ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΤΣΗΣ «Χωρίς παρόν και μέλλον η Εθνική Πινακοθήκη»

«Η επέκταση της Πινακοθήκης είναι ένα μπάλωμα.
Χρειάζεται ένα νέο μουσείο στο κέντρο» λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος των χρωμάτων και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης

ΙΝFΟ

«Π. ΤέτσηςΎδρα» στο Μέγαρο Π. Κουντουριώτη στην Ύδρα έως τις 15 Σεπτεμβρίου. Πληροφορίες στο τηλ.
22980.52210.

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην τέχνη για τον τόπο μας είναι η απουσία κρατικής στήριξης. Από την άλλη μεριά, αν υπήρχε ένα “αγκάλιασμα” από την Πολιτεία, θα ήταν πρόβλημα, θα δημιουργούσε ασφυκτικό κλίμα, σαν να ζούσαμε σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Όταν όμως ξέρουμε ότι το υπουργείο Πολιτισμού αποθέτει τα κλειδιά σε τεχνομητέρες (σπάνια σε τεχνοπατέρες) εξαρτώμεθα από εκείνους που εμπιστεύεται η κρατική αρχή, οπότε εμμέσως και πάλι δεν είμαστε ελεύθεροι. Ένας νέος για να πάει στην Μπιενάλε δεν εξαρτάται από την επιμελήτρια που διορίζεται από τον υπουργό;» λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος, δάσκαλος και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης, ο οποίος δεν κρύβει την αγωνία του για την πορεία της τέχνης.

Αν βρισκόταν ενώπιος ενωπίω με τον υπουργό Πολιτισμού; «Θα του έθετα το ζήτημα της ακαταλληλότητας της Πινακοθήκης που δεν της επιτρέπει να εκπληροί την αποστολή της, με αποτέλεσμα να μην έχει ούτε μέλλον ούτε παρόν», απαντά ο κ. Τέτσης, ο οποίος εκτός των άλλων είναι και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης. «Όταν όλα τα μουσεία δέχονται δωρεές σε έργα και σε χρήμα, φροντίζουν να τιμήσουν τον δωρητή με μια αίθουσα- για παράδειγμα- που φέρει το όνομά του. Η Πινακοθήκη βασίζεται στις συλλογές Σούτζου και Κουτλίδη, έχει δεχτεί δωρεές από τον Γκίκα, τον Μόραλη, τον Μυταρά και δική μου. Ξέρετε πού βρίσκεται το έργο μου «Λαϊκή Αγορά»; Κάτω από ένα ελενίτ στον περίβολο της Πινακοθήκης. Το κτίριο είναι μικρό και ακατάλληλο και η επέκτασή του είναι ένα μπάλωμα. Χρειάζεται ένα νέο μουσείο στο κέντρο».

Ο «ζωγράφος με χρώματα και πινέλα», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, έχει πίσω του μια καριέρα σχεδόν έξι δεκαετιών. Και ο απολογισμός του; «Δεν μετάνιωσα για τίποτα. Μόνο για ένα πράγμα: για το γεγονός ότι βιοποριστικά ζητήματα μου έτρωγαν τον χρόνο και δεν μου άφησαν όσο καιρό θα ήθελα και για να ζωγραφίσω και για να ζήσω. Θα ήθελα να έχω γλεντήσει περισσότερο. Από καλλιτεχνικής πλευράς είμαι ικανοποιημένος. Ό,τι έκανα δεν ήταν επαναστατικό για τη σημερινή τέχνη, αλλά ήταν για την ιδιοσυγκρασία μου. Κάθε φορά ανέβαινα ένα σκαλοπάτι που δεν ήταν ορατό στο μάτι του αμύητου θεατή. Όσον αφορά δε στο ότι θέλησα να γίνω δάσκαλος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, αν και πολλοί προέβλεπαν πως θα με φάει το σκοτάδι, εμένα μου έδωσε ζωή, γιατί ο μισθός έδιωξε από πάνω μου το άγχος του βιοπορισμού και η σχέση μου με τη νεολαία αποδείχθηκε δημιουργική. Λειτουργούσε σαν εναλλασσόμενο ρεύμα και περνούσα ωραία».

Και όσο για την επιτυχία; Ο Παναγιώτης Τέτσης την αποδίδει στο γεγονός ότι «ο κόσμος αγαπάει τη δουλειά μου επειδή βλέπει και καταλαβαίνει τι γίνεται. Πριν από 50 ή 60 χρόνια τα έργα μου θα εξέπλητταν το φιλότεχνο κοινό. Όσο για την εμπορική επιτυχία, έχει έρθει χωρίς να το επιδιώξω, χωρίς καλά- καλά να το καταλάβω. Ζωγραφίζω και με ενδιαφέρει να δείξω τη δουλειά μου. Αν τυχόν πουληθούν έχει καλώς, αλλά δεν ετοιμάζω έκθεση. Κάνω έργα τα οποία εκθέτω».


«Οι όροι έχουν αντιστραφεί»

Μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου ο τολμηρός ζωγράφος των χρωμάτων Παναγιώτης Τέτσης εκθέτει τις θάλασσές τουεπιλογή έργων της τελευταίας επταετίας- στην πατρίδα του την Ύδρα. Τι τον συγκινεί για να «πλημμυρίσει» τον καμβά του με τα νερά της; «Όταν είναι ακίνητη είναι τόσο παλ, αδιάφορη σχεδόν, σαν τις ημέρες της γαλήνης που είναι όμοιες. Όταν όμως είναι φουρτουνιασμένη, πότε σουρώνει, πότε εμφανίζεται δυνατή, πότε γίνεται γκρίζα, πότε μπλε, πότε μοβ…», λέει ο ζωγράφος, που παρά τα 82 του χρόνια δεν σταματά να ζωγραφίζει. «Και τι να γίνω;

Συνταξιούχος; Είμαι ολίγον συνταξιούχος ως υπηρέτης της παιδείας, αλλά αφού έχω το κουράγιο δεν τα παρατάω» σχολιάζει. «Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία κουράζομαι ευκολότερα, αλλά άμα αρχίσω δύσκολα σταματάω και πολλές φορές επανέρχομαι σε ένα θέμα. Τώρα, επειδή οι όροι έχουν αντιστραφεί πλέον και οι κυρίες προσφέρουν λουλούδια στους κυρίους, ζωγραφίζω τα λουλούδια που μου φέρνουν φίλοι και φίλες και μαζί με νεκρές φύσεις και ξερά κλαριά θα τα παρουσιάσω τον ερχόμενο Μάιο στις “Νέες Μορφές”».