«Δεν διαφημίζω το νησί για να μη χαλάσει»!

Από το Λονδίνο βρέθηκε στη Σίκινο τυχαία, πριν από 36 χρόνια. Ταξίδευε με φίλους του, με παλιό καΐκι, ήταν φθινόπωρο και ο κακός καιρός τους απέκλεισε στο μικρό κυκλαδίτικο νησί για δύο εβδομάδες. Αυτό ήταν…

Π ρώτη φορά ήρθε στην Ελλάδα από τη Βρετανία 12 ετών, το 1962, οικογενειακώς. Είχαν πάρει οικόπεδο στη Σκιάθο. Εννέα χρόνια αργότερα, μόλις τέλειωσε πια το σχολείο, ταξίδεψε μόνος του στο Αιγαίο για διακοπές. Μέχρι που η φουρτούνα έριξε την… τύχη του, τη δική του «άγκυρα», στη Σίκινο. «Απ΄ την πρώτη στιγμή αυτός ο τόπος με τράβηξε, κι ας μην είχε τότε ούτε λιμάνι, ούτε καν δρόμο, μ΄ άρεσε που δεν είχε ούτε ρεύμα. Ο τρόπος που οι Σικινιώτες και οι Σικινιώτισσες με φιλοξένησαν με ευγένεια με άγγιξε βαθύτατα. Αυτή ακριβώς η φιλοξενία, το ίδιο το νησί, με κράτησαν κοντά τους όλα αυτά τα χρόνια!», θυμάται σήμερα ο Εγγλέζος φωτογράφος Τέρι Χάρις, ο «Λευτέρης» πια για τους

ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Το φθινόπωρο, όπως τώρα, που δεν έχει πολύ κόσμο, είναι η καλύτερη εποχή για μένα!

ντόπιους. Ένα χρόνο αργότερα αγόρασε το δικό του σπίτι στο ένα από τα δύο χωριά του νησιού, το Χωριό (το άλλο είναι το Κάστρο). «Ερχόμουν πια κάθε χρόνο για μήνες, έκανα από δω τις δουλειές μου, έβγαζα τις φωτογραφίες μου για περιοδικά, εφημερίδες και τουριστικούς οδηγούς», περιγράφει στα «ΝΕΑ». Μ΄ αυτές γέμισε σχεδόν το ένα απ΄ τα δύο βιβλία του, το «Τaste of the Αegean», το ταξίδι του στην Ελλάδα μέσα από αιγαιοπελαγίτικες συνταγές. «Σήμερα πια, στα 57 μου, έχω γυρίσει όλα τα ελληνικά νησιά, τη Σίκινο όμως την ξεχωρίζω, την αγαπάω.

Είναι ένα μικρό, όμορφο, παραδοσιακό νησάκι, δίχως αεροπορική σύνδεση, χωρίς πολλές παραλίες, αλλά με άλλες φυσικές ομορφιές και καλούς ανθρώπους, περίπου 250 όλους κι όλους. Τους ξέρω πια έναν-έναν, ολόκληρη ζωή, 36 χρόνια έρχομαι εδώ!».

Ο Λευτέρης φρόντισε να… μυήσει από νωρίς και τα τρία παιδιά του, ηλικίας 10-21 ετών, στα μυστικά της σικινιώτικης λατρείας. «Έρχονται από 6 μηνών εδώ, την αγαπάνε πολύ και τα παιδιά μου τη Σίκινο! Το ίδιο και η γυναίκα μου η, επίσης Εγγλέζα, Χαρά, της αρέσει τόσο πολύ το νησί, που σκοπεύουμε σε δυο-τρία χρόνια, μόλις τα παιδιά θα μπορούν να μένουν μόνα τους, να εγκατασταθούμε μόνιμα πια εδώ! Ειδικά το φθινόπωρο, όπως τώρα, που δεν έχει πολύ κόσμο, είναι η καλύτερη εποχή για μένα!». «Πονηρά σκεπτόμενος», μάλιστα, ο «Έλληνας» πια φωτογράφος έχει βρει τη… λύση για να διατηρήσει γαλήνιο όλο τον χρόνο τον «παράδεισό του». «Δεν διαφημίζω τη Σίκινο στους συμπατριώτες μου, τους Βρετανούς, δεν λέω το παραμικρό σε γνωστούς και φίλους πού πάω τόσους μήνες, για να μην έρθουν και χαλάσει το νησί μας από τη φασαρία! Ακριβώς για τον λόγο αυτό στο βιβλίο με τις φωτογραφίες μου δεν έγραψα καν το όνομα “Σίκινος”, παρά μόνο απλά “Το νησί”», λέει και χαμογελά!

[ ΙΝFΟ]

ΤΕRRΥ ΗΑRRΙS

e-mail: terence.harris@btinternet.com
www.alamy.com/
stockphotography/
Ε873ΕFΑFΒ5DΒ47F4
9D619Α4D1918A37D
/terryharris.html
(7.000 φωτογραφίες του)

Μια ζωή μέσα από τον φακό

ΜΕ ΤΗΝ υποστήριξη της τοπικής κοινότητας, αυτές τις μέρες ο Βρετανός φωτογράφος εκθέτει, στην αίθουσα προβολών του παλιού σχολείου του νησιού, τα έργα του, τη φωτογραφική πορεία του στη Σίκινο, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Όπως ο ίδιος ο Τέρι Χάρις περιγράφει, «πρόκειται για έκθεση με έγχρωμες φωτογραφίες από παραδοσιακά πανηγύρια και τοπία, σήμερα, αλλά και τα περασμένα χρόνια. Οι Σικινιώτες θα δουν τις δικές τους εικόνες, καινούργιες και παλιές, έως και 35 χρόνων!». Με τον φακό του έχει αποτυπώσει φωτογραφικά σε βιβλίο και την Κεφαλονιά.