«Πυροβόλησαν χωρίς προειδοποίηση»

«Δεν έγινε καμία καταδίωξη». Ο χειριστής και ιδιοκτήτης του φουσκωτού σκάφους Θεμιστοκλής Μίαρης, μιλώντας στα «ΝΕΑ», υποστηρίζει ότι το φουσκωτό ούτε ανέπτυξε ταχύτητα ούτε επιχείρησε να εμβολίσει το περιπολικό την περασμένη Κυριακή στη Χίο. Ισχυρισμός που που αν ευσταθεί, καταρρίπτει τους ισχυρισμούς των Λιμενικών.

O χειριστής λέει ότι μόλις έπεσαν πάνω τους ο προβολέας και οι απροειδοποίητες ριπές, «σταματήσαμε αμέσως». Επιρρίπτει ευθύνες στους Λιμενικούς για ελλιπείς πρώτες βοήθειες που παρείχαν στον 48χρονο φίλο του. «Το περιπολικό δεν είχε ούτε καν μια γάζα» τονίζει, ενώ για τις «διαρροές» που τον φέρουν μπλεγμένο σε παράνομες δραστηριότητες αναφέρει ότι δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Πότε αντιληφθήκατε το σκάφος του Λιμενικού;

Φτάνουν πάνω μας δέκα παρά τέταρτο με δέκα παρά δέκα. Δεν προλάβαμε να καταλάβουμε τίποτα. Πλέαμε με 15-18 κόμβους. Βλέπουμε πίσω μας ένα σκοτεινό όγκο. Λέω, «τι είναι αυτό ρε παιδιά;». Με το

«ΟΥΤΕ ΓΑΖΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ»

«Όταν μας ανέβασαν στο σκάφος του Λιμενικού δεν είχαν φαρμακείο για να δώσουμε τις πρώτες βοήθειες στον φίλο μου που αιμορραγούσε»

που το λέω, ανάβει ένας προβολέας, μας στοχοποιεί και αρχίζουν να μας πυροβολούν. Δεν υπήρχε καμία προειδοποίηση. Ούτε μπλε φανός ούτε κόκκινος. Τίποτα. Πλήρης συσκότιση. Δεν είχαν αναμένα φώτα. Ούτε τον λευκό φανό.

Κάνω με τα χειριστήριά μου «κράτει» επιτόπου το σκάφος. Τρομάξαμε. Γυρίζω να τους μιλήσω. Έχει ήδη φάει ο φίλος μου μία σφαίρα στο πλευρό. Λέει, «με χτυπήσανε». Σηκώνουμε τα χέρια και τρώει άλλη μία στο χέρι. Του ακρωτηριάζει τελείως το χέρι… Όλα αυτά διαρκούν, το πολύ, πέντε λεπτά. Εμείς είμαστε σταματημένοι. Έρχονται γύρω μας. Φωνάζουμε, «μας σκοτώσατε». Το λιμενικό γυρίζει και περνάει από πάνω μας. Προσπάθησαν να το κόψουν στα δύο για να βουλιάξει. Προχωράνε στο μισό μίλι, γυρίζουν και έρχονται δίπλα μας.

Φωνάζουμε, «τι κάνετε, σκοτώσατε τον άνθρωπο…». Εκεί καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Μας λένε, «Έλληνες είστε, ρε παιδιά;». Έπεσε μάλιστα το όπλο του Λιμενικού απ΄ τα χέρια.

Πόσες φορές πυροβόλησαν;

Ο φίλος μου δέχτηκε δύο σφαίρες. Το σκάφος έχει στο πιλοτήριο 4- 5. Από θαύμα δεν με χτύπησαν. Άλλες 12-13 είναι μέσα στο σκάφος, χώρια πόσες εξοστρακίστηκαν. Πρέπει να έριξαν πάνω από 40.

«Δεν έγινε καταδίωξη»
Καταδίωξη δεν έγινε ούτε μπορούσε να γίνει, λέει ο χειριστής του φουσκωτού. «Το σκάφος του Λιμενικού είναι 30 τόνων, “φοράει” δύο μηχανές πετρελαίου, συνολικά 800 ίππους. Το δικό μου είναι 6 τόνων με δύο μηχανές βενζίνης, συνολικά 1.050 ίππους.

Αυτό καταρρίπτει τον ισχυρισμό της καταδίωξης. Όταν η ανώτερη ταχύτητα ενός σκάφους του Λιμενικού είναι 40 κόμβοι και το δικό μου πιάνει 70, υπήρχε περίπτωση να μου κάνουν καταδίωξη και να με πιάσουν; Αυτό σκεφτείτε.

Αλλά και για τον εμβολισμό που λένε οι λιμενικοί ότι επιχειρήσαμε: Είναι δυνατόν να πέσει μια… βέσπα σε μια νταλίκα και να την εμβολίσει; Μας λένε ότι πήγαμε με ένα φουσκωτό- δηλαδή μπαλόνια- να εμβολίσουμε ένα σκάφος του Λιμενικού, σιδερένιο 30 τόνων…».

«Δεν είχαν φαρμακείο»
«Από τη στιγμή που ανεβήκαμε στο πλωτό του Λιμενικού, δένω το χέρι του φίλου μου με μια λευκή μπλούζα δική μου, για να μην το δει. Ζητάω από έναν λιμενικό την μπλούζα του για να του δέσουμε το χέρι. Η δική μου έσταζε πλέον. Μου τη δίνει. Την τυλίγω και τους λέω, “φέρτε ένα φαρμακείο, κάτι”. Λένε, “δεν έχουμε”. Το πλωτό δεν είχε φαρμακείο… Ζητούσα γάζα και έλεγαν, “δεν έχουμε”.

Το ασθενοφόρο έτσι τον παρέλαβε. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Ο μηχανικός έβγαλε το κορδονάκι από τη φόρμα για να του δέσω τις μπλούζες και να σταματήσω την αιμορραγία. Επιπλέον, παρακαλούσαμε να βάλουν τον φίλο μας μέσα στην καμπίνα επειδή έτρεμε, είχε σπασμούς. Δεν μας άφηναν».
«Δεν κρυβόμαστε, δεν είμαστε εγκληματίες»

«ΤΟ ΜΟΝΟ που βρήκαν για μένα ήταν μία απόφαση- είχα καταδικαστεί ερήμην εδώ και έξι μήνες- για ασφαλιστικές εισφορές 2.300 ευρώ που χρωστούσα. Τα πλήρωσα. Επιπλέον, μας λένε εγκληματίες. Κρυβόμαστε από κάπου; Κρατηθήκαμε έστω και ένα λεπτό;».

Οι τρεις φίλοι, όπως λέει ο κ. Μίαρης, απέπλευσαν γύρω στις δυόμισι το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής από το Πόρτο Ράφτη με προορισμό την Ικαρία. «Ξεκινήσαμε για να πάμε στο σπίτι του ενός εκ των δύο που είχε σπίτι στο νότιο άκρο της Ικαρίας, για ένα διήμερο- τριήμερο. Για μια εκδρομή».

Χειριστής του σκάφους ήταν ο κ. Μίαρης, ο οποίος είναι και ιδιοκτήτης του φουσκωτού. Ο ίδιος δηλώνει σκίπερ και ασχολείται αποκλειστικά με τα σκάφη εδώ και 15 χρόνια. Αγοράζει, φτιάχνει, πουλάει και νοικιάζει σκάφη. Είχε αγοράσει το φουσκωτό πριν από ενάμιση μήνα και αυτό ήταν το πρώτο του ταξίδι.

Στο σημείο της εμπλοκής πώς βρεθήκατε;

Είχαμε σταματήσει ανάμεσα στην Άνδρο και την Τήνο για ένα μπάνιο, σε έναν μικρό κόλπο. Είχε λίγο καιρό. Λέω για να μην ταλαιπωρηθούμε να το κρατήσουμε λίγο προς τη Χίο και θα έχουμε πίσω μας τον καιρό. Έτσι βρεθήκαμε εκεί. Σημειωτέον, το μέρος δεν είναι στη Χίο. Είναι ανάμεσα στη Χίο και την Ικαρία. Στα 150 μίλια, η παρέκκλισή μου ήταν 20 μίλια.

Το γεγονός ότι βρέθηκαν εκεί, λέει, δεν σημαίνει τίποτα. «Εμείς δεν είμαστε βαπόρι. Είμαστε ένα σκάφος αναψυχής. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χαράσσουμε μία ρότα συγκεκριμένη».

Ακούστηκε πως παρ΄ ότι πηγαίνατε εκδρομή, δεν είχατε μαζί σας αποσκευές;

Αν δείτε τα πλάνα στα κανάλια δείχνουν τα ρούχα μας. Τα σακβουαγιάζ. Τις αποσκευές που χρειαζόμασταν για ένα διήμερο. Το σκάφος είναι κατάλληλο για τέτοια ταξίδια;

Είναι σκάφος ανοιχτής θαλάσσης φουσκωτό (9,90 μέτρα) και έχει δύο μηχανές (έσω- έξω), σύνολο 1.050 άλογα. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 70 κόμβων. Δεν βουλιάζει. Έχει 100 σημεία στεγανά. Φανταστείτε ότι πέρασαν από πάνω μας και δεν βουλιάξαμε…

«Διαρροές» αναφέρουν ότι το σκάφος είχε δηλωθεί με μικρότερη ιπποδύναμη, ότι δεν υπήρχαν στοιχεία για το όνομά του…

Όλα τα έγγραφα του σκάφους είναι στο Λιμεναρχείο. Τα έχω δώσει όλα από την πρώτη στιγμή. Το σκάφος το αγόρασα με το όνομα «sea Αngel». Όλα φαίνονται.

Όπως και οι σημαίες. Η ελληνική και η ευρωπαϊκή.


«Με μεγάλη καθυστέρηση φθάσαμε στο νοσοκομείο»

Ο ΧΕΙΡΙΣΤΗΣ του φουσκωτού καταγγέλλει ότι καθυστέρησαν αρκετά μέχρι να φτάσουν στο νοσοκομείο από το σημείο της εμπλοκής. «Από το σημείο όπου έγινε μέχρι που μας έβγαλαν, κάναμε πάνω από τρία τέταρτα. Και αυτό, διότι κόπηκε το πρώτο σχοινί με το οποίο έδεσαν το φουσκωτό στο περιπολικό. Χρειάστηκε αρκετή ώρα για να το ξαναδέσουν.

Μας έβγαλαν σε ένα λιμανάκι. Μας λένε τα παιδιά από το ασθενοφόρο, “γιατί δεν σας πήγαν στο λιμάνι που είναι δύο λεπτά από το νοσοκομείο;”. Συνεπώς κάναμε άλλα είκοσι λεπτά για να φτάσουμε στο νοσοκομείο. Φτάσαμε έντεκα με έντεκα και δέκα».