Ινδία, το θαύμα των αντιθέσεων

Εξήντα χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της, η Ινδία όχι μόνο δεν έχει διαλυθεί, όπως προέβλεπαν πολλοί, αλλά έχει γίνει μια πολύχρωμη, δυναμική χώρα που μέσα από τις έντονες αντιφάσεις της δημιουργεί ένα οικονομικό θαύμα. Η ιστορία της Ινδίας είναι σαν σενάριο ταινίας του Μπόλιγουντ: κλάμα, δράμα, πολύς χορός και αίσιο τέλος.

«Έρχεται μια στιγμή, σπάνια στην ιστορία, όταν περνάμε από το παλιό στο καινούργιο, όταν μια εποχή τελειώνει και η ψυχή ενός έθνους, καταπιεσμένη επί πολύ, βρίσκει την έκφρασή της».

Μ΄ αυτά τα λόγια χαιρέτισε ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 15ης Αυγούστου 1947, την ανεξαρτησία της Ινδίας. Είχαν προηγηθεί μακρές και επίπονες διαπραγματεύσεις, έως ότου εκείνο το βράδυ το Πακιστάν και η Ινδία να χωριστούν σε δύο αυτόνομα κράτη, στο πλαίσιο της βρετανικής κοινοπολιτείας.

Εξήντα χρόνια αργότερα, η χώρα παραμένει ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό: 17 γλώσσες, 22.000 διάλεκτοι και όλες οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Στη δεκαετία του ΄80 ο Ρατζίβ Γκάντι είχε ως κεντρικό του σύνθημα το «Μέρα Μπαράτ Μαχάν» (Η Ινδία μου είναι μεγάλη). Τότε πολλοί το ήλπιζαν αλλά λίγοι το πίστευαν. Σήμερα, αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται πραγματικότητα.

Το ΑΕΠ και η φτώχεια.
Παθιασμένη και θυελλώδης, πυρηνική δύναμη, με αποστολές αστροναυτών στο Διάστημα, τα τελευταία 15 χρόνια η Ινδία είναι η δεύτερη πιο γοργά αναπτυσσόμενη χώρα του κόσμου – μετά την Κίνα- με ρυθμό ανάπτυξης που ξεπερνά το 8% ετη- σίως, κάτι που προβλέπεται να συνεχισθεί και την επόμενη δεκαετία. Το 2050 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα είναι 35 φορές μεγαλύτερο από το σημερινό.

Δίπλα από τις υπερσύγχρονες επιχειρήσεις και τις ευφυΐες που στελεχώνουν τις πολλές «Σίλικον Βάλεϊ» της Ινδίας ζουν τα 400 εκατομμύρια των ανθρώπων που επιβιώνουν με 1 δολάριο την ημέρα. Λίγο πιο πέρα από τις παράγκες και τα 160 εκατομμύρια «ανέγγιχτους» ανθεί το Μπόλιγουντ, η βιομηχανία του θεάματος με το μεγαλύτερο κοινό στον κόσμο.

«Ξόδευε, ξόδευε…». Πολλοί Ινδοί τής, όλο και αυξανόμενης, μεσαίας τάξης διασκεδάζουν και καταναλώνουν χωρίς να ανησυχούν ιδιαίτερα. «Το μάντρα για τη γενιά των γονιών μου ήταν επί πολλά χρόνια: αποταμίευε, αποταμίευε, αποταμίευε», λέει ο 22χρονος Κέντια Ιγκούλ, που ψωνίζει σ΄ ένα ολοκαίνουργιο εμπορικό κέντρο στο Νέο Δελχί.

«Το μάντρα τη δικής μου γενιάς είναι: ξόδευε, ξόδευε, ξόδευε».

Όμως, όταν η θρησκευτική βία, η παιδική εργασία, οι συνεχείς αντιπαραθέσεις με το Πακιστάν και η πολιτική διαφθορά γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, στα καροτσάκια του Νέου Δελχί εμφανίζεται το σύνθημα: «Μέρα Μπαράτ Παρεσάν» (Η Ινδία μου είναι προβληματική).


Φτώχεια και 80 εκατ. κινητάπαρθενιά και 2 εκατ. πόρνες!

Το κλισέ των αντιθέσεων βρίσκει στην Ινδία την πραγματική του έκφραση. Οι αγελάδες συνεχίζουν να κυκλοφορούν γαλήνιες στους δρόμους, όμως ήδη 80 εκατομμύρια Ινδοί έχουν κινητά τηλέφωνα, ενώ 2,5 εκατομμύρια προστίθενται κάθε μήνα. Οι φτωχές οικογένειες συνεχίζουν να κάνουν αμβλώσεις όταν μάθουν ότι το έμβρυο είναι θηλυκό, ο γυναικείος αναλφαβητισμός φθάνει το 54%, αλλά η χώρα στρέφεται στη βιομηχανία της ομορφιάς, «παράγοντας» διαρκώς καλλονές για το θέαμα και τα διεθνή καλλιστεία.

Αυτή είναι η χώρα των χιλίων και μία αντιθέσεων, η χώρα που γέννησε το Κάμα Σούτρα αλλά αποδοκιμάζει τις δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας και απαιτεί από τις γυναίκες να φθάνουν παρθένες στο νυφικό κρεβάτι, η χώρα που απαγορεύει την πορνεία, αλλά απασχολεί στη συγκεκριμένη βιομηχανία πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους. Σ΄ αυτήν τη χώρα, παρατηρούν σήμερα οι επισκέπτες, υπάρχει μια αίσθηση στόχου που δεν υπήρχε παλαιότερα. Ίσως γιατί η παραδοσιακή μοιρολατρία δίνει τη θέση της σε μια νέα, πεινασμένη για επιτυχίες, γενιά. Και οι οδηγοί των ρίκσο (τρίτροχα αμαξάκια) βρήκαν ένα νέο σύνθημα: «Μέρα Μπαράτ Τζαουάν» (Η Ινδία μου είναι νέα).