[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καλοκαιρινές διαδρομές

Σε μικρές εστίες πολιτισμού μετατρέπονται τους καλοκαιρινούς μήνες πόλεις που αποτελούν σημείο συνάντησης ετερόκλιτων ανθρώπων. Για τις εκδηλώσεις αυτές δεν χρειάζεται να έχει κανείς επίσημη πρόσκληση.

Δεν απαιτείται καν επίσημο ένδυμα. Τις περισσότερες φορές, εξάλλου, οι δημιουργοί είναι άγνωστοι στο κοινό που φτάνει με καλή διάθεση να παρακολουθήσει τα δρώμενα. Στις πλατείες των χωριών επιστρατεύονται οι ξύλινες καρέκλες των σχολείων για να καθήσει ο κόσμος και οι έδρες των δασκάλων χρησιμεύουν για να στηθεί το πάνελ των ομιλητών. Άλλες φορές πάλι οι σχολικές αίθουσες μεταμορφώνονται σε μικρές γκαλερί για να φιλοξενήσουν διάφορα έργα.

Τέτοιες αφορμές γίνονται σημείο αναφοράς πολύ καιρό πριν οι καλοκαιρινοί επισκέπτες φτάσουν στον προορισμό τους, γιατί οι ντόπιοι θέλουν όλα να γίνουν σωστά και στην ώρα τους. Αφήστε που άλλοτε, πάλι, αυτές οι συναντήσεις ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά όρια της κοινότητας ή του χωριού. Το άγχος της για μια τέτοια έκθεση ζωγραφικής που διοργανώνεται το φετινό καλοκαίρι στα Φιλιατρά Μεσσηνίας μοιράστηκε τις τελευταίες μέρες μαζί μου η φίλη μου η Χριστίνα. Είχε αναλάβει να βάλει ένα χεράκι για την προετοιμασία της έκθεσης με τίτλο «Φόρος τιμής στον καλλιτέχνη Γιαν Ρόζεμπομ. Συνάντηση δύο πολιτισμών», έστω και αν δεν έχει βαθιά γνώση όλων των τάσεων της ζωγραφικής τέχνης.

Αποδέχθηκε την πρόταση για τον τόπο της. Εκεί που ο συγκεκριμένος ζωγράφος αποφάσισε να μετακομίσει το φθινόπωρο του 1981 μαζί με τη σύντροφό του. Η ίδια δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει. Έλαχε όμως να μάθει για το έργο του και τη διαδρομή της ζωής του με αφορμή την εκδήλωση στη μνήμη ενός ανθρώπου που περπάτησε στα ίδια μέρη.