«Κυριάκο, ψηλά το κεφάλι»

Η φάση του 90΄+4΄ θα έκανε κάθε σκάουτερ που αναζητά τερματοφύλακα για την ομάδα του να τον έχει υπό στενή παρακολούθηση. Η αντίδρασή του, η εκτίναξή του και η απόκρουση φανερώνουν γκολκίπερ με χαρίσματα. Με πολλές δυνατότητες… Κι όμως λίγα δευτερόλεπτα μετά δεν τον χωρούσε ο τόπος. Με κατεβασμένο κεφάλι, έβγαλε τα γάντια και αντίθετα με τους 16 ποδοσφαιριστές που πήγαιναν προς το κέντρο, εκείνος έφυγε προς τον πάγκο. Με το κεφάλι κρυμμένο μες στα χέρια του. «Ήταν η πικρία από το αποτέλεσμα», μας είπε το βράδυ του τελικού στο ξενοδοχείο της Εθνικής ο Κυριάκος Στρατηλάτης, με τα μάτια να είναι ακόμη κόκκινα!

Η λανθασμένη εκτίμηση και οι λανθασμένες εντολές στο τείχος κόστισαν το γκολ του Παρέχο στο 40ό λεπτό του αγώνα. Και ήταν το μοναδικό. Όπως ήταν και το μοναδικό λάθος του τερματοφύλακα της Εθνικής που είχε σωστές επεμβάσεις σε όλο τον υπόλοιπο αγώνα. «Έχω μεγάλη ευθύνη. Μπορούσα να αντιδράσω καλύτερα και χάθηκε το κύπελλο. Έπρεπε να ήμουν πιο συγκεντρωμένος σε αυτή τη φάση. Και εγώ κι η άμυνά μου, αλλά η ευθύνη βαραίνει κυρίως εμένα. Ίσως μόνο εμένα και γι΄ αυτό είμαι έτσι», συνέχισε τον μικρό μονόλογό του ώσπου ν΄ ανοίξουμε συζήτηση…

Το καλύτερο το άκουσε διά τηλεφώνου. «Μου το είπε ο κολλητός. Μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να μη στενοχωριέμαι γιατί είμαι ο καλύτερος και το απέδειξα. “Όλοι είμαστε δίπλα σου και σε αγαπάμε”», επανέλαβε τα λόγια του φίλου του που έσπευσε να τον εμψυχώσει. Εκεί… έσπασε το πρώτο χαμόγελο ώσπου είδε τη μητέρα του που περίμενε να τον αγκαλιάσει. «Συγχαρητήρια, παιδί μου, συγχαρητήρια. Δεν θέλω να στενοχωριέσαι. Ήταν κακιά στιγμή», του ψιθύρισε με στοργή, αλλά ο Κυριάκος δεν μπορούσε να σηκώσει το κεφάλι ψηλά. Ούτε την άλλη ημέρα στο αεροπλάνο, γι΄ αυτό του φώναξε ο Νίκος Νιόπλιας: «Κυριάκο, τι έγινε; Ψηλά το κεφάλι. Ό,τι έγινε έγινε. Κοιτάμε μπροστά…». Αυτό είπε ότι θέλει να κάνει ο Στρατηλάτης. «Μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Βγάζουμε τα θετικά και τα αρνητικά μας και μετά προσπαθούμε να εξελίξουμε τα πρώτα και να βελτιωθούμε στις αδυναμίες μας», αποκρίθηκε ο γκολκίπερ του Άρη, ο οποίος κράτησε για ενθύμιο μια φανέλα με τις υπογραφές όλων των συμπαικτών του. «Ελπίζω έπειτα από πολλά χρόνια να μη θυμάμαι τη συγκεκριμένη φάση…», μονολόγησε και πάλι, αλλά αυτή τη φορά γέλασε.