Γνώμη

Χάρτινοι πύργοι

Χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό πριν από μερικούς μήνες η άνοδος στη Σούπερ Λίγκα των ΠΑΕ Βέροιας, Λεβαδειακού και Αστέρα Τρίπολης, αφού όπως είχε ειπωθεί τότε, η μεγαλύτερη συμμετοχή ομάδων της επαρχίας στο κορυφαίο πρωτάθλημα θα είχε ως αποτέλεσμα να γίνει πιο ανταγωνιστικό.

Τρεις αγωνιστικές όμως μετά την έναρξη της περιόδου, οι ευσεβείς πόθοι του καλοκαιριού φαίνεται να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Οι τρεις ομάδες που ανέβηκαν κατηγορία είναι τα φαβορί για την κατάληψη των ισάριθμων τελευταίων θέσεων στον βαθμολογικό πίνακα, κάτι που θα σημάνει και τον υποβιβασμό τους. Κι αυτό αφού η μέχρι τώρα απόδοσή τους δείχνει πως ακόμη και από τις μικρομεσαίες ομάδες της Λίγκας, τις χωρίζει άβυσσος σε ότι αφορά τις αγωνιστικές δυνατότητές τους.

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι αν θα υπάρχουν περισσότερες ΠΑΕ από την επαρχία στη Σούπερ Λίγκα ή αν στην πλειονότητά τους θα προέρχονται από το Λεκανοπέδιο, αλλά αν η ποιότητά και η δυνατότητά τους να κοντράρουν ομάδες με μακρά θητεία στην Α΄ Εθνική είναι επαρκής.

Ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή για αυτούς που διοικούν το ποδόσφαιρο να λάβουν κάποια δραστικά μέτρα, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός αξιόπιστου και ανταγωνιστικού πρωταθλήματος. Ποια; Τα γήπεδα της κάθε ομάδας- γιατί, για παράδειγμα, να διεξάγονται παιχνίδια στο χωράφι της Βέροιας-, ο αριθμός των φιλάθλων που παρακολουθεί τους αγώνες τους, οι οικονομικές τους δυνατότητες και κατά πόσο τους επιτρέπουν να σταθούν με αξιοπρέπεια στην κατηγορία. Και αυτές οι παράμετροι να προσμετρώνται πριν μια ΠΑΕ πάρει το «εισιτήριο» για τη Λίγκα. Σε διαφορετική περίπτωση, θα εξακολουθούν να υπάρχουν ομάδες ασανσέρ μονίμως στον πάτο της βαθμολογίας και το μόνο που θα εξυπηρετούν θα είναι να συμπληρώνουν ένα πρωτάθλημα τριών- τεσσάρων ταχυτήτων.