«Όλη η ζωή μας ένα ατέλειωτο κυνηγητό»

«Έρχεται η Αστυνομία. Πρέπει να φύγουμε». Με αστραπιαίες κινήσεις, οι νεαροί Αφρικανοί μικροπωλητές της πλατείας Μοναστηρακίου βάζουν το εμπόρευμά τους στους σάκους που κουβαλούν μόνιμα στην πλάτη και σκορπίζουν διακριτικά στα στενά. Η Δημοτική Αστυνομία κάνει την εμφάνισή της και απομακρύνει όσους έχουν παραμείνει.

«Αυτό γίνεται όλη μέρα. Πρέπει να έχεις τον νου σου γιατί η Αστυνομία έρχεται συνέχεια». Ο 25χρονος Χαμίλ από το Σουδάν είναι ένας από τους εκατοντάδες μετανάστες από την Αφρική που καθημερινά οργώνουν τους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων, προκειμένου να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Μπαίνουν σε μαγαζιά, στέκονται για ώρες στις πλατείες, τρέχουν από στενό σε στενό κυνηγημένοι από την Αστυνομία. Παρόμοια διαδρομή έκανε τον περασμένο Σάββατο ο 25χρονος Νιγηριανός μικροπωλητής CD στη Θεσσαλονίκη. Το κυνηγητό είχε τραγική κατάληξη: σκοτώθηκε πέφτοντας από τον 1ο όροφο καφετέριας, στην Καλαμαριά.

«ΤΑ ΝΕΑ» πέρασαν ένα 24ωρο μαζί με τον Χαμίλ και τον Τουρέ και κατέγραψαν τις πωλήσεις, τα παζάρια, το κυνηγητό από τις Αρχές.

Το κυνηγητό προσπαθούσε να αποφύγει ο Χαμίλ και οι υπόλοιποι μικροπωλητές στο Μοναστηράκι. Μόλις έφυγαν οι αστυνομικοί, η πλατεία γέμισε. Σουδανοί, Αιθίοπες, Νιγηριανοί, Σενεγαλέζοι, πλησιάζουν κάθε περαστικό για να του πουλήσουν τις τελευταίες μουσικές επιτυχίες και ταινίες, πολλές από τις οποίες δεν έχουν ακόμα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες. «Πόσο έχει;», ρώτησε μια νεαρή κοπέλα. «Πέντε ευρώ». Έπειτα από σύντομο παζάρι, το αγόρασε για τρία ευρώ. «Έτσι κυλάει η ημέρα. Έρχονται πολλοί, άλλοι ρωτούν μόνο, άλλοι ψάχνουν κάτι συγκεκριμένο, άλλοι θέλουν να ρίξουν μια ματιά. Πάντα, όμως, παζαρεύουμε».

Φοβούνται να μιλήσουν για μεσάζοντες, για τη διαδικασία παραγωγής του υλικού και το κόστος της

Υπάρχει κίνηση. Κίνηση υπάρχει αρκετή. Οι περαστικοί ρωτούν αν τα CD παίζουν, ελέγχουν αν έχουν γρατσουνιές, κάποιοι άλλοι τα ακούν σε φορητά μηχανήματα. «Είναι λογικό. Ακόμα δεν μας εμπιστεύονται, αλλά σχεδόν πάντα, αν σταματήσουν, αγοράζουν».

Άνδρες της Δημοτικής Αστυνομίας έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους. Ο πρώτος που τους αντελήφθη έδωσε το αθόρυβο σύνθημα με ένα νόημα ή ένα χτύπημα στην πλάτη.

Ένας πιο βιαστικός έφυγε τρέχοντας, αφήνοντας πίσω όλη την πραμάτεια του. Ο αστυνομικός τη μάζεψε και την πήρε μαζί του.

Το παζάρι ξανάρχισε. Ο Χαμίλ δεν κοιτάει στα μάτια τον συνομιλητή του, αλλά τον περιβάλλοντα χώρο. Όσο πιο σύντομα αντιληφθεί την παρουσία των αστυνομικών τόσο πιο γρήγορα θα αντιδράσει. Μιλά διστακτικά για την καθημερινότητά του. «Μένω μαζί με άλλους τρεις φίλους μου σε ένα υπόγειο στην Πλατεία Αμερικής. Κάθε μέρα έρχομαι εδώ από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 8 το βράδυ. Μετά γυρνάμε όλοι μαζί πίσω. Και την άλλη μέρα πάλι εδώ». Αποφεύγει να μιλήσει για την πατρίδα του και τις συνθήκες που τον έφεραν στην Ελλάδα. «Δεν ξέρεις τι γίνεται στο Νταρφούρ; Πόλεμος. Αυτό μόνο».

Το ερώτημα είναι πόσα από αυτά τα ευρώ καταλήγουν τελικά στους ίδιους. Με απολογητικό ύφος όλοι τους υποστηρίζουν πως παίρνουν όλο το ποσό. Φοβούνται να μιλήσουν για μεσάζοντες, για τη διαδικασία παραγωγής του υλικού και το κόστος που έχει. «Όλα εγώ, όλα εγώ. Δε μπορώ να μιλήσω άλλο. Η Αστυνομία έρχεται πάλι», είπε ο Χαμίλ και απομακρύνθηκε βιαστικά.


«Είναι μαύρος άρα είναι κακός»…

«Όλη μου την ημέρα έως αργά το βράδυ την περνάω στον δρόμο. Πουλάω τσάντες.

Περνούν 15 λεπτά. Με κυνηγάει η Αστυνομία. Ύστερα από 15 λεπτά, πουλάω ξανά. Κυνηγητό συνέχεια». Ο ψηλός μετανάστης από τη Σενεγάλη, ο 23χρονος Τουρέ, προσπαθεί να ξαποστάσει ύστερα από ένα ακόμη κυνηγητό από τη δημοτική αστυνομία, σε μία στοά στου Ψυρή. Είναι 12.30 το μεσημέρι, έχει ζέστη αλλά αυτός παραμένει όρθιος με ένα τεράστιο σάκο στην πλάτη. Κοιτάζει συνεχώς αριστερά και δεξιά. Αρκετοί συμπατριώτες του έχουν πάρει τους μπόγους στην πλάτη και ανηφορίζουν και πάλι για την Ερμού και το Μοναστηράκι.

Ο Τουρέ ήρθε πριν από οκτώ μήνες από τη Σενεγάλη για οικονομικούς λόγους. «Περνάμε δύσκολα. Πουλάμε τσάντες αλλά μας κυνηγάει συνεχώς η Αστυνομία…», λέει σε μπερδεμένα αγγλικά και γαλλικά.

Δεν φθάνουν. Τα κέρδη δεν επαρκούν. Μένει σε ένα μικρό ισόγειο διαμέρισμα στο Παγκράτι μαζί με άλλους δύο φίλους του και μοιράζονται το ενοίκιο των 400 ευρώ. «Όταν μου περισσεύουν χρήματα, στέλνω και στους δικούς μου στη Σενεγάλη», λέει. Ύστερα από ένα τέταρτο ανάπαυσης κατευθύνεται ξανά προς την Πλατεία Μοναστηρακίου. Σε λίγα λεπτά έχει απλώσει το άσπρο ύφασμα- που εύκολα γίνεται μπόγος σε περίπτωση… ανάγκης- και από πάνω τις τσάντες.

Το βράδυ βρίσκει τον Τουρέ στο ίδιο σημείο. Δύο Αμερικανίδες τουρίστριες προβάρουν τη μία μετά την άλλη τις τσάντες για περισσότερα από δέκα λεπτά. Ο Τουρέ τις βοηθάει, αλλά τελικώς δεν αγοράζουν καμία… «Σήμερα δεν είναι μία καλή μέρα. Έχω πουλήσει μόνο δύο τσάντες», λέει. Το νέο για τον θάνατο του Νιγηριανού μικροπωλητή στη Θεσσαλονίκη γρήγορα έφτασε στις πιάτσες των μεταναστών της Αθήνας. Ο Τουρέ δεν θέλει να πει πολλά.

«Συνεχώς μας κυνηγάει η Αστυνομία», λέει. Ο φίλος του ο Μαμαλού είναι πιο εκδηλωτικός. «Οι αστυνομικοί μάς συμπεριφέρονται ρατσιστικά. Λένε “είναι μαύρος άρα είναι κακός”. Δεν κάνουμε έγκλημα. Απλώς δουλεύουμε. Αν δεν πουλήσουμε τσάντες δεν θα φάμε…». Όπως θυμάται πολλές φορές τον έχουν πιάσει και τον έχουν κρατήσει «για 3-4 ώρες ευτυχώς».
Μάστιγα οι πειρατές

Μάστιγα που εξαπλώνεται τα τελευταία χρόνια είναι η μουσική πειρατεία όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΑΕΠΙ). Περισσότερα από 320.000 πειρατικά CD και περίπου 10.000 πλαστά DVD κατασχέθηκαν την περασμένη χρονιά. Συνολικά εντοπίστηκαν 449 πειρατές. Τα στατιστικά της ΑΕΠΙ μάλιστα για την τετραετία 2002- 2005 δείχνουν ότι χρόνο με τον χρόνο ο αριθμός των πειρατών αυξάνεται, όπως και οι κατασχέσεις και μειώνονται οι πωλήσεις των αυθεντικών CD. Το 2002 εντοπίστηκαν 388 πειρατές, το 2003, 437, το 2004 378 και το 2005 452. Παρόμοια αύξηση δείχνουν τα στοιχεία της ΓΑΔΑ. Το 1998 η Αστυνομία είχε εντοπίσει μόλις 8 πειρατές, το 2006 828.