[ ΡΙΠΕΣ ] Εμπαιγμός

Η μεταχείριση που επεφύλαξε η κυβέρνηση στους 250.000

συμβασιούχους που βρήκε το 2004 αποτελεί, τριάμισι χρόνια μετά, το πλέον ακαταμάχητο τεκμήριο της αξιοπιστίας και των τωρινών προεκλογικών υποσχέσεών της. Και η πρακτική της κοροϊδίας, κωλυσιεργίας και των γραφειοκρατικών διαδικασιών που εφάρμοσε για να μην υλοποιήσει τη δέσμευσή της δείχνει τι περιμένει όσους ελπίζουν να επωφεληθούν από τις νέες υποσχέσεις της.

ΤΗΝ άμεση μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων υποσχόταν τότε διά στόματος του σημερινού Πρωθυπουργού. Μόλις 32.000 μονιμοποιήθηκαν, αλλά για πάρα πολλούς από αυτούς ακόμη δεν έχουν ξεπεραστεί όλα τα γραφειοκρατικά εμπόδια και παραμένουν μετέωροι. Και η κοροϊδία γίνεται μεγαλύτερη αφού τώρα, παραμονές εκλογών, ανακοινώθηκαν νέες ρυθμίσεις δήθεν για να επωφεληθούν όσοι δεν μονιμοποιήθηκαν με το περιβόητο Διάταγμα Παυλόπουλου. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι ρυθμίσεις αυτές στοχεύουν στη μονιμοποίηση των συμβασιούχων που προσέλαβε η σημερινή κυβέρνηση.

Η περίπτωση των συμβασιούχων δεν είναι η μοναδική προεκλογική εξαγγελία της Νέας Δημοκρατίας που εξελίχθηκε σε φάρσα. Το ίδιο συνέβη και με τους τρίτεκνους που θα χαρακτηρίζονταν πολύτεκνοι: ακόμη περιμένουν, όχι να χαρακτηριστούν πολύτεκνοι, αυτό μάλλον πρέπει να το ξεχάσουν, αλλά τα κάποια επιδόματα και διευκολύνσεις που τους υποσχέθηκε τελευταία η κυβέρνηση. Το ίδιο και με το ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων καθώς και το μισθολόγιο των στρατιωτικών- αστυνομικών, που το θυμήθηκαν και το ξαναϋπόσχονται, κουτσουρεμένο, μόλις τώρα. Το ίδιο με την έγκαιρη καταβολή των αποζημιώσεων και επιδοτήσεων στους αγρότες και πάει λέγοντας.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι πλέον έχει παρελθόν και επομένως οι πολίτες αξιολογούν τα πεπραγμένα της και κρίνουν την αξιοπιστία της. Και σίγουρα υποτιμά τη νοημοσύνη τους όταν τους υπόσχεται ξανά όσα τους έταζε το 2004 και δεν μπόρεσε να υλοποιήσει.