[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σε ώρα Λονδίνου

Τελεία και παύλα. Η Αθήνα είναι μητρόπολη. Μπορεί να μην ήθελα να το παραδεχτώ, μπορεί να τη θεωρούσα απλώς μια περιφερειακή πρωτεύουσα της Ευρώπης, αλλά είχα άδικο. Το ομολογώ. Και η στιγμή της αλήθειας ήρθε τις προάλλες στο Καλλιμάρμαρο. Στη συναυλία του Αντρέα Μποτσέλι. Έχω γίνει παγάκι από το κρύο και κόκκινη από τα νεύρα μου καθώς η από πίσω μου χρησιμοποιεί λεξιλόγιο λαχαναγοράς ενώ μιλάει στο κινητό- ευτυχώς προτού αρχίσει η συναυλία- όταν γυρίζω πίσω μου και αντικρύζω μια κοπέλα ντυμένη ως ράπερ- μπουφάν με κουκούλα, την οποία φοράει, και τζιν- ανάμεσα στα μπινελίκια να αναπολεί άλλες συναυλίες κλασικής μουσικής και παραστάσεις όπερας που είχε δει στο παρελθόν. Βρε μπράβο η Αθήνα που έχει τόσο ψαγμένο κοινό… Κοιτάζω το ρολόι. Το εισιτήριο γράφει 20.30. Η ώρα είναι 21.00 και ο κόσμος εξακολουθεί χαλαρός να ψάχνει τη θέση του. Η ώρα 21.30. Ο Μποτσέλι έχει ήδη αρχίσει να λέει τα δικά του από σκηνής αλλά οι αφίξεις δεν λένε να σταματήσουν. Η ώρα 22.00. Οι πρώτες αποχωρήσεις είναι γεγονός είτε διότι ο αέρας μείωνε την ποιότητα του ήχου είτε διότι το κρύο είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο. Και όμως, οι αφίξεις συνεχίζονταν. Χαλαρά. Κόσμος μπαινοβγαίνει σαν να μην είναι ο καλλιτέχνης στη σκηνή. Και τότε συνειδητοποιώ πως ένα μέρος των θεατών απλώς δεν έφτασε στη συναυλία σε ώρα Ελλάδος αλλά σε ώρα Λονδίνου. Προφανώς μπέρδεψαν τις μητροπόλεις. Γι΄ αυτό και απευθύνω παράκληση στους διοργανωτές των εκδηλώσεων τέτοιου είδους να διευκρινίζουν σε εισιτήρια και αφίσες από εδώ και στο εξής πως η έναρξη είναι σε ώρα Ελλάδος. Να μην μπερδευόμαστε.