«Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν»

«Πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας πώς γίνεται και ψηφίζουμε τόσο κακούς πολιτικούς» λέει ο Ρίτσαρντ Γκιρ από τη Βενετία
Η γκρίζα χαίτη του Ρίτσαρντ Γκιρ να καταδιώκει στα βουνά του Μαυροβουνίου ένα κτήνος της Σερβίας που κρέμασε τα άντερα της μισής Βοσνίας και την ίδια στιγμή η Αμερικανίδα black γκόμενα, που κάνει γιότινγκ στα γαλάζια νερά της Μυκόνου παρέα με τον Costas και τον Giorgos, να του φωνάζει από το κινητό Greek souvlaki! Τι είναι αυτό; Πολιτική ταινία που σουλατσάρει στη Μόστρα της Βενετίας αγκαζέ με Μίκι Μάους. Ο (κάποιος) σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Σέπαρντ το λέει «Τhe hunting party». Εγώ το λέω Τhe political souvlaki party. Γιατί, ως γνωστόν, όλα τα πράγματα διαθέτουν δύο όψεις. Η πρώτη η σοβαρή, η δεύτερη η γελοία προς αποφυγήν. Πώς να σας το πω; Πολιτική κάνει και η Έφη Σαρρή!

Για να μην πολυλογώ. Τρεις μάγκες της αμερικανικής δημοσιογραφίας (Ρίτσαρντ Γκιρ, Τέρενς Χάουαρντ, Τζέσε Άιζενμπεργκ με ολίγην cameo τσόντα Νταϊάν Κρούγκερ), μεταξύ πλάκας, φτηνού μελοδράματος και ατελείωτου χαβαλέ, καταφθάνουν στο Σαράγεβο και μόνοι, εναντίον ακόμα και του ΟΗΕ αλλά και της CΙΑ που τα έχουν κάνει πλακάκια με τους Σέρβους εγκληματίες πολέμου, κατορθώνουν να παραδώσουν προς λιντσάρισμα στους μουσουλμάνους της Βοσνίας ένα ζωντανό ομοίωμα του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς.

ΙΝFΟ

Η 64η κινηματογραφική Μόστρα της Βενετίας ολοκληρώνεται με τα βραβεία στις 8 Σεπτεμβρίου. Ίντερνετ: http://www. labiennale. org.

Ρίτσαρντ (ρωτάει Ιταλός συνάδελφος εν μέσω παραληρηματικής αποθέωσης από πλήθος δημοσιογράφων), μπας και ο Κλούνι και οι άλλοι Αμερικανοί κάνουν πολιτική λόγω μόδας; Μα τι λέτε τώρα! Όλοι αυτοί είναι μορφωμένοι, σοβαροί και άκρως ευαισθητοποιημένοι από το Ιράκ. Συνεχίζουν την παράδοση των πολιτικοποιημένων Αμερικανών καλλιτεχνών των δεκαετιών του είκοσι και του τριάντα (παρεμπιπτόντως αναφέρεται στη γενιά της αριστερής Αμερικής που εξολοθρεύτηκε από τη μακαρθική γκιλοτίνα).

Η δική σου ταινία είναι πολιτική με χιούμορ (όχι ακριβώς, πλάκα είναι το σωστό).

Να σας πω ότι ο ίδιος είχα επισκεφθεί και είδα από κοντά την τραγωδία με τόσα θύματα στο Κόσοβο και τη Μακεδονία (εννοεί τη FΥRΟΜ). Έπειτα να σας θυμίσω ότι το αμερικανικό σινεμά έχει μεγάλη παράδοση πολιτικών ταινιών με χιούμορ. Πρόχειρα αναφέρω το «ΜΑSΗ» (εννοεί τη σάτιρα του Ρόμπερτ Όλτμαν) και το «Τhree Κings». Δύσκολη ιστορία να ισορροπείς ανάμεσα στο δράμα και στο χιούμορ.

Είναι αλήθεια ότι προπαγανδίζεις το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο;

Η απομόνωση δεν είναι λύση αλλά αδιέξοδο και βλακεία. Η δήλωσή μου για τους Ολυμπιακούς είναι ένα κάλεσμα, μια πρόκληση προς το καθεστώς να ανοίξει, παράλληλα με τους Αγώνες, διάλογο για όλα τα ζητήματα που αφορούν τον κινεζικό λαό. Δημοκρατικές ελευθερίες, πολιτικοί κρατούμενοι, Θιβέτ, κακοποίηση ανηλίκων και πολλά άλλα. Ανοιχτές συζητήσεις και ελεύθερος διάλογος που θα συμβάλει στο μεγαλείο της σύγχρονης Κίνας.

Έχεις σκεφθεί πώς προέκυψαν όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολέμου όπως ο Κάρατζιτς και ο Μλάντιτς;

Φυσικά, μάλιστα αν τους συναντήσω θα τους κοιτάξω δυο φορές στα μάτια και θα τους ρωτήσω, «πώς μπορέσατε και διαπράξατε τέτοια και τόσα αίσχη;». Και δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και ο Μπους. Πώς προέκυψαν; Μα εμείς τους εκλέξαμε. Επομένως, εμείς πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας πώς γίνεται και ψηφίζουμε τόσο κακούς πολιτικούς.

Ποια τιμωρία τους αξίζει; Ούτε εκδίκηση ούτε τιμωρία. Ακόμα και για τον Χίτλερ. Κατά βάθος, είμαστε δεμένοι μαζί τους. Είναι δημιουργήματα του μαζικού υποσυνείδητου. Η τιμωρία είναι αδιέξοδο και προσωρινή λύση. Που πάει να πειπολύ σωστά- πως για να αλλάξουμε πολιτικούς πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς. Εν ολίγοις σωστές κουβέντες ενός Χολιγουντιανού star, πρωταγωνιστή μιας απίστευτα χάρτινης ταινίας!


«Μικροί θεοί» από Έλληνα του Βελγίου

Όταν κάτω από τον τίτλο της ταινίας «Small Gods» (Μικροί θεοί) σε ένα από τα παράλληλα προγράμματα της Μόστρας, τη Settimana della critica, διάβασα το όνομα Dimitris Κarakatsanis από το Βέλγιο, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν: Μπας και είναι μακρινό ανιψάκι του Θύμιου;

Όχι, δεν είναι. Ούτε εντελώς Greek είναι. Ο πατέρας του ο Πλάτων (τουριστικών επαγγελμάτων)

παντρεύτηκε Βελγίδα της Φλάνδρας και οι ήρωές του μιλούν φλαμανδικά. «Πράγμα σπάνιο σε ταινία που συμμετέχει σε ένα τόσο μεγάλο, διεθνές φεστιβάλ» μου λέει.

Ο Δημήτρης λοιπόν, ηλικίας τριάντα δύο ετών, ξέρει μόνο «καλημέρα», «ευχαριστώ»,«τι κάνεις». Μέχρι εδώ. Κατά τα άλλα, τα γνωστά. Σπούδασε σινεμά στο Βέλγιο, με την πρώτη μικρού μήκους ταινία του κέρδισε την κριτική και με τη δεύτερη, τους «Θεούς», άρχισε σαν τους συναδέλφους του εν Αθήναις να περιφέρει το σενάριο στο «Κέντρο Κινηματογράφου» των Βρυξελών. Η κατάληξη γνωστή. Έφαγε πόρτα στη στιγμή. «Τι είναι αυτό το ακατανόητο και κακό». Έτσι, μόνο με πενήντα χιλιάδες ευρώ- περίπου όσο κοστίζει μια μεγάλη σκηνή του «Ελ Γκρέκο»-, την αμισθί βοήθεια του αδελφού του Νίκου στη διεύθυνση φωτογραφίας και με τη Βελγίδα σύζυγό του στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κατάφερε με φιλμ και όχι DVD να ολοκληρώσει το όνειρό του, με γυρίσματα επί δύο εβδομάδες όλες κι όλες!

«Τώρα, εκ των υστέρων και αφού η ταινία έγινε δεκτή στην “Εβδομάδα της Κριτικής”, η επιτροπή μού έδωσε εξήντα χιλιάδες ευρώ για την κόπια και το Dolby». Όπως καταλαβαίνετε, παντού περίπου τα ίδια και επί τα αυτά. Όσο για ελληνικό σινεμά, «μόνο Αγγελόπουλο και Γαβρά». Όσο για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, «με κάλεσαν και τον Νοέμβριο θα έρθω». Και όσο για κανονικές, ελληνικές παραγωγές της φετινής χρονιάς, ούτε μισό καρέ στης Βενετίας τα νερά. Τι είχες Γιώργο μου, Παπαλιέ μου; Τι είχε πάντα το ελληνικό σινεμά. Εσωστρέφεια και Σάκη Ρουβά!