Τους… διέταξε να κερδίσουν

Το Σαββατοκύριακο, παρακολούθησε τους διαλυμένους Σοσιαλιστές στην απέλπιδα προσπάθειά τους να πείσουν ότι δεν είναι διαλυμένοι. Χθες, «έκλεισε» τη συγχώνευση του κολοσσού Suez και της κρατικής Gaz de France, που οδήγησε στον τέταρτο μεγαλύτερο ενεργειακό όμιλο του πλανήτη. Εφεξής λοιπόν, ο Νικολά Σαρκοζί μπορεί να επικεντρωθεί στο νέο του πάθος- το ράγκμπι.

Μπορεί να μην παίζει ο ίδιος- προτιμά ως γνωστόν το τζόγκινγκ- έχει βάλει όμως έναν φίλο του να του μάθει όλους τους κανόνες και τα μυστικά του. Διότι την Παρασκευή αρχίζει στο Παρίσι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράγκμπι. Κι ο πρόεδρος της Γαλλίας το έχει πάρει πολύ προσωπικά. Σύμφωνα μάλιστα με τις κακές γλώσσες, ουσιαστικά έχει… διατάξει την εθνική ομάδα της Γαλλίας να νικήσει.

«Η Γαλλία στηρίζεται πάνω σας. Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε», είπε στους αθλητές

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Αρχίζει στο Παρίσι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράγκμπι. Μέσα στο καλοκαίρι, κυκλοφόρησαν 75 βιβλία με σχετικό θέμα

όταν τους επισκέφθηκε στο Μαρκουσί, την πόλη στην οποία προπονούνται. «Εγώ κέρδισα· τώρα είναι η σειρά σας», πρόσθεσε επισημαίνοντας πως αν ηττηθούν, αυτός θα την πληρώσει! Αστειευόταν, προφανώς, αν και όχι στο 100%. Εδώ και μερικούς μήνες, επισημαίνουν οι «Τimes», οι Γάλλοι έχουν κυριευτεί από τον «πυρετό του ράγκμπι». Μόνο μέσα στο καλοκαίρι, κυκλοφόρησαν 75 βιβλία με σχετικό θέμα. Καθημερινά, κι από ένας Γάλλος διανοούμενος υμνεί το συγκεκριμένο παιχνίδι ως «ευγενή τέχνη» σε σύγκριση με τον «θεατρινίστικο εγωισμό» του ποδοσφαίρου. «Το ράγκμπι είναι η κοινωνία της αγάπης 15 ανθρώπων», δήλωσε ο Ντενίς Τιλινάκ, συγγραφέας ενός εκ των προαναφερθέντων βιβλίων.

Ακόμα και το νέο μουσείο πρωτόγονων τεχνών του Παρισιού έχει «αγκαλιάσει» το ράγκμπι, με μία έκθεση για τη Νέα Ζηλανδία, τον Ειρηνικό, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και άλλους «πολιτισμούς της Οvalie», όπως αποκαλείται το βασίλειο του ράγκμπι· όσο για τον Σεμπαστιάν Σαμπάλ, τον επονομαζόμενο και «Δράκο» ή «Άνθρωπο των Σπηλαίων», ο οποίος αγωνίζεται με τα χρώματα της βρετανικής Sales Sharks, έχει γίνει στη Γαλλία σταρ αντάξιος ενός Ζιντάν: ο Σαρκοζί λοιπόν βλέπει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σαν μια ευκαιρία να ζήσει και αυτός τη δόξα που απήλαυσε ο προκάτοχός του Ζακ Σιράκ έπειτα από τη γαλλική νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1998.

Κάποιοι, βέβαια, αντιδρούν. Ο Γάλλος επιθετικός Φαμπιέν Πελούς παραπονέθηκε ότι «όλη αυτή η πίεση να κερδίσουμε» έχει αρνητικές συνέπειες. Το Παγκόσμιο Κύπελλο «σερφάρει πάνω σε ένα ανησυχητικό κύμα Σαρκοζισμού», σχολίασε η εφημερίδα «Liberation». Η Αριστερά διαμαρτύρεται ότι ο Γάλλος πρόεδρος προσπαθεί να σφετεριστεί τον «πυρετό του ράγκμπι» με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο που «έκλεψε» ένα σωρό αστέρια των Σοσιαλιστών, από τον νυν υπουργό Εσωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ μέχρι τον επόμενο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τον Ντομινίκ Στρος-Καν. Για τον μάνατζερ της εθνικής ομάδας ράγκμπι, ωστόσο, τον Μπερνάρ Λαπόρτ, ο οποίος αναλαμβάνει έπειτα από τον τελικό της 20ής Οκτωβρίου υφυπουργός Αθλητισμού, η «ενθάρρυνση» του προέδρου προς τους παίκτες είναι απολύτως «υγιής».


Διχασμένοι μένουν οι Σοσιαλιστές

«ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;». Ήταν ένας από τους θεματικούς τίτλους στο «θερινό πανεπιστήμιο» (ένα είδος άτυπου συνεδρίου) που διοργάνωσαν όπως κάθε χρόνο οι Γάλλοι Σοσιαλιστές στη Λα Ροσέλ. Χωρίς να το θέλουν, προσέφεραν με τον τρόπο αυτό στους αναλυτές και τα διεθνή μέσα έναν ωραιότατο τρόπο να τους ειρωνευτούν- δεδομένου ότι δεν κατάφεραν να δώσουν μια ενιαία απάντηση. Ενδεικτικό της θλιβερής κατάστασης στην οποία βρίσκεται το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τέσσερις μήνες μετά την ήττα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ από τον Νικολά Σαρκοζί, είναι ότι το ενδιαφέρον των παρατηρητών επικεντρώθηκε λιγότερο στις ομιλίες και περισσότερο σε κουτσομπολιά- το γεγονός για παράδειγμα ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ και ο γ.γ. του κόμματος Φρανσουά Ολάντ, που ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους έπειτα από 25 χρόνια τη βραδιά των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου, πέρασαν δύο εικοσιτετράωρα προσέχοντας να μη διασταυρωθούν οι δρόμοι τους, ή ότι πολλά από τα μεγάλα ονόματα του κόμματος, ανάμεσά τους ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο Λοράν Φαμπιούς, ο Τζακ Λανγκ, ο Λιονέλ Ζοσπέν, έλαμψαν διά της απουσίας τους- αρκετοί από αυτούς άλλωστε έχουν στρατολογηθεί από τον Σαρκοζί σε διάφορες θέσεις.

Μάταια στηλίτευσε ο Ολάντ τους «τεχνητούς διχασμούς», τις «ωφελιμιστικές θέσεις», τους «μεταρρυθμιστές» που εμφανίζονται έπειτα από κάθε ήττα. Μάταια μίλησε για «το πρώτο βήμα» προς ένα ανοικοδομημένο κόμμα. Ουσιαστικά, ο μόνος που έκανε αισθητή την παρουσία του στη Λα Ροσέλ ήταν ο Μπερτράν Ντελανοέ, ο δήμαρχος του Παρισιού, τον οποίο πολλοί βλέπουν τελευταία να διεκδικεί, και μάλιστα με αξιώσεις, την ηγεσία του κόμματος και τη σοσιαλιστική υποψηφιότητα για τις επόμενες προεδρικές εκλογές. «Αν ονειρεύομαι κάτι τις νύχτες, αυτό δεν είναι η εξουσία», δήλωσε ο Ντελανοέ για να προσθέσει, «παίζοντας» με τους δημοσιογράφους: «Δεν είμαι υποψήφιος για τίποτε, και μπορώ να γίνω υποψήφιος για πολλά».