[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] «Δεν με απασχολεί το γυμνό, αρκεί να υπάρχει λόγος ύπαρξης»

«Όλα τα είδη συναρπάζουν το κοινό, όταν η παράσταση είναι άρτια. Το κλασικό μπαλέτο έχει πάντα τη μαγεία του, ο δε σύγχρονος χορός έχει γίνει πια αρκετά οικείος στο ελληνικό κοινό», πιστεύει η Μαργκώ Περδίκη καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας. Την ίδια πάντως δεν την ενοχλεί το γυμνό στον χορό, δηλώνοντας: «Προσωπικά δεν με απασχολεί το γυμνό ή το ντυμένο, αρκεί να υπάρχει λόγος ύπαρξης».

Ο χορός με τρεις λέξεις; Κίνηση, έκφραση, τέχνη. Το πιο δύσκολο κομμάτι σε ένα φεστιβάλ χορού;

Ο προγραμματισμός ενός πολυποίκιλου προγράμματος που να έχει απήχηση στο ευρύ κοινό.

Το Φεστιβάλ της Αθήνας έχει την αναμενόμενη ανταπόκριση;

Πολύ μεγάλη, ιδιαίτερα στα νέα παιδιά, που το απέδειξαν όχι μόνο με την προσέλευσή τους στις παραστάσεις αλλά και με την ενεργό συμμετοχή τους στα σεμινάρια και τις παρουσιάσεις νέων δημιουργών.

Τι είδος χορού συναρπάζει περισσότερο το κοινό;

Όλα τα είδη συναρπάζουν, όταν η παράσταση είναι άρτια. Το κλασικό μπαλέτο έχει πάντα τη μαγεία του, ο δε σύγχρονος χορός έχει γίνει πια αρκετά οικείος στο ελληνικό κοινό.

Πιστεύετε πως θα αντιδρούσε το κοινό στο γυμνό;

Ανάλογα με το πώς θα ήταν δοσμένο. Πρέπει πάντα να υπάρχει λόγος, να δένει με τη χορογραφία και να δικαιολογείται η ύπαρξή του. Μέχρι πού μπορεί να φθάνει η ελευθερία της έκφρασης στον χορό;

Γενικά χωρίς όρια. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να ταυτίζονται τα όρια του δημιουργού και του ερμηνευτή.

Όταν κάποιος παρεμβαίνει σε μια χορογραφία;

Ανάλογα ποιος παρεμβαίνει (συντελεστής, δημιουργός, φορέας, θεατής) και γιατί.

Πάντως υπεύθυνος τελικά ενός έργου είναι αυτός που το υπογράφει.

Στην περίπτωση της Τ. Limnaios που στη χορογραφία της το γυμνό λογοκρίθηκε στην Πάτρα, δεν θεωρείτε πως είναι παρέμβαση στην τέχνη;

Απ΄ ό,τι μου είπε η κ. Τ. Limnaios είχαν συμφωνήσει να παρουσιαστούν τα τελευταία 3 λεπτά με τις γυμνές χορευτικές σκηνές ως έχουν. Όμως 10 λεπτά πριν από την έναρξη τούς το απαγόρευσαν. Αυτό ήταν βέβαια πρόβλημα.

Τέτοιες αναστατώσεις, ιδιαίτερα μάλιστα λίγο πριν από την παράσταση, καλό είναι να λείπουν…

Όμως η συγκεκριμένη χορογραφία λογοκρίθηκε (έστω εν μέρει) στην Αθήνα. Δεν λογοκρίθηκε. Όταν ενημερωθήκαμε εμείς και το Goethe Ιnstitut ότι υπήρχαν κάποιες γυμνές σκηνές, είχε ήδη αρχίσει η προπώληση των εισιτηρίων. Επειδή λοιπόν η παραγωγή ήταν καινούργια, και δεν υπήρχε οπτικό υλικό για να δούμε και να κρίνουμε αν οι σκηνές ήταν κατάλληλες για κοινό κάτω των 18 ετώνκαταλαβαίνετε ότι μια επιστροφή εισιτηρίων θα ήταν αδύνατη- συναποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε άμεσα με τη χορογράφο. Τότε πρότεινε η ίδια και ο συνδημιουργός R. Οllertz να φορέσουν οι χορευτές για τα τελευταία 3 λεπτά μπεζ εσώρουχα από τη μέση και κάτω.

Τελικά τι ήταν εκείνο που ενόχλησε πιο πολύ;

Στην περίπτωση της Αθήνας, έτσι όπως παρουσιάστηκε δεν υπήρξε καμία ενόχληση.

Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την παραγωγή και πιστεύουμε ότι το αποτέλεσμα είναι εφάμιλλο με το όνομα της Τoula Limnaios.

Σας ενοχλεί το γυμνό στον χορό;

Προσωπικά δεν με απασχολεί το γυμνό ή το ντυμένο, αρκεί να υπάρχει λόγος ύπαρξης. Και τι άλλο; Ο κακός χορός και ό,τι περικλείει αυτό.

Πιστεύετε πως κάποιος μπορεί να αυτοχρισθεί θεματοφύλακας της ηθικής στην τέχνη;

Όχι βέβαια και γιατί άλλωστε. Στη Γερμανία δεν λογόκριναν την ίδια χορογραφία.

Διαφορετική νοοτροπία;

Ούτε εμείς λογοκρίναμε. Ένας χορευτής που σας έχει συγκινήσει;

Αναμφίβολα ο Νουρέγιεφ, ο απόλυτος χορευτής.

Και μια χορεύτρια που σας έχει μείνει στην καρδιά σας; Πολλές… Ξεχωρίζω την Άννα Λαγκούνα, πρωταγωνίστρια του Ματς Εκ.

Η Ελλάδα… χορεύει; Η Ελλάδα… χορεύει από την αρχαιότητα.

Μπορεί κάποιος στην Ελλάδα να έχει ως βασικό επάγγελμα αυτό του χορευτή;

Δύσκολα, μια και στερούμαστε συγκροτημάτων με μόνιμη οικονομική ενίσχυση, ώστε να μπορούν να δώσουν δουλειά στους πολύ καλούς χορευτές που διαθέτουμε.

Η τέχνη απαιτεί θυσίες; Πολλαπλές και κυρίως αφοσίωση.

Μεγάλους ηθοποιούς έχουμε βγάλει ως χώρα. Μεγάλους χορευτές;

Σίγουρα έχουμε σπουδαίους δασκάλους, χορογράφους, πολύ καλούς και ολοένα καλύτερους χορευτές. Τον χαρακτηρισμό όμως ενός καλλιτέχνη ως «μεγάλου», τόσο στον ελλαδικό όσο και τον παγκόσμιο χώρο, ας τον αφήσουμε να τον κρίνει η ιστορία…