Εναλλακτικά Φοβού τους Σοσιαλιστές…

Ο ΦΟΒΟΣ φυλάει τα έρημα. Τον Μάιο ο Νικολά Σαρκοζί εξελέγη στην Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Και τον Ιούνιο το κόμμα του επικράτησε στις βουλευτικές εκλογές. Η Δεξιά ήταν ήδη δώδεκα χρόνια στην εξουσία, υπό την ηγεσία του Ζακ Σιράκ. Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι μια νέα νίκηκαι η εξασφάλιση μιας επιπλέον πενταετίαςθα προκαλούσε εφησυχασμό.

Ωστόσο, ο νέος Γάλλος Πρόεδρος και το επιτελείο του είναι ρεαλιστές. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα μπορεί να έχασε. Αλλά ένα μεγάλο- αν όχι το μεγαλύτερο- μέρος του εκλογικού σώματος της Γαλλίας είναι αριστερόστροφο. Για να αντιμετωπίσει αυτή την πραγματικότητα, ο Σαρκοζί αποφάσισε το «άνοιγμα» της κυβέρνησής του προς τα αριστερά. Εκμεταλλευόμενος τη δυσφορία που έχουν προκαλέσει τα καπρίτσια του ζεύγους Ολάντ- Ρουαγιάλ στο Παρτί Σοσιαλίστ, αλλά και τον οπορτουνισμό κάποιων μεγαλοστελεχών, ο Γάλλος Πρόεδρος άρχισε να προσφέρει καρέκλες. Δεν έλειψε η ανταπόκριση. Κουσνέρ στο υπουργείο Εξωτερικών. Στρος- Καν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τζακ Λανγκ στην Επιτροπή Αναμόρφωσης των Θεσμών – και ο χορός της αποστασίας συνεχίζεται. ΜΕ ΤΟΝ φόβο του ΠΑΣΟΚ ζει και η κυβέρνηση Καραμανλή. Οι σημερινοί πενηντάρηδες που την αποτελούν, έζησαν μια εικοσαετία στην αντιπολίτευση, με μικρό οδυνηρό διάλειμμα την τριετία Μητσοτάκη. Για να γευθούν την εξουσία χρειάστηκε να πάνε από τον θείο Καραμανλή στον ανιψιό. Η εμπειρία αυτή έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό ρεφλέξ. Όσο κι αν οι νικητές του 2004 αντιμετωπίζουν με σύμπλεγμα ανωτερότητας τη Χαριλάου Τρικούπη και αρέσκονται να υποτιμούν τον Γιώργο Παπανδρέου, τόσο ανησυχούν μήπως το ΠΑΣΟΚ επανέλθει θριαμβευτικά στην εξουσία α λα 1993.

Ρηγίλλης και Μαξίμου ακολούθησαν διαφορετική γραμμή από τον Σαρκοζί. Δεν υπήρξε, βέβαια, προσπάθεια προσέλκυσης στελεχών του ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικές ή άλλες θέσεις. Υπήρξε όμως μια διαρκής προσπάθεια πολιτικής συκοφάντησης των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Από την απογραφή ώς τα εξοπλιστικά, από τη ρητορική Καραμανλή ώς τη δίκη της ΔΕΚΑ, η Ν.Δ. επιχειρούσε συστηματικά να «σπάσει» το ΠΑΣΟΚ. Η ενοχοποίηση δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το παρόν. Στη Χαριλάου Τρικούπη αποδόθηκε σχέδιο εμπρησμών ή έστω ικανοποίηση για τις καταστροφές από τις πυρκαγιές.

Το συμπέρασμα είναι πως, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, η νέα Δεξιά δεν έχει πολιτική αυτοπεποίθηση. Η ιδεολογική αυτάρκεια μιας Θάτσερ, ενός Ρήγκαν ή ενός Κολ ανήκουν στο παρελθόν. Τα δεξιά κόμματα της εποχής μας νιώθουν λίγο σαν στρατός κατοχής σε ανυπότακτη χώρα. Αν και αυτό τα οδηγεί σε ακραίες ή στρεβλές πολιτικές συμπεριφορές, είναι μια διαπίστωση που δικαιολογεί αισιοδοξία. Αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι οι προοδευτικές αριστερές αξίες έχουν επικρατήσει στην πολιτική. Άρα- παρά τις αποστασίες ή τις συκοφαντίες- είναι αναπόφευκτο ότι θα επανέλθουν και αυτοί που τις εκφράζουν.