Ειδώλια από διαστημικό τζελ

Κυκλαδικά ειδώλια από αεροτζέλ (το υλικό που χρησιμοποιεί η ΝΑSΑ για να μαζεύει αστερόσκονη) και σύγχρονα γλυπτά από μάρμαρο (το υλικό των αρχαίων ειδωλίων)
συναντώνται στη Νάξο
Σύγχρονα γλυπτά από την πρώτη ύλη των κυκλαδικών ειδωλίων- ναξιώτικο μάρμαρο- και κυκλαδικά ειδώλια καμωμένα από την ύλη του μέλλοντος – αεροτζέλ- συναντώνται σε μια πρωτότυπη έκθεση που φιλοξενείται στον Πύργο Μπαζαίου στη Νάξο, στο πλαίσιο του ετήσιου πολιτιστικού φεστιβάλ του νησιού.

Από τη μια ο Γερμανός γλύπτης Ίνγκμπερτ Μπρουνκ που επέλεξε να στήσει το εργαστήρι του στη χώρα της Νάξου και να αναμετρηθεί με το λευκό μάρμαρο όπως οι πρωτόγονοι καλλιτέχνες και από την άλλη ο Γιάννης Μιχαλούδης, ο πρώτος εικαστικός δημιουργός στον κόσμο που χρησιμοποιεί αεροτζέλ- ένα υλικό που χρησιμοποιεί η ΝΑSΑ για να συλλέγει αστερόσκονηγια να φτιάξει αερόπλαστα έργα τέχνης.

ΙΝFΟ

«Από τα κυκλαδικά ειδώλια στα αερόπλαστα του μέλλοντος», στον Πύργο Μπαζαίου (12ο χλμ. Χώρα Νάξου- Αγιασσός, τηλ. 22850-
31.402), έως 2/9.

«Η συνταγή για ένα διάφανο γλυπτό είναι 99,9% αέρας και 0,1% γυαλί» εξηγεί ο Γιάννης Μιχαλούδης, που χρησιμοποίησε πρώτη φορά αεροτζέλ πριν από πέντε χρόνια σε ένα εργαστήριο του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όταν επιχειρούσε να φτιάξει ένα κυβικό σύννεφο. «Βρισκόμαστε ένα σκαλοπάτι πριν από τον γλύπτη που δουλεύει χωρίς υλικό, αφού το αεροτζέλ δεν είναι γυάλινη, αλλά αέρινη μάζα. Αρκεί να υπολογίσετε πως το ομοίωμα ενός ανθρώπου που ζυγίζει 50 κιλά, όταν κατασκευαστεί από αεροτζέλ ζυγίζει μόλις 420 γραμμάρια. Μέσα από το υλικό αυτό το γλυπτό αλλάζει διάσταση, μοιάζει σαν να προβάλλεται στο μέλλον. Πρόκειται για έναν διάλογο της τεχνολογίας του αύριο με τον πολιτισμό του χθες», επισημαίνει ο εικαστικός δημιουργός που άρχισε την καριέρα του από τις εφαρμοσμένες τέχνες, πέρασε από τον χώρο της μόδας, για να φτάσει έπειτα από βραβεία και υποτροφίες στο ΜΙΤ.

Οι λιτές φόρμες που επιχειρούν να αποκαλύψουν τη συγγένεια του σύγχρονου καλλιτέχνη με τη ματιά των προγόνων του- με την υπογραφή του Ίνγκμπερτ Μπρουνκ- και τα μικροσκοπικά γλυπτά που παίρνουν το χρώμα του ουρανού και η σκιά τους το πορτοκαλί του κεχριμπαριού προσφέροντας μια «υπερκόσμια» εμπειρία στον επισκέπτη- με την υπογραφή του Γιάννη Μιχαλούδη- αποτελούν ένα ενδιαφέρον συναπάντημα του παρελθόντος και του μέλλοντος με επίκεντρο τον κυκλαδικό πολιτισμό. Συναπάντημα που έχει επιμεληθεί ο Μάριος Βαζαίος με τη συμβολή της Κατερίνας Κοσκινά και της Πέγκυς Σωτηρακοπούλου.

Και αν ο Γερμανός καλλιτέχνης που ζει στην Ελλάδα από το 1985 αντλεί την πρώτη ύλη του από τα λατομεία του νησιού, ο Έλληνας εικαστικός έχει καταφέρει πλέον και εκείνος να δημιουργεί μόνος του το πρωτότυπο υλικό του, χωρίς να χρειάζεται να στείλει τα καλούπια του στην Αμερική για να γεμίσουν με αεροτζέλ. Έχει προμηθευτεί τα απαραίτητα μηχανήματα και τη φόρμουλα να το παράγει στο εργαστήριό του στα Άγραφα. «Είμαι κλασικός. Πιστεύω στον homo universalis. Θεωρώ πως πρέπει να πιάνει το χέρι του καλλιτέχνη», λέει.