Έφυγε ο αγαπημένος ζωγράφος των Ιονέσκο, Φουκό

ΙΝFΟ

Έργα του Ντίκου Βυζάντιου θα εκτίθενται στο Μουσείο Μπενάκη από τις 7 Σεπτεμβρίου.

Ζωγράφος και διανοούμενος της ελληνικής καλλιτεχνικής διασποράς, ο Ντίκος- Κωνσταντίνος Βυζάντιος πέθανε το Σάββατο στη Μαγιόρκα της Ισπανίας, έχοντας ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παρίσι. Ο θάνατος ήρθε λίγες βδομάδες πριν από το άνοιγμα της έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη, στις 7 Σεπτεμβρίου, που θα έδινε την ευκαιρία στους νεώτερους να γνωρίσουν το έργο ενός «φανατικού ζωγράφου», όπως περιέγραφε ο ίδιος τον εαυτό του, που σε καιρούς δύσκολους για την παραζωγραφική υπερασπίσθηκε μια ιδιότυπη παραστατικότητα, στην οποία η απεικόνιση της μορφής έχει περάσει από το καμίνι της αφαίρεσης.

Ο Ντίκος Βυζάντιος ήταν απόγονος παλιάς φαναριώτικης οικογένειας, γιος του Περικλή Βυζάντιου, ενός φωτισμένου ζωγράφου της γενιάς του ΄30 και αδελφός της καταξιωμένης γκαλερίστας Μαριλένας Λιακοπούλου. Γεννήθηκε το 1924, σπούδασε ζωγραφική στο Εργαστήριο του Κωνσταντίνου Παρθένη και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αμέσως μετά τον πόλεμο όπου άρχισε να εκθέτει από το 1951. Το έργο και η αφαιρετική σκέψη του Βυζάντιου ενέπνευσαν σημαντικά κείμενα: «Το φως είναι σχήμα, είναι ζωή και φθείρεται, είναι φωτιά και πεθαίνει την ίδια στιγμή που ζει», έγραφε ο Ευγένιος Ιονέσκο, ενώ ο Μισέλ Φουκό αφιέρωσε ένα δοκιμιακό κείμενο για τη σημασία της διαμάχης μεταξύ του σχεδίου- γραμμή και του σχεδίου – σημείο, μεταξύ της φρενίτιδας και της αυτοσυγκράτησης. «Κάθε σημείο πρέπει να τοποθετείται σαν να ήταν το τελευταίο», σημείωνε «κι όμως δεν μπορεί να είναι το τελευταίο παρά για μια στιγμή».

Ο Ντίκος Βυζάντιος πίστευε ότι η «ζωγραφική είναι ένα είδος Πυθίας και ότι συχνά προλέγει αυτά που συμβαίνουν». Προείδε από το 1972, εποχή της εξαφάνισης της ανθρώπινης μορφής από τα έργα σύγχρονης τέχνης, την επάνοδο του ανθρώπου, στον κόσμο του τελάρου και ζωγράφισε τους ανθρώπους, αχνές, απομονωμένες μορφές, προλέγοντας την εποχή της αποξένωσης.

Ο Ντίκος Βυζάντιος εξέθετε παράλληλα τα έργα του στην Ελλάδα, στην οποία όπως έλεγε, επέστρεφε όπως επιστρέφουμε σε μια πηγή για να πιούμε και να ξαναγυρίσουμε στη δουλειά.