Το πνεύμα του τόνου

Ελλάς το μεγαλείο σου!

Σπαραχτικά οδυνηρά τα μαντάτα που φτάνουν καθημερινά στ΄ αυτιά και στα μάτια μας. Κόκκινο, κατακόκκινο το χρώμα της φωτιάς, μαύρο, κατάμαυρο σταχτί το χρώμα του θανάτου ανθρώπων, ζώων, αιωνόβιων δέντρων, θάμνων, καλλιεργειών, σπιτιών…

Εις το πυρ το εξώτερον όλη η Ελλάδα. Ξεχειλίζει πόνο, οργή, απόγνωση, αγανάκτηση η ψυχή, γονατίζει η ανθρώπινη αντοχή, επαναστατεί, διεγείρεται, κραυγάζει απελπισμένα για την αδικία, ολιγωρία, ανικανότητα, τις παραλείψεις, τα λάθη, τον άκρατο κομματισμό των υπευθύνων. Αργά, πολύ αργά, όταν φτάνει το κακό, και η πρόβλεψη, η πρόληψη, η στελέχωση του ανθρώπινου και υλικοτεχνικού δυναμικού εμπράκτως απουσιάζουν. Τα λόγια γρήγορα τα παίρνει ο άνεμος, μάλιστα σε… «ακραία καιρικά φαινόμενα» μένουν τα έργα, τα ελλιπή, να χαρακτηρίζουν τους ανόητους πράξαντες. Γέμισαν σπίτια και βίλες οι πλαγιές και οι βουνοκορφές και τολμούν κατ΄ εξακολούθησιν οι λαλίστατοι ανεθυνοϋπεύθυνοι να διακηρύσσουν πομπωδώς: «ό,τι ήταν δάσος, θα παραμείνει δάσος».

Πού΄ ν΄ το; Στην Αττική, από τις υπώρειες ώς τις κορφές, «ό,τι ήταν δάσος έγινε οικισμός» στην Πεντέλη, στο Αιγάλεω, στο Ποικίλον όρος, στον Υμηττό και ό,τι απέμεινε το εποφθαλμιούν σαν αρπακτικά η Εκκλησία και οι Μονές. Μένει τώρα η Πάρνηθα στη βουλιμία των οικοπεδοφάγων- καταπατητών. Με ποιο δικαίωμα τα ξεπουλάνε όλα; Κληρονομιά όλων μας δεν είναι αυτή η έρμη η πατρίδα;

Κατάντια σταχτόμαυρη ο πολιτικός πολιτισμός μας!

Ψευδεπίγραφη και η δήθεν περηφάνια για την αρχαία κληρονομιά μας! Η όποια κληρονομιά, πνευματική ή φυσική, έχει συνέχεια, απαιτεί σεβασμό, φροντίδα, περίθαλψη. Ελλάς το μεγαλείο σου! Σου το τελειώνουν στο άψε σβήσε!