«Το Κόσοβο ήταν ο χειρότερος εφιάλτης μας»

Ο ΓΙΟΣΚΑ ΦΙΣΕΡ αποχώρησε οριστικά από την ενεργό πολιτική πριν από δύο χρόνια, αλλά αυτή την εβδομάδα επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Την ερχόμενη Πέμπτη κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο «Τα κοκκινο-πράσινα χρόνια. Γερμανική εξωτερική πολιτική από το Κόσοβο μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου» (εκδ. Κiepeneuer & Witsch).

Στα αποσπάσματα της αυτοβιογραφίας που προδημοσιεύει στο τελευταίο τεύχος του το περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ» ο Γιόσκα Φίσερ αναφέρεται εκτενώς στον πόλεμο του Κοσόβου, την πρώτη μεγάλη κρίση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η νέα τότε κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών- Πρασίνων του Σρέντερ την άνοιξη του 1999. «Το συνέδριο των Πρασίνων στο Μπίλεφελντ τον Μάιο του 1999 βρήκε το ειρηνιστικό κατά κύριο λόγο κόμμα των Πρασίνων εν μέσω των συνεχιζόμενων βομβαρδισμών, με τους Πράσινους άμεσα εμπλεκόμενους ως κυβερνητικό κόμμα. Ήταν ο χειρότερος από όλους τους πράσινους εφιάλτες», γράφει ο Φίσερ. Το συνέδριο εκείνο σφραγίστηκε με την εικόνα του Φίσερ να έχει δεχτεί μια σακούλα με κόκκινη μπογιά. Στόχος της επίθεσης ήταν προφανώς να τον εμποδίσουν να μιλήσει στους συνέδρους, αλλά «αυτό ενέτεινε ακόμη περισσότερο την αποφασιστικότητά μου», γράφει ο Φίσερ. Αποκαλύπτει δε ότι εάν το συνέδριο του Μπίλεφελντ δεν ψήφιζε τη θέση του προεδρείου για τη συμμετοχή της Γερμανίας στον πόλεμο του Κοσόβου θα υπέβαλλε αμέσως την παραίτησή του από υπουργός Εξωτερικών. Στο συνέδριο πέρασε τελικά η γραμμή των «ρεάλος» κόντρα στην αριστερή πτέρυγα. «Αναλογίστηκα εκείνη τη στιγμή τον μεγάλο δρόμο που έκανε το κόμμα μου μέχρι εκείνη την ημέρα στο Μπίλεφελντ αλλά και το μεγάλο προσωπικό τίμημα που είχε για μένα και διερωτήθηκα πόσο ακόμα θα συνεχίσω», γράφει ο Φίσερ.

Για την ορθότητα της επιλογής ο Φίσερ δεν είχε καμία αμφιβολία. Ο ίδιος δεν πίστευε πλέον στην εξίσωση «αριστερά = ειρηνιστικό κίνημα», ακολουθώντας με διαφορά φάσης τον συνοδοιπόρο του από το ΄68 Ντάνιελ κον Μπεντίτ, ο οποίος από το 1993 είχε ταχθεί υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης της Δύσης- και της Γερμανίας – στη Βοσνία. «Όπως και σε άλλες περιπτώσεις στην κοινή μας διαδρομή, ο Ντάνι είχε νωρίτερα το σωστό αισθητήριο για τις θεμελιακές αλλαγές που είχαν επέλθει και τις νέες προκλήσεις και απειλές που έκαναν την εμφάνισή τους», γράφει ο πρώτος Πράσινος υπουργός της Γερμανίας, που είχε ορκιστεί το 1985 στη Βουλή της Έσσης φορώντας τζιν και αθλητικά παπούτσια.

Το μέλλον των Πρασίνων
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό o άλλοτε «πατριάρχης» του κόμματος Φίσερ αναφέρεται και στο μέλλον των Πρασίνων, οι οποίοι στο πρόσφατο συνέδριό τους στο Γκέτιγκεν τάχθηκαν κατά της συμμετοχής γερμανικών αεροσκαφών Τορνέιντο στο Αφγανιστάν. «Ο δρόμος για την περιθωριοποίηση ήταν πάντα στρωμένος με ριζοσπαστικές αποφάσεις», προειδοποιεί. «Οι Πράσινοι θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα έχουν αυτόνομη, διακριτή πορεία ή θα γίνουν νεροκουβαλητές του Λαφοντέν». Ο ίδιος δηλώνει υπερήφανος για το έργο της «κοκκινο-πράσινης» κυβέρνησης, μολονότι πολλές από τις αποφάσεις όπως οι μεταρρυθμίσεις της Ατζέντας 2010 και η στρατιωτική αποστολή στο Αφγανιστάν δεν ήταν επιλογή από προσωπική πεποίθηση, αλλά από γενικότερες αναγκαιότητες. Όσο για τον Σρέντερ, παρά τη μετέπειτα στάση του έναντι της Ρωσίας, θα περάσει στην ιστορία ως «μεγάλος καγκελάριος».