πεπρωμένου

Ο ΑΓΩΝΑΣ διαδοχής σε ένα κόμμα που έχασε τις εκλογές έχει την ίδια λασπώδη γεύση με το νερό στην Καρδίτσα, τώρα που στέρεψε η λίμνη Πλαστήρα. Τρεις εβδομάδες εσωκομματικής αντιπαράθεσης δεν έχουν κάνει καλό σε κανέναν- με πιθανή εξαίρεση τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Ο Γιώργος Παπανδρέου βγήκε να παραπονεθεί γιατί του παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ ο Σημίτης το 2004. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που, εδώ και ενάμιση χρόνο, εμφανιζόταν βέβαιος, κατ΄ ιδίαν αλλά και δημοσίως, ότι θα κέρδιζε τις εκλογές. Την ίδια αισιοδοξία εξέπεμπε και ο στενός κύκλος νεαρών συνεργατών του προέδρου του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις οκτώ το βράδυ της Κυριακής 16 Σεπτεμβρίου.

Όσο για τη θεωρία υπονόμευσης, πώς μπορεί να ισχύει όταν- πάλι εδώ και ενάμιση χρόνο- ο Παπανδρέου συμπεριφερόταν στη λογική: «Το ΠΑΣΟΚ είμαι εγώ». Πολιτεύθηκε και έκανε καμπάνια σε ένα αμερικανικό προεδρικό στυλ, χωρίς ηγετική ομάδα γύρω του. Πώς γίνεται να φταίνε οι άλλοι, όταν τα κάνεις όλα μόνος σου; Στην πραγματικότητα, ο Παπανδρέου υπερασπίζεται το όνομά του. Από το «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα», πήγε στον εναγκαλισμό του Τσοβόλα και την ενοχοποίηση του Αλέκου Παπαδόπουλου. Όπως παραδέχεται, όχι χωρίς μελαγχολία, άνθρωπος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ: «Δίνεις τη μάχη με ό,τι έχεις».

ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ είναι ένας Ευάγγελος Βενιζέλος που πολιτεύεται σαν να έχει ραντεβού με το πεπρωμένο. Μια τελεολογική αντίληψη του στυλ «όταν γίνω αρχηγός», διατρέχει τη νοοτροπία του υποψήφιου αρχηγού στις δημόσιες δηλώσεις του. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα σε κατ΄ ιδίαν κουβέντες με στελέχη που προσπαθεί να πάρει με το μέρος του. Το αποτέλεσμα είναι μια υποψηφιότητα που δυσκολεύεται να πάει από το «εγώ» στο «εμείς». Ακόμη χειρότερα: ο Βενιζέλος φαίνεται να έχει παγιδευτεί στην ευφυΐα του. Δεν σταματά να μιλάει, να δίνει συνεντεύξεις, να κάνει ο ίδιος ακόμη και «οφ δε ρέκορντ» ενημέρωση στους δημοσιογράφους. Σίγουρα τα λέει καλά, αλλά αν συνεχίσει να μιλάει, θα μετατρέψει την καμπάνια του σε αεροφαγία. Σε μια εποχή που πολιτική σημαίνει να δημιουργείς γεγονότα και συμβολικές εικόνες, ο Ευάγγελος φαίνεται εγκλωβισμένος στο πρότυπο μιας ατελείωτης πανεπιστημιακής παράδοσης.

ΕΛΛΕΙΨΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ σχεδιασμού, αμφότερες οι πλευρές έχουν πέσει με τα μούτρα στον οργανωτισμό. Η πλευρά Παπανδρέου λειτουργεί καλλιεργώντας τον φόβο για την επόμενη μέρα: «Αν τα βλέμματα ήταν σφαίρες, θα είχαμε γίνει πλεχτό», λέει βουλευτής που πήγε στο Εθνικό Συμβούλιο, έχοντας σαφή τοποθέτηση κατά του Γιώργου. Η πλευρά Βενιζέλου πάλι πιστεύει πως όσο μεγαλύτερο το σώμα των εκλεκτόρων «τόσο καλύτερα για τον Βαγγέλη». Αν όμως ο Βενιζέλος είναι ο φυσικός ηγέτης στα μάτια της μάζας, γιατί δεν πάει καλά στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις;

Τελικά, η μάχη για την ηγεσία, αντί να είναι μια νέα αρχή, επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους για τους λόγους που έχασε το ΠΑΣΟΚ. Για τους οπαδούς του το αμφίρροπο ισοζύγιο μεταξύ Γιώργου και Ευάγγελου αποτελεί ισορροπία τρόμου. Φαίνεται πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν, πριν βελτιωθούν.