[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εκείνα τα πρώτα δράματα της εφηβείας

Ήταν το καλοκαίρι του ΄72 νομίζω που έμαθα βουτιές με το κεφάλι.

Είχα κι ένα μαγιό μπλε, με άσπρο ρέλι, εξαιρετικά μοδάτο για την εποχή, ό,τι πρέπει για να κάνω το κομμάτι μου στην πισίνα μπροστά στα εκστατικά μάτια της πιτσιρικαρίας που έκανε κερκίδα για την πάρτη μου. Το θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι. Όχι μόνο γιατί υπήρξα η θεά της κατάδυσης, αλλά και γιατί είχα ερωτευτεί ένα γατάκι που βρήκα στον δρόμο, έρως με την πρώτη ματιά, από εκείνους που δεν παίζονται με τίποτα. Το μάζεψα λοιπόν, το πήγα στη μάνα μου και με όσο πιο πονεμένο ύφος διέθετε το ρεπερτόριο μου της ζήτησα να το πάρω μαζί μου στην Αθήνα. Θρήνος για το γατί. Εκείνη βράχος. Ανένδοτη. Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να το επιστρέφει στη βάση του και με πόνο ψυχής να το ακούω να σκούζει και να τρέχει πίσω μου καθώς απομακρυνόμουν. «Παιδί είναι, δεν βαριέσαι, θα της περάσει», έλεγαν οι θείες μου. Και όντως όλο εκείνο το δράμα του αποχωρισμού ξεθώριασε σιγά σιγά και όσο πλησίαζε ο Σεπτέμβριος μπερδευόταν με τον θρίαμβο της πισίνας.

Ο Σίμος- γιος μιας εκ των κολλητών μου- έκλεισε φέτος τα 14 και για πρώτη φορά παρατήρησα ένα ελαφρύ σκουρόχρωμο χνουδάκι γύρω από το πάνω του χείλος. Όταν πλησίαζε το τέλος των διακοπών του, πρότεινε στη μάνα του να τον αφήσει να τον φιλοξενήσει μια κοινή μας φίλη, να πάρει μια μικρή παράταση ο νεοανακαλυφθείς παράδεισος των πρώτων εφηβικών διακοπών του.

Στην αρχή την παρακάλεσε σαν παιδί. Μετά με θυμό – αντρικό θυμό… Εκείνη τρελάθηκε. Δεν περίμενε τέτοια σθεναρή επιμονή και τόσα νεύρα. Το νεόκοπο χνούδι του (και ό,τι αυτό σήμαινε για τον καθρέφτη του) είχε επιπτώσεις τελικά. Ένα βράδυ βάρεσε την πόρτα του δωματίου τους κι εξαφανίστηκε επί ώρες, μέσα στη νύχτα. Την επομένη, σαν βρεγμένη γάτα, την ακολούθησε στο πλοίο και με βλέμμα βαρύ και πονεμένο μας είπε αντίο, μουρμουρίζοντας. Αχ, εκείνα τα πρώτα δράματα της εφηβείας (σκεφτόμουν εγώ). Τόσο ύπουλα βαθιά και τόσο γελοία ταυτόχρονα. Μαγιό μπλε, με άσπρο ρέλι, ένα γατί που κλαίει στην άκρη του δρόμου κι ένας Σίμος έξαλλος που κλωτσάει τις πόρτες και ορμάει έξω, στην ελευθερία του. Δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ακριβώς γιατί είναι παιδί.