Δίκτυο

Ο μύθος του Χάρι Πότερ

Για τον μύθο του Χάρι Πότερ γράφει η Στέλλα Πριόβολου, καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Γιατί άραγε ο Χάρι Πότερ δεσπόζει στον παγκόσμιο χώρο του βιβλίου, γιατί συναρπάζει και καθηλώνει τη νεολαία; Γιατί όσο η πραγματικότητα την απογοητεύει, τόσο εκείνη αναζητά την ανακούφιση στον μύθο, όπως και αν αυτός προσφέρεται, με ανάμειξη μυθολογίας και θρίλερ, με… μακαρονίστικα λατινικά και με κυρίαρχο θέμα τη σύγκριση Καλού- Κακού και την επικράτηση του Καλού. Αλλά αν η ίδια αυτή νεολαία είχε διδαχθεί τη μυθολογία και τα κλασικά κείμενα- αρχαία ελληνικά και λατινικά- που τρέφουν δημιουργικά τη φαντασία και αναδεικνύουν τις αξίες της ηθικής, θα είχε όπλα αντίστασης στη σημερινή κοινωνία, που ζητούμενό της είναι η ΄΄φαντεζί΄΄ απόλαυση. Αν όμως αναλογιστούμε ότι μπροστά στο άκριτο βύθισμα της νεολαίας στο ηλεκτρονικό πέλαγος, ένα βιβλίο αντιστέκεται και τη γοητεύει, τότε θα διαπιστώσουμε ότι ακριβώς αυτή είναι η πραγματική επιτυχία του Χάρι Πότερ».


Απλήρωτοι «πίσω» από το Φεστιβάλ…

«Κραυγή αγωνίας. Η Καλαμάτα αγωνίζεται για τη σωτηρία της ΔΕΠΑΚ. Το ΥΠΠΟ να τιμήσει τη υπογραφή του και να εξοφλήσει τις οφειλές του. Συντονιστική Επιτροπή Φορέων»: το μεγάλο πανό το υψωμένο στην είσοδο του Κάστρου που μας υποδεχόταν στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας αποκάλυπτε πως πίσω από τη μεγάλη και ουσιαστική επιτυχία του Φεστιβάλ, πίσω από τις καλλιτεχνικές συγκινήσεις που προσέφερε σε εμάς τους «ανυποψίαστους» επισκέπτες αλλά και στους ντόπιους, πίσω από τα χειροκροτήματα, τις μέχρι το πρωί κουβεντούλες, τα φλερτ και τα γέλια μας, κρύβονται και αλήθειες δυσάρεστες. Και βλαβερές. Για πολλούς ανθρώπους. Τους μαθητές της Δ(ημοτικής) Ε(πιχείρησης) Π(ολιτιστικής) Α(νάπτυξης) Κ(αλαμάτας) και τους γονείς τους, τους καθηγητές του Δημοτικού Ωδείου και, βέβαια, τους εργαζομένους της ΔΕΠΑΚ. Τους ανθρώπους ακριβώς- ω, της ειρωνείας!- που στηρίζουν με τον κόπο τους, με τον ιδρώτα τους, με το αίμα τους, με την αυτοθυσία τους το Φεστιβάλ. Και που χωρίς αυτούς το Φεστιβάλ όχι μόνο δεν θα μπορούσε να έχει την οργάνωση που έχει, αλλά αμφιβάλλω αν θα μπορούσε και να πραγματοποιηθεί.

Αυτοί όλοι οι άνθρωποι- που αντέδρασαν με τον πιο ευγενικό και λεπτό τρόπο, ενώ θα μπορούσαν και να τινάξουν το Φεστιβάλ, για το οποίο ο κ. Βουλγαράκης δικαίως καμαρώνει, στον αέρα- μένουν απλήρωτοι από τον Απρίλιο (!). Γιατί το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχει καταβάλει, σύμφωνα με τις συμβατικές του υποχρεώσεις, τις οφειλές του στη ΔΕΠΑΚ από το 2005. Αφήστε που ο δήμαρχος της Καλαμάτας κ. Νίκας δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερα ενεργοποιηθεί για το θέμα που καίει τους εργαζομένους ενώ, μάλιστα, με την υποστήριξη του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας έχει εκλεγεί.

Ντροπή, κ. υπουργέ!


Του Εθνικού, όχι του «Θεάτρου Τέχνης»

Από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, βέβαια, όπως πολύ καλά γνωρίζω, και όχι του «Θεάτρου Τέχνης» όπως γράφτηκε χθες, αποφοίτησε το 1977 η Λυδία Κονιόρδου, που ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Και ως αριστούχος, τιμημένη μάλιστα με το Βραβείο Λιλή Λουριώτη, με το Εθνικό έκανε το ντεμπούτο της- Αντιγόνη στις «Φοίνισσες» σε σκηνοθεσία Μινωτή, στην Επίδαυρο. Η ισχυρή παρουσία στην πορεία της τού «Θεάτρου Τέχνης», στο οποίο πέρασε αμέσως μετά- δώδεκα χρόνια!- οδήγησε προφανώς στο μπέρδεμα.