[ Δρόμοι ]

Οι μεταρρυθμίσεις…
… ήταν η αιτία που ο Γκέρχαρντ Σρέντερ έχασε τη δουλειά του το 2005. Ο Κουρτ Μπεκ, διάδοχός του στην ηγεσία των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, έχει λάβει το μήνυμα. Και εν όψει του Συνεδρίου των Σοσιαλδημοκρατών στο τέλος του μήνα, θέλει να μετριάσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις που συρρικνώνουν το κράτος πρόνοιας, αλλά και που κάνουν τους Σοσιαλδημοκράτες να χάνουν πολλούς πόντους στις δημοσκοπήσεις. Δημοσκόπηση στις αρχές του μήνα έδειξε ότι το 67% των Γερμανών προτιμούν τη δεξιά καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ. Βλέπουμε δηλαδή ότι ενώ η Μέρκελ εφαρμόζει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της «Ατζέντας 2010» του Σρέντερ, τη νύφη την πληρώνουν αποκλειστικά οι Σοσιαλδημοκράτες. Ο Κουρτ Μπεκ θέλει να πετύχει κάτι πολύ δύσκολο: να διαφοροποιηθεί από τη Δεξιά, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι προς την Αριστερά που του «κλέβει» ψηφοφόρους (το αριστερό κόμμα ανέβηκε στο 12%). Η αλήθεια…
… είναι πως οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες χρειάστηκε να τα κάνουν όλα μόνοι τους, ενώ στην περίπτωση των Βρετανών Εργατικών κάποιος άλλος είχε ήδη κάνει πριν από αυτούς τη «βρώμικη δουλειά»: η Μάργκαρετ Θάτσερ, που συνέτριψε το διεκδικητικό κίνημα των εργαζομένων. Όμως, ούτε στη Βρετανία πάνε καλά οι Εργατικοί. Για πρώτη φορά εδώ και 15 χρόνια, οι Συντηρητικοί είναι μπροστά 3 μονάδες. Η αποτυχία…
… των οικονομικών μεταρρυθμίσεων δεν είναι γερμανικό φαινόμενο, γράφει ο Γερμανός σχολιαστής Βόλφγκανγκ Μίνχαου. Στη Γαλλία, η προηγούμενη κυβέρνηση μάταια είχε προσπαθήσει να καταργήσει τις συμβάσεις εργασίας. Απέτυχε. Και κανείς δεν ξέρει τι σκοπεύει να κάνει η νέα. Στην Ιταλία, η μια κυβέρνηση μετά την άλλη «μεταρρυθμίζουν» την οικονομία, αλλά καμιά δεν τόλμησε να βάλει χέρι στον δημόσιο τομέα. Όλα αυτά τα χρόνια, σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν φάνηκε πολιτικός που να έχει αξιόπιστο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Οι ψηφοφόροι δεν είδαν κανέναν τέτοιον πολιτικό, πουθενά. Και με το δίκιο τους δεν εμπιστεύονται τα κόμματα που τους υπόσχονται οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Γιατί τις έχουν συνδέσει με στέρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων τους, με μείωση των κοινωνικών παροχών και με περιορισμό του κρατικού ρόλου προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων. «Ατζέντα» και «μεταρρυθμίσεις». Δύο λέξεις που για τους πολιτικούς που τις χρησιμοποιούν είναι η πιο σίγουρη συνταγή για αποτυχία. Οι ψηφοφόροι που επιθυμούν την επιστροφή στις παραδοσιακές αριστερές θέσεις απειλούν να γίνουν πλειοψηφικό ρεύμα. Η εφαρμογή…
… των μεταρρυθμίσεων μοιάζει πιο πολύ με πολεμικό σχεδιασμό, λέει ο Μίνχαου. Από τις οικονομικές εκθέσεις, λοιπόν, πιο χρήσιμη θα μπορούσε να φανεί σε έναν εκσυγχρονιστή πολιτικό η συμβουλή του Κλαούσεβιτς, του Πρώσου θεωρητικού του πολέμου: οι διαρκείς μεταρρυθμίσεις δεν έχουν κανένα νόημα, όπως δεν έχει κανένα νόημα ο διαρκής πόλεμος. Και μια και μιλάμε για πόλεμο, το σπουδαιότερο από όλα είναι να ξέρει κανείς ποιος είναι ο εχθρός. Ποιος είναι ο εχθρός για τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, αν κρίνουμε από τα θύματα των μεταρρυθμίσεών τους.