Θα τον εκτελέσουν για έναν φόνο που δεν είδε!

Σε τρεις εβδομάδες από σήμερα, στο Χάντσβιλ του Τέξας, της αμερικανικής Πολιτείας που κατέχει το ρεκόρ στις εκτελέσεις, θα θανατωθεί ένας άνθρωπος που δεν σκότωσε κανέναν. Απλώς έτυχε να ζει στο Τέξας, όπου εκτελούνται και όσοι θα μπορούσαν- κατά την άποψη των ενόρκων- να είχαν προβλέψει ή προλάβει ένα έγκλημα.

«Αυτή η μηχανή, άπαξ και τεθεί σε λειτουργία, είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει» λέει ήρεμα ο 30χρονος Κένεθ Φόστερ καθισμένος απέναντί μου, από την άλλη πλευρά του αλεξίσφαιρου τζαμιού, στη σωφρονιστική μονάδα Πολάνσκι, εκεί όπου περιμένουν τον θάνατό τους 390 άνθρωποι. Ακουμπά

«ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ»

«Δεν θέλω ούτε προσευχές ούτε κεριά» λέει. «Θέλω να κινητοποιηθούν για μένα. Κάθε θανατική ποινή είναι μια ήττα για την κοινωνία»

το ρολόι του μπροστά του και το κοιτάζει συχνά, σαν να θέλει να ελέγξει τον χρόνο. Γι΄ αυτή τη συνέντευξη δικαιούται 45 λεπτά. Καθημερινά δικαιούται μόνο ένα τηλεφώνημα διάρκειας 5 λεπτών. Βρίσκεται εδώ μέσα 10 χρόνια. Του μένουν, αν δεν δεχθεί το Εφετείο του Όστιν να επανεξετάσει τις επόμενες ημέρες την υπόθεσή του και δεν του δώσει χάρη ο κυβερνήτης Ρικ Πέρι (ο οποίος δεν έχει δώσει ποτέ χάρη), ακριβώς τρεις εβδομάδες ζωής.

Ο νόμος περί συνεργών
Ο Φόστερ καταδικάστηκε σε θάνατο βάσει του νόμου περί Συνεργών, ενός νόμου που υιοθέτησαν έξι αμερικανικές Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αλλά μόνο στο Τέξας μπορεί να επιβληθεί θανατική ποινή. Ο Κένεθ δεν αναλώνεται σε κατηγορίες, μιλά μόνο με γεγονότα. Υπενθυμίζει πως δεν σκότωσε κανέναν και ότι ήταν αδύνατο να προβλέψει πως ο Μαουρίτσιο Μπράουν, ο ένας από τους τρεις άνδρες με τους οποίους βρισκόταν εκείνη τη μοιραία βραδιά του Αυγούστου του 1996 θα σκότωνε τον Μάικλ Λαχούντ Τζούνιορ. Δύο φορές είχε σκεφτεί ο Κένεθ εκείνη τη νύχτα να αφήσει τους υπόλοιπους τρεις, ήταν όμως αυτός που οδηγούσε, είχε δανειστεί το αυτοκίνητο του παππού του, του μοναδικού συγγενούς που τον φρόντιζε. Η παρέα του είχε μόλις διαπράξει δύο μάλλον αξιοθρήνητες ένοπλες ληστείες, αποσπώντας 300 δολάρια από περαστικούς. Λίγο αργότερα ο φίλος του Μαουρίτσιο Μπράουν είχε βγει από το αυτοκίνητο στο κατόπι μιας κοπέλας. Στο μεσοδιάστημα έγινε ο φόνος, για τον οποίο ο Κένεθ λέει πως ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτε. Όταν ομως είδε τον Μαουρίτσιο να επιστρέφει ξέπνοος και χλωμός, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τρομοκρατήθηκε. Ενστικτωδώς, πάτησε το γκάζι στο τέρμα. Αυτό ήταν…


Τέξας, η Πολιτεία της θανατικής καταδίκης

Ο ΚΕΝΕΘ δεν κατηγορεί αυτούς που τον καταδίκασαν ότι τον έκριναν με βάση το (μαύρο) χρώμα του. Δεν μιλά καθόλου για τον πατέρα του θύματος, τον Μάικλ Λαχούντ, λευκό δικηγόρο. Μιλά όμως για τα «αλλεπάλληλα λάθη», για την πρώτη, «εντελώς άπειρη» δικηγόρο που του διόρισαν, για την μπερδεμένη μαρτυρία του Τζούλιους Στιν, ενός από τους τρεις, ο οποίος χρόνια αργότερα ομολόγησε πως ο Κένεθ δεν είχε καμία σχέση με το έγκλημα. «Δεν θέλω ούτε προσευχές ούτε κεριά», λέει. «Θέλω να πολεμήσουν και να κινητοποιηθούν για μένα. Κάθε θανατική ποινή είναι μια ήττα για την κοινωνία». Μόνο από τις αρχές του χρόνου, η κοινωνία του Τέξας έχει υποστεί 19 τέτοιες «ήττες», σε σύνολο 32 σε ολόκληρες τις ΗΠΑ.