Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Χωρίς κίνητρο

ΛΙΓΟΙ ΘΑ διαφωνήσουν με το σκεπτικό ότι το μέτρο της συλλογής αποδείξεων για μια σειρά από δαπάνες που εκπίπτουν του φόρου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Φταίει όμως ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε η κυβέρνηση να εφαρμόσει το μέτρο, που καθιστά την εφαρμογή του αμφίβολη και αναποτελεσματική. Κατ΄ αρχήν, θα ήταν κοινωνικά δίκαιο αν απευθυνόταν σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη και που δεν είναι άλλοι από τους χαμηλόμισθους, όσους βρίσκονται κάτω από το αφορολόγητο όριο- που είναι σήμερα 12.000 ευρώ- και λίγο πάνω από αυτό. Δηλαδή όποιος δηλώνει εισόδημα, για παράδειγμα, 11.000 ευρώ τον χρόνο και συγκεντρώνει αποδείξεις, να βρεθεί ένας τρόπος να του επιστρέφονται χρήματα, ώστε να μην εξαιρείται από το μέτρο. Μόνο έτσι η κυβέρνηση θα έστρεφε τη μεγάλη μάζα των καταναλωτών κατά της φοροδιαφυγής, που είναι και το ζητούμενο. Μόνο έτσι θα κατάφερνε να τους κάνει συμμάχους της. Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 3,3 εκατομμύρια νοικοκυριά (η μεγαλύτερη αριθμητικά κατηγορία) με μισθούς κάτω από το αφορολόγητο όριο, τα οποία δεν θα έχουν κανένα απολύτως όφελος αν μαζέψουν αποδείξεις. Ίσα- ίσα, αν ζητήσουν απόδειξη, π.χ. από τον ελαιοχρωματιστή που βάφει το σπίτι τους, το μόνο που θα πετύχουν θα είναι να επιβαρυνθούν με τον ΦΠΑ. Μηδαμινό είναι το όφελος και για όσους έχουν εισοδήματα λίγο πάνω από το αφορολόγητο, π.χ.

στα 15.000 ευρώ. Με άλλα λόγια το μέτρο θα έχει αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής μόνο αν αποκτήσουν κίνητρο και άλλες μεγάλες κατηγορίες φορολογουμένων, που τώρα εξαιρούνται.