[ ΓΝΩΜΗ ] Το μυστικό των Κούρδων

Tο Ιράκ είναι σήμερα μια χώρα αντιθέσεων- κατά κύριο λόγο, ανάμεσα στο μαύρο και το πιο μαύρο. Στην Κεντρική Βαγδάτη, όπου βρέθηκα τις τελευταίες ημέρες, είδα ελάχιστα πράγματα που να στηρίζουν την ελπίδα ότι οι διάφορες ιρακινές σέκτες μπορούν να διαμορφώσουν ένα κοινωνικό συμβόλαιο για την αρμονική συμβίωσή τους. Το μοναδικό ίχνος αισιοδοξίας που βρίσκω εδώ είναι στη μία περιοχή όπου οι Ιρακινοί δεν ζουν μαζί: στο Κουρδιστάν.

Όχι, το Κουρδιστάν δεν είναι Δημοκρατία. Έχει πραγματικές κοινοβουλευτικές εκλογές, αλλά το εκτελεστικό του σώμα μοιάζει περισσότερο με της Σιγκαπούρης παρά με της Ελβετίας- κυριαρχείται από δύο αντίπαλες φατρίες, τους Ταλιμπάνι και τους Μπαρζάνι. Έχει έναν παλλόμενο ελεύθερο Τύπο, αρκεί να μην προσβάλεις την ηγεσία, και υπερβολικά πολλές πελατειακές σχέσεις. Όμως εκδημοκρατίζεται, γαλουχώντας σταδιακά την κοινωνία των πολιτών και τη μεσαία τάξη που χρειάζονται για μια πραγματική δημοκρατία.

Γιατί είναι λοιπόν το Κουρδιστάν η καλύτερα φυλασσόμενη μυστική επιτυχία της Αμερικής; Γιατί η ομάδα του Μπους φοβάται πως οι Κούρδοι θα αποσχιστούν. Όμως οι Κούρδοι δεν ενδιαφέρονται να αποσχιστούν σήμερα από το Ιράκ. Τα σύνορα του Ιράκ τούς προστατεύουν από την Τουρκία, το Ιράν και τη Συρία. Η κουρδική αυτόνομη ζώνη θα έπρεπε να είναι το μοντέλο μας για το Ιράκ. Μήπως έχουν ο Μπους και η Κόντι καμιά καλύτερη ιδέα; Μήπως έχουν την οποιαδήποτε ιδέα;