11άδα χωρίς κόουτς

Το πρώτο φιλικό του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη μπορεί να προβλημάτισε τους οπαδούς του, αλλά έδειξε και κάποια πράγματα.

Τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν μετά το 1-2 του φωτεινού πίνακα έχουν να κάνουν με δύο παραμέτρους, που δεν είναι εύκολο να αγνοήσει κάποιος.

Η μία αφορά στο γεγονός ότι οι ομάδες που χτίζονται από την αρχή χρειάζονται (αρκετό) χρόνο για να φτάσουν σε ένα καλό επίπεδο. Το δίδαξε αυτό ο νικητής της αναμέτρησης Πανιώνιος, ο οποίος είχε μόλις δύο αλλαγές στη βασική του ενδεκάδα.

Τον Κουμορτζί στη θέση του Ενσαλίβα και τον Κόντι αντί του Μπρέσκα. Από κει και πέρα, οι «κυανέρυθροι» είχαν την ίδια ομάδα και πάνω απ΄ όλα τον ίδιο προπονητή. Λογικό ήταν λοιπόν να βγάλουν αυτή την ομοιογένεια στον αγωνιστικό χώρο και να κάνουν δύσκολη τη ζωή των ποδοσφαιριστών του Λεμονή.

Αντιθέτως στον Ολυμπιακό ήρθαν πολλοί καινούργιοι παίκτες, αφού οι «ερυθρόλευκοι» ήταν υποχρεωμένοι να φτιάξουν καινούργια ομάδα (12 συμβόλαια έληξαν στο μεγάλο λιμάνι πριν από δύο μήνες) και τώρα μέχρι να καταλάβουν στο χόρτο ο ένας τα πατήματα του άλλου θα χρειαστεί υπομονή, λέξη που μάλλον είναι άγνωστη τα τελευταία χρόνια στους πρωταθλητές.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ παράμετρος είναι ίσως και η πιο σημαντική. Αυτό που είναι πιθανό να λείπει από τον Ολυμπιακό της επόμενης περιόδου είναι οι… προπονητές που είχε στην ενδεκάδα του.

Ο Ριβάλντο, ο Τζόρτζεβιτς στα καλά του, ο Καστίγιο, ο Στολτίδης και ο Κωνσταντίνου είχαν τον τρόπο να βγάζουν την ομάδα από το αδιέξοδο. Και πέρυσι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε καμιά σπουδαία μπάλα (αν και στα φιλικά ήταν άπιαστος), αλλά όταν το ματς στράβωνε, είχε τους παίκτες που διέθεταν την κλάση για να το αλλάξουν και να το πάνε εκεί που ήθελαν αυτοί.

Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός γύρισε από το ημίχρονο κάποια παιχνίδια. Και μάλιστα όχι ό,τι κι ό,τι παιχνίδια, αλλά αγώνες όπως ήταν αυτοί με τον Άρη και τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, τον ΟΦΗ στην Κρήτη και την ΑΕΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Αυτοί οι παίκτες μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο του κόουτς της ενδεκάδας με τη λογική ότι μπορούσαν να αλλάξουν με τις δικές τους ενέργειες τη ροή ενός αγώνα.

ΣΕ ΑΥΤΗ τη φάση ο Λεμονής και στη μετά Ριβάλ ντο εποχή θέλει να παίξει το 4-4-2 με τους τέσσερις της μεσαίας γραμμής αυστηρά στην ευθεία. Σύστημα εντελώς διαφορετικό απ΄ ό,τι εφήρμοζε τα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός, ο οποίος έτσι κι αλλιώς διακρινόταν για την αναρχία που είχε στο παιχνίδι του. Αναρχία που τον έβγαζε όμως πρωταθλητή στην Ελλάδα και τον περιόριζε στην τέταρτη (και τελευταία) θέση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ.

Κι απομένει να δούμε στην πράξη ποια θα είναι η απάντηση στο ερώτημα που τίθεται και αφορά το αν ο Ολυμπιακός θα είναι χειρότερος από πέρυσι στις εσωτερικές διοργανώσεις και καλύτερος στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Γιατί μπορεί οι «ερυθρόλευκοι» να απέκτησαν ικανούς ποδοσφαιριστές και να γέμισαν κυρίως τη μεσαία τους γραμμή (αν και ακόμη αναζητούν δύο παίκτες για τη θωράκιση της αριστερής πλευράς με την αποχώρηση και του Καστίγιο), ωστόσο απαιτείται να δούμε στο γήπεδο πώς θα τα καταφέρουν όλοι αυτοί να συνθέσουν ένα αξιόλογο σύνολο.

ΜΕΧΡΙ τώρα ο Ολυμπιακός βασιζόταν στις εμπνεύσεις των μαέστρων, αλλά στο εξής θα πρέπει υποχρεωτικά θα στηριχτεί στο παίξιμο όλης της ορχήστρας. Και όπως γνωρίζουμε καλά όλοι μας, τα «φάλτσα» δύσκολα τα συγχωρούν οι οπαδοί της ομάδας…