[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κωδικοί επιβίωσης

Αφήστε τα. Έχω αρχίσει και ξεχνάω. Ανοίγω την ατζέντα και την ξεφυλλίζω μια ώρα μέχρι να θυμηθώ το επίθετο του κ. Τάδε για να του τηλεφωνήσω. Αμ το άλλο. Που βλέπω στην τηλεόραση έναν ηθοποιό, σπάω το κεφάλι μου και δεν μπορώ να βρω το όνομά του; Χάλια αδιόρθωτα. Εννοείται πως χωρίς υπενθύμιση στο κινητό θα είχα ξεχάσει να πάω τουλάχιστον στα μισά ραντεβού μου, για να μην πιάσουμε τώρα γιορτές, γενέθλια και επετείους. Ας είναι καλά το σημειωματάριο που δεν με έχει αποκληρώσει η μαμά μου και οι φίλες μου ακόμη μου μιλάνε. Κι εκεί που ήμουνα έτοιμη να τον ψάξω τον ειδικό, μπας και το προλάβω το κακό που έρχεται με φόρα, εμφανίζεται ως εκ θαύματος η Ρούλα που κάτι ξέρει από αυτά. «Το πιν του κινητού σου το θυμάσαι;», ρωτάει. «Βεβαίως». «Το πιν της κάρτας ανάληψης μετρητών;».

«Προς Θεού. Ξεχνιούνται τέτοια πράγματα;». «Το ΑΦΜ σου;». «Πέντε φορές την ημέρα ως άλλο Πάτερ Ημών το επαναλαμβάνω. Ξεχνιέται;». «Αριθμό ταυτότητας;». «Ε, είπαμε ότι ξεχνάω, αλλά όχι κι έτσι…». «Μάλιστα. Τηλέφωνο σπιτιού, γραφείου, κινητό και φαξ;». «Απέξω κι ανακατωτά». «Κωδικό συναγερμού;». «Πλάκα κάνεις; Εννοείται». «Και να μη ρωτήσω για την πινακίδα του αυτοκινήτου;». «Να μη ρωτήσεις». «Και το ότι ξεχνάς, πόθεν προκύπτει;». Α ρε, Ρούλα. Τους κωδικούς επιβίωσης νομίζεις πως ξεχνάω; Χωρίς αυτούς δεν παίρνει μπρος η μηχανή. Με τους άλλους είναι το πρόβλημα. Θύμισες, ημερομηνίες και ονόματα, που κάνουν την επιβίωση ζωή. Εκεί είναι τα δύσκολα.