[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Φαντασιώσεις «σατανικών σχεδίων…»

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ μια σημαντική ομάδα διανοουμένων (και κυρίως πανεπιστημιακών) να έχουν ασπασθεί και να προβάλλουν τόσο άκριτα απλοϊκές θεωρίες συνωμοσίας για τις πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις; Κι όμως είναι δυνατόν. Περιδιαβάζοντας τα διάφορα ηλεκτρονικά δίκτυα επικοινωνίας με διακίνηση απόψεων και ιδεών κυρίως πάνω στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» (Κυπριακό, Μακεδονικό, ελληνοτουρκικές σχέσεις, βιβλίο Ιστορίας κ.ά.) μένει κανείς κατάπληκτος από «τα όσα γράφονται και υποστηρίζονται» από άτομα (διανοούμενους, πανεπιστημιακούς κ.λπ.) που υποτίθεται διακονούν την κριτική σκέψη.

Πρώτα απ΄ όλα τη συνωμοτική άποψη ότι από κάπου (Ουάσιγκτον;) έχει εκπονηθεί και προωθείται ένα «σατανικό σχέδιο» δημιουργίας «νέας παγκόσμιας τάξης» που, μεταξύ άλλων, έχει ως στόχο τον… αφανισμό της Ελλάδας. Τώρα από πού προκύπτει ότι υπάρχει ένα τέτοιο καταχθόνιο σχέδιο παραμένει ένα μυστήριο που ούτε και αυτοί που το διακινούν μπορούν να εξηγήσουν. Ως γνωστόν, η φράση «νέα τάξη» («new world order») χρησιμοποιήθηκε στη σύγχρονη εκδοχή της για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου από τον Τζ. Μπους (πατέρα) ως στρατηγικός στόχος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Αλλά ούτε «σχέδιο» υπήρξε ούτε βεβαίως «πολιτική» και κυρίως ούτε ικανότητα επιβολής οποιασδήποτε «νέας τάξης». Οι ΗΠΑ δεν μπορούν σήμερα να επιβάλουν «τάξη» σε μία μεμονωμένη χώρα, το Ιράκ, πόσω μάλλον σε παγκόσμια κλίμακα. Έτσι το δήθεν σχέδιο δημιουργίας νέας τάξης βρίσκεται στις φαντασιώσεις συνωμοτικού χαρακτήρα ορισμένων. Πρόκειται όμως για επικίνδυνες φαντασιώσεις. Ένα δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από τα δίκτυα αυτά είναι ο βαθύτατος «αντι-κοσμοπολιτισμός» ορισμένων. Οτιδήποτε σημαίνει «ανοιχτά σύνορα», παγκόσμια ολοκλήρωση, παγκοσμιοποίηση κ.λπ. αντιμετωπίζεται (επιεικώς) με καχυποψία και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Απορρίπτεται τη στιγμή που χρησιμοποιείται το κατ΄ εξοχήν κοσμοπολίτικο μέσο για τον σκοπό αυτό: δηλ. το Διαδίκτυο. Η σωτηρία για όλα φαίνεται να βρίσκεται στο περίκλειστο εθνικό κράτος. Διεθνής κοινότητα, Ευρωπαϊκή Ένωση, παγκόσμια διακυβέρνηση κ.λπ. θεωρούνται λίγο-πολύ ως επικίνδυνα πράγματα. Κι όμως το πλέον επικίνδυνο είναι ότι όλα αυτά (μπορεί να) διδάσκονται σε νέους ανθρώπους στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα και σε χώρα πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ