[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ένας πρωθυπουργός κοιτάει τ΄ άστρα

Από μικρά παιδιά, τις αυγουστιάτικες νύχτες μας άρεσε να κοιτάμε τον ουρανό. Παραδομένοι στη χαλάρωση των διακοπών και μαγεμένοι από το αυγουστιάτικο φεγγάρι, μετρούσαμε τα αστέρια που έπεφταν. Ήταν η ώρα που τα παιδικά μας όνειρα γίνονταν ευχές. Και οι ευχές αποκτούσαν την ευκαιρία να γίνουν πραγματικότητα. Με την προϋπόθεση ότι είχαμε την τύχη να δούμε ένα αστέρι να ξεκολλάει από το στερέωμα και να διασχίζει τον ουρανό. Ήταν η ώρα που το παρόν συνομιλούσε με το μέλλον.

Με τα χρόνια, οι αυταπάτες της παιδικής ηλικίας διαλύθηκαν. Και καταλάβαμε, συχνά με όχι ανώδυνο τρόπο, ότι η πραγματοποίηση των επιθυμιών μας ελάχιστα εξαρτάται από τα πεφταστέρια του Αυγούστου. Ο έναστρος ουρανός δεν ανοίγει πια για μας παράθυρο στο μέλλον. Αντίθετα, η επιστήμη μας δίδαξε ότι τα αστέρια που πέφτουν αποκαλύπτουν τα μυστικά του παρελθόντος. Γιατί αυτό που εμείς βλέπουμε σήμερα στον ουρανό, δεν συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο. Είναι εικόνες που έρχονται από το χθες, σκηνές που ταξιδεύουν ώς εδώ από ένα απώτερο και μακρινό παρελθόν. Οι αποστάσεις του Σύμπαντος είναι τόσο μεγάλες, ώστε συχνά χρειάζονται αιώνες για να φτάσει μέχρι τη Γη μια εικόνα από έναν άλλο γαλαξία.

Οι αυγουστιάτικες νύχτες, παρά την απομυθοποίηση που φέρνει η γνώση, εξακολουθούν και σήμερα να γοητεύουν. Η θέα ενός αστεριού που πέφτει, μπορεί να μη μας ταξιδεύει πια στον κόσμο της πραγματοποίησης των επιθυμιών. Παρέχει όμως την ευκαιρία για ένα εξίσου μοναδικό ταξίδι στον χρόνο. Αποκαλύπτοντας μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας σκηνές από ένα παρελθόν, που είχαμε πιστέψει ότι παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Φέτος, πιστοί στο αυγουστιάτικο ραντεβού μας με τα αστέρια, αναζητήσαμε τις κρυφές διαδρομές που μας συνδέουν με άλλες, περασμένες εποχές. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Είδαμε πρώτα απ΄ όλα ένα κράτος να βγαίνει από ένα παντελώς ξεχασμένο παρελθόν. Τότε, που οι κρατικές υπηρεσίες δεν υπήρχαν για να προστατεύουν τα δημόσια αγαθά, ούτε για να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Αλλά για να κάνουν καριέρα οι «ημέτεροι» και να αποκαθίστανται οικονομικά οι λογής λογής κομματικοί. Την εποχή του συμπαθούς κατά τα άλλα Μαυρογιαλούρου και του κομματάρχη Γκρούεζα. Ο οποίος στην ερώτηση του αφεντικού του πώς τα έβγαζε πέρα οικονομικά, έδωσε την ιστορική ατάκα: «Μα εγώ είμαι του… κόμματος!». Μόνο που σήμερα, η ανικανότητα και η αναξιοκρατία δεν προσφέρονται ούτε για σάτιρα. Γιατί

Ο… ΕΘΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η αδυναμία υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων αποτελεί τον επίσημο εθνικό λόγο για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες!

παραπέμπουν, σε πραγματικό χρόνο, στις στάχτες και τα αποκαΐδια της καμένης γης που αφήνουν πίσω τους.

Και είδαμε μια κυβέρνηση, εν μέσω Αυγούστου, να ανασύρει από το παρελθόν την τεχνική της προεκλογικής παροχολογίας και της ακατάσχετης υποσχεσιολογίας. Και μάλιστα να αντιγράφει από τις προηγούμενες εκλογές τις ίδιες ακριβώς υποσχέσεις που είχε δώσει και τότε και τις οποίες όφειλε να έχει εν τω μεταξύ υλοποιήσει. Οι προεκλογικές δηλαδή υποσχέσεις του 2004 έγιναν προεκλογικές παροχές το 2007. Και οι προεκλογικές παροχές του 2007, λόγω αδυναμίας υλοποίησης, ξανάγιναν υποσχέσεις που θα υλοποιηθούν μετά τις εκλογές! Και το πιο απίστευτο απ΄ όλα: Η αδυναμία υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων αποτελεί τον επίσημο εθνικό λόγο που απαιτεί το Σύνταγμα για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες! Πρώτα δηλαδή αποφασίζουν, προφανώς για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, να προκηρύξουν πρόωρες εκλογές. Μετά, υπόσχονται παροχές για να τις κερδίσουν. Και στη συνέχεια, μεταφέρουν την εκπλήρωση των παροχών μετεκλογικά, προφασιζόμενοι ως αιτία των πρόωρων εκλογών που ήδη έχουν προκηρύξει την αδυναμία του υπάρχοντος προϋπολογισμού να ικανοποιήσει τις ανάγκες των προεκλογικών τους υποσχέσεων! Το αυγουστιάτικο ταξίδι στον χρόνο σε πλήρη εξέλιξη: παρελθόν, παρόν και μέλλον υποσχέσεων και παροχών μπερδεύονται γλυκά, σε μια υπέροχη αυγουστιάτικη ψευδαίσθηση.

Και είδαμε ακόμη να βγαίνουν από το… χρονοντούλαπο της ιστορίας έργα και ημέρες τής πάλαι ποτέ ΕΡΕ. Από τα φιλόπτωχα ταμεία της… Φρειδερίκης, μέχρι την αγροφυλακή που μετονομάστηκε για τις ανάγκες της εποχής σε… οικολογική αστυνομία, η επανάληψη της ιστορίας πράγματι θυμίζει φάρσα. Ακόμη και η πρόδρομη, από πλευράς κυβέρνησης, όσο και μονομερής, χωρίς δηλαδή την έγκριση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ανακοίνωση της ημερομηνίας των εκλογών προδίδει απαξίωση του Συντάγματος και περιφρόνηση των θεσμών. Που θυμίζει άλλες, αλήστου μνήμης εποχές.

Τέλος, είδαμε έναν Πρωθυπουργό να έρχεται από ένα ξεχασμένο παρελθόν πολιτικής αναξιοπιστίας, αδιαφάνειας και υποκρισίας. Ο οποίος εκλέχτηκε από τον ελληνικό λαό, με τη ρομφαία του εξολοθρευτή της διαφθοράς. Και ο οποίος τριάμισι χρόνια μετά, στην προσπάθειά του να συγκαλύψει ένα από τα σκάνδαλα στα οποία έχει αναμειχθεί η κυβέρνησή του, προκηρύσσει άρον άρον εκλογές. Για να διαλυθεί άμεσα η Βουλή και να μην προλάβει να συγκληθεί η αρμόδια επιτροπή… διαφάνειας. Στο όνομα της οποίας κατακεραύνωνε τους πολιτικούς του αντιπάλους προεκλογικά!

Σήμερα, ο μόνος που εξακολουθεί να κοιτά με αγωνία και προσμονή τα αστέρια που πέφτουν φαίνεται να είναι ο Πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι, στη θέα του αυγουστιάτικου ουρανού, βλέπουμε να αναβιώνουν σκηνές από το παρελθόν.

Όσο για την κατ΄ επίφαση «νέα» διακυβέρνηση, το μόνο που θα αφήσει πίσω της αφού διαγράψει μια σύντομη διαδρομή στο στερέωμα της ελληνικής πολιτικής, θα είναι τα ίχνη της πύρινης τροχιάς της.

Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ