[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τελικά, εμείς τρελαθήκαμε…

Oι δύο τελευταίοι καλοκαιρινοί μήνες ένα πράγμα με έκαναν να καταλάβω: ο καιρός σίγουρα δεν τρελάθηκε. Θα μας βόλευε βέβαια μια τέτοια διαπίστωση, αλλά δυστυχώς δεν ισχύει.

Αντίθετα, εμείς τρελαθήκαμε και δεν υπολογίζουμε τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό μας.

Μέχρι πριν από μερικές μέρες τρέχαμε και δε φτάναμε με τις φωτιές στην Ελλάδα. Μετά ήρθαν οι πλημμύρες. Καταστράφηκαν οι κάτοικοι του Έβρου που είδαν τα σπίτια και τα καταστήματά τους να γεμίζουν με νερό.

Αυτό που δεν είδαμε είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Μετά την ξηρασία, θα έπρεπε να μπούμε σιγά- σιγά στα πρωτοβρόχια και μετά στις καταιγίδες και τις πλημμύρες. Τι απότομα πράγματα είναι αυτά!

Η ίδια κατάσταση στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ιταλία καίγονται, ενώ λίγο πιο ανατολικά, στη γειτονική μας Βουλγαρία, φουσκώνουν τα ποτάμια από τις έντονες βροχοπτώσεις. Ηφαίστεια ενεργοποιούνται και τροπικοί μουσώνες κάνουν την εμφάνισή τους. Θα τολμήσω να κάνω την ερώτηση, χωρίς βέβαια να περιμένω καμία απάντηση. Ποιος φταίει για τις κλιματικές αλλαγές; Μόνο η πολιτική του Μπους και των αρχηγών των μεγάλων κρατών; Δε λέω, έχουν πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση του πλανήτη. Αλλά μήπως, λέω μήπως, φταίω κι εγώ, οι φίλοι μου, οι γονείς μου, όλοι μας; Όταν μπορείς να κάνεις ανακύκλωση σε χαρτί, πλαστικό ή γυαλί, γιατί να μην το κάνεις; Όταν, αντί να πετάξεις το σακουλάκι με τα πατατάκια που τρως από το παράθυρο του αυτοκινήτου, μπορείς να το αφήσεις στην άκρη και να το πετάξεις στον κάδο κάτω από το σπίτι σου, γιατί να μην περιμένεις;

Ένας φίλος σε μια ανάλογη συζήτηση εξοργίστηκε:

«Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει εγώ να προσπαθώ συνέχεια για το περιβάλλον και όχι η Πολιτεία;». Μα, φίλε μου, αν όλοι σκεφτόμασταν έτσι, τότε από απλός σκουπιδοτενεκές που έχει καταντήσει ο πλανήτης, θα μετατραπεί σε απέραντη χωματερή.