[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Μεταπολίτευση της μεταπολίτευσης

Το 27% της αποχής με το 2% των λευκών και των ακύρων αποτελεί το τρίτο κόμμα το οποίο προσεγγίζει το ένα τρίτο περίπου του εκλογικού σώματος. Αποτελεί την ψήφο διαμαρτυρίας που δεν μετακινήθηκε στα παραδοσιακά κόμματα της Δεξιάς, του Κέντρου ή της Αριστεράς. Ένα ποσοστό που συνεχώς διευρύνεται σε κάθε πολιτική αναμέτρηση και απαξιώνει ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού συστήματος. Είναι αυτοί που δεν μπορούν να εκφραστούν ούτε από τις συντηρητικές πολιτικές των κομμάτων εξουσίας ούτε από τις προοδευτικές πολιτικές της εξέγερσης και της ανυπακοής των κομμάτων της Αριστεράς. Από την άποψη αυτή, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ήττα ολόκληρου του πολιτικού συστήματος που κανένα κόμμα δεν φρόντισε να αναδείξει ούτε καν να ψηλαφήσει το φαινόμενο αυτό καθώς καμιά δημοσκόπηση δεν αναλαμβάνει να διερευνήσει και να αναλύσει το ποσοστό διαρροής από κάθε κόμμα που μετακινήθηκε στην αποχή.

Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις, η συρρίκνωση των μεσαίων οικονομικά στρωμάτων τα τελευταία χρόνια είχε ως αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ να μετακομίσει στη λεγόμενη τάξη των «νεόπτωχων» και να μετακινηθεί αριστερά, ενώ ένα άλλο ποσοστό που είχε ταυτιστεί με το λουφέ της εξουσίας και του προσωπικού πλουτισμού να πορευτεί δεξιά. Ο μεσαίος χώρος, χωρίς σαφή όρια, εύκολα μπορεί να πλαγιοκοπηθεί και από τη δεξιά και από την αριστερή του πτέρυγα. Στα όρια αυτά προσπαθούν να απλώσουν τα δίχτυα τους οι συγγενείς ιδεολογικά χώροι. Η πολιτική της πλαγιοκόπησης φάνηκε καθαρά στην προεκλογική τακτική της Αριστεράς.

Τα κόμματα δεν αποτελούν πλέον μηχανισμούς ανάλυσης της κοινωνικής και της οικονομικής πραγματικότητας στα πλαίσια της εθνικής και της διεθνούς συγκυρίας και κινητικότητας. Μηχανισμούς που να έχουν την ικανότητα να επεξεργάζονται ρεαλιστικές και αιτιολογημένες θέσεις, να παράγουν πολιτική ώστε να δίνουν απαντήσεις στα εθνικά προβλήματα και τον προσδιορισμό της χώρας στους διεθνείς συσχετισμούς.

Οι τελευταίες εκλογές απέδειξαν ότι το πολιτικό σύστημα διέρχεται σοβαρή κρίση συμπαρασύροντας στον ρυθμό αυτό και τη χώρα.

Η ΝΕΑ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ

στη σφαίρα της αναζήτησης. Ο ιδεολογικός και πολιτικός μεσαίωνας θα διαρκέσει ακόμα πολύ

Η αποδυνάμωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η πύρρεια νίκη της κυβέρνησης επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Από την άλλη φάνηκε η αδυναμία της Αριστεράς να παράγει αξιόπιστη πολιτική στα πλαίσια της σύγχρονης πραγματικότητας. Με ιδεολογικές περιχαρακώσεις και αγκυλώσεις, περιορίζεται στον ανέξοδο και αυτάρεσκο καταγγελτικό λόγο χωρίς να δίνει ελπίδες ότι μπορεί να δώσει απαντήσεις ή να συμβάλει στην επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων. Το στοίχημα για την Αριστερά είναι αν μπορεί να συμπαραταχθεί σε μια πολιτική πλατφόρμα και ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εξουσίας, στα ευρωπαϊκά και διεθνή πλαίσια που οφείλει να κινηθεί η Ελλάδα, διεκδικώντας την ψήφο των αναποφάσιστων, των λευκών και του κόμματος της αποχής και τη συνεργασία άλλων κομμάτων ώστε να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Ιδού η μεγάλη πρόκληση.

Το πολιτικό τοπίο με μια κυβέρνηση πολιτικό σουρωτήρι από τα σκάνδαλα, τα ομόλογα, τις πυρκαγιές, τις υποκλοπές κατά την προηγούμενη θητεία της καθώς και με τα προβλήματα της τρέχουσας με τους 152 βουλευτές, με το Ασφαλιστικό και την Παιδεία να βράζουν, θα υποστεί ακόμα μεγαλύτερη καθίζηση στις επόμενες εκλογές. Η αξιωματική αντιπολίτευση αν δεν χειριστεί σωστά το θέμα της διαδοχής υπάρχει πιθανότητα να βγει τραυματισμένη και περισσότερο αδύναμη.

Αν λοιπόν υπάρξει κενό εξουσίας, η Αριστερά είναι ικανή να το καλύψει;

Γιατί αν έτσι προκύψουν οι εξελίξεις, υπάρχει το ιστορικό ανάλογo στην Ιταλία της Forza Ιtalia με τον Μπερλουσκόνι.

Μήπως κάποιοι ψάχνουν από τώρα τον Έλληνα Μπερλουσκόνι να καλύψει το κενό; Αυτό είναι ένα καμπανάκι για όλους.

Είναι καιρός να μπει τέρμα στις αυτοδυναμίες, στα κόμματα- φέουδα, στους ιδεολογικούς ιμπεριαλισμούς, στους χαρισματικούς ηγέτες, στους βαρόνους της πολιτικής, στον πολιτικό καριερισμό, στην ενοχοποίηση της αντίθετης άποψης. Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε αμετάκλητα.

Μπήκαμε σοβαρά στη μεταπολίτευση της μεταπολίτευσης.

Ηδημοκρατία απαιτεί συναινέσεις, συνεργασίες κομμάτων, φορέων και ατόμων. Μια Αριστερά που να τολμά και να μπορεί να κάνει υπερβάσεις. Αν δεν μπορέσει, πρέπει να επινοηθεί μια άλλη Αριστερά που να μπορεί να πείθει και να δίνει λύσεις. Να ταιριάζει περισσότερο στον ρεαλισμό και λιγότερο σε μια ουτοπία που έχει ηττηθεί. Η νέα ουτοπία είναι ακόμα στη σφαίρα της αναζήτησης. Ο ιδεολογικός και πολιτικός μεσαίωνας θα διαρκέσει ακόμα πολύ.

Ο Γιάννης Ε. Πουντουράκης είναι καθηγητής του ΕΜΠ