[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αλήθειες, παραμύθια ή ψέματα;

Όταν μυρίζει εκλογές, βρέχει υποσχέσεις. Το σύνθημα είναι ένα:

«πάρτε κόσμε»! Και δώσ΄ του οι παροχές, και δώσ΄ του οι προσλήψεις, και δώσ΄ του τα επιδόματα και δώσ΄ του οι δεσμεύσεις και δώσ΄ του οι εξαγγελίες. Και το έργο επαναλαμβάνεται κάθε τετραετία: ανατριχιάζει ο ψηφοφόρος από τα πολλά που ακούει και βαραίνει το κεφάλι του από τις πολλές ελπίδες για το μέλλον.

Ας αφήσουμε όμως για λίγο την κεντρική πολιτική σκηνή. Ας πάμε λίγο πιο μακριά, στην…

απομακρυσμένη Ελλάδα, στους κακοτράχαλους δρόμους, στα γεροντάκια που δίνουν ακόμη ζωή στα χωριουδάκια, στον βοσκό που δεν ξέρει τι σημαίνει καλοπέραση, στην αγρότισσα που δεν καταλαβαίνει από κρύο και από ζέστη κι ας έχουν γεμίσει τα χέρια της ρόζους- ηρωίδες και ήρωες πραγματικοί, σαν αυτούς που συναντώ στα χωριά της Ηπείρου.

Αυτοί, οι ξεχασμένοι γίνονται, τότε και μόνο τότε, πρωταγωνιστές. Οι βουλευτές γεμίζουν τη βαλίτσα με γραβάτες και κουστούμια ή με τζιν και πόλο μπλούζες- ανάλογα με το προφίλ που θέλουν να «φορέσουν»- και παίρνουν τα όρη και τα βουνά.

Επιμένουν πως το κράτος είναι… κοινωνικό και ευαίσθητο. Επιμένουν πως η παρουσία τους και μόνο, εκεί στην έδρα τους, το αποδεικνύει. Τότε είναι που αρχίζουν και οι παράπλευρες υποσχέσεις, σαν να λέμε τα παρακλάδια των κεντρικών εξαγγελιών.

Αλήθειες, παραμύθια ή ψέματα; Ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας από εμάς. Και μετά, όταν κλείσει η κάλπη; Μην τον είδατε τον Παναή! Προσοχή όμως γιατί είναι κάθε άλλο παρά απίθανο οι πολίτες να ρίξουν «μαύρο στον Μαυρογιαλούρο» και γιατί όχι και κάνα… φάσκελο.